Bosna rüyâsı

İstanbul Atatürk Havaalanı''na indiğimiz anda, 6 gün süren ve benim açımdan tam anlamıyla bir ''bilinç tazelenmesi'' işlevi taşıyan Bosna rüyâsının sona erdiğini farkettim. Aynı anda iki farklı duygunun iç içe geçmiş sağanağı altındaydım; bir tarafta sevinç, diğer tarafta hüzün: İnsanın sevdiklerine, dostlarına, ailesine kavuşması elbette bir sevinç ve mutluluk duygusu husule getiriyor ama; Bosna-Hersek''te evlâd-ı fatihân torunlarının 1992''de başlayan (ve ortak izlenime göre hâlâ için için süren) savaş esnasında uğradıkları büyük mezalimin iz ve kayıtları, Bosna halkının Batılı güçler karşısında mahzun bırakılmışlığı, kalplerinden sökün eden acı, endişe, çaresizlik gibi duyguların giderilmeye çalışılmış/çalışılan tüm ''makyaj''a rağmen bakışlara sinen tortusu, insanın gözünün önünden hiç gitmiyor ve bizlerde oluşan hüznün varlığı, yaşadığımız sevinç yanında, kaldırmakta zorlandığımız olanca ağırlığını tüm bünyemize yaymış görünüyor.

Bosna rüyâsının kalbimi buran ve rûhumu cendereye sokan o kaotik tesiri ne kadar sürer, bilemiyorum. Ancak; Türkiye Gönüllü Teşekküller Vakfı öncülüğünde gerçekleştirilen ve organizasyonda öncelikli pay sahibi Ahmet Kot''un gayretleriyle ufuk bulup, "Bosna meselesi" deyince ilk akla gelen sembol isimlerin başında olan Süleyman Gündüz ve Bosnalı''ların damadı Hakan Albayrak''ın katılımıyla/mihmandırlığıyla daha da anlamlı hâle bürünen Bosna-Hersek çıkartmasında yaklaşık 150 insan için; ''topluca'' o topraklarda misafirlik etmek, Bosna trajedisini ortak duygularla yerinde görmek, Osmanlı''nın oraları da imâr ve inşâ eden zihniyetinin büyüklüğüne şâhit olmak, sanıyorum Bosna rüyâsının tesirini üzerimizden kolay kolay silip atamayacak..

Bosna-Hersek''in başkenti Sarayevo''da, Osmanlı mimarisinin tipik örneklerinden biri olduğu için restore de görmüş geniş avlulu bir konutta gerçekleşen "500 Yıllık Şarkı: Osmanlı Konferansı" ve "Şiir Gecesi" başlıklı faaliyetin yanısıra, Eyüp Belediyesi Mehteran bölüğü''nün şehirde verdiği konserlerle uyandırdığı fetih ve mâzî duygusu; aynı İslâmî kimliği ve benzeri hassasiyetleri taşıyan ama kaderin bir cilvesi olarak birbirinden ayrı düşmüş iki ülke insanlarının yeniden kaynaşmasına ve unutulmuşluk handikapının ortadan kalkmasına bir ölçüde vesile teşkil etti hiç kuşkusuz.

Aynı köklere sahip bir milletin çocukları olarak halk nezninde gördüğümüz ilgiye karşın, daha üst düzeyde –isterseniz buna genel olarak ''bürokratik'' ve ''kamusal'' "organizasyon" diyelim– karşılaştığımız kayıtsızlığın, hepimizin kafasında birer soru işareti uyandırdığını da belirtmeliyim.. Bu duruma üzüldük elbette..

Vakıf başkanı Ahmet Şişman''a ve diğer yetkililere, içinde ''şiir''in da yer aldığı ve ''ilk'' olması sebebiyle ayrıca önemli bulduğum bu tür bir girişimi hayata geçirdikleri için, hem kendim hem da diğer arkadaşlar adına teşekkürü bir borç biliyorum. Osmanlı''nın bakiyesi ve İslâm dünyasının bir parçası sayılmaktan başka hiçbir suçu olmayan Bosna halkının, yaşadığı Sırp-Hırvat zulmünü yerinde duyumsamaya çalışmak ve oraları görmekti zaten esas amaç. Bu gerçekleşti.. Haftaya, gezi izlenimlerimi aktarmak istiyorum.