"Bugün 23 Nisan, neşe doluyor insan"!

Bizim çocukluğumuzun hoş bir nakaratıydı bu. "23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı"nı her karşılayışımızda, Bostancı''daki Fevzi Çakmak İlkokulu bahçesinde toplanan öğrenci grupları olarak, hep bir ağızdan bu ezgiye katılıp ses verirdik. "Yurtta düğün var düğün/Nasıl sevinmez insan, bugün 23 Nisan" mısraları, bizim gibi binlerce öğrenci için, hem bir coşku ve birlikteliğin hem de yarınlara dair güven ve umut hissi beklemenin sembolik tezahürlerindendi..

60''lı yılların sonlarından söz ediyorum.. Ekonomik ve sosyal hayatın Türkiye''nin ufkunu kara bulutlar hâlinde kaplamadığı, karamsar ve kötümserliğin ülke insanının algı dünyasına yerleşmediği, bilâkis hızla kalkınma hamlelerine sahne olan o günlerden..

O yıllarda bizim sözlüğümüzde ne "Banka hortumlama" ve "Cep tu cep" yöntemlerinin, ne "Kara para" ve "Kara para aklama"nın, ne de ülkenin kılcal damarlarına kadar işlemiş görünen "Yolsuzluk ekonomisi"nin esamesi okunurdu..

"Kronik enflasyon"u henüz tanımamış, "Rantiye çevreleri"yle tanışmamıştık. "Kamu açıkları" sorunu devasa boyutlara ulaşmamıştı. "Kamu bankalarının görev zararı" ya da "Fona devredilen bankalar" türü tabirler gündemimizi işgâl etmezdi. "Dolar kaça çıkmış; parite ne olmuş?" gibi sorulara cevap aradığımızı hiç hatırlamıyorum. Gecelik repoların % 5000-7000 seviyelerine ulaştığını rüyâmızda görsek, inanmazdık. Öyle "Global kriz", "Nasdaq endeksi çöktü", "FED''in müdahalesi gecikti" falan gibi endişelerin çook uzaklarındaydık..

Düşünüyorum da; "Bali çeken çocuklar" tanımlamasına ne kadar da yabancıydık! Gazetelerde, "Baklava çalan çocuklara 17 yıl ağır hapis cezası verildi" şeklindeki haberler yer almaz; "Çöplükten ekmek toplayan çocuklar" fotoğrafları basılmazdı. "Örgüt üyesi olmaktan göz altına alınan çocuklara işkence iddiası" gibi, insanı insanlığından utandıran olaylar semtimize bile uğramazdı. Bir gazetenin "Geçim sıkıntısı yüzünden çocuklarını satışa çıkardı" manşetini atabilmesi için, o gazete yönetiminin mutlaka aklından zoru olması gerekirdi. Yanında silâhla, bıçakla okula gelebilecek öğrencinin alnını karışlardık..

Bizim zamanımızda, öğrencilerin sınıf geçip geçememeleri, sadece ve sadece başarı ya da başarısızlıklarıyla ölçülerek değerlendirilirdi. Bu hususta, velilerin irade beyanlarını kimse dikkate almaz; sınıfta kalan bir öğrenci dolayısıyla öğretmenlerimiz hakkında soruşturma açılmazdı. O zamanlar, öğrenciler daha iyi yetişirdi; ilkokul 5. sınıfı bitirmek için bile dönem sonunda yazılı/sözlü imtihanlar yapılırdı. Bilgisayarlı öğrenciler değildik belki ama, çoğumuz ''bilgili'' çocuklardık..

Annelerimiz, "Başörtülü!" suçlamasıyla İstiklâl Marşı törenlerinden tart edilmezdi; buna hiç kimsenin gücü yetmezd!.. Bizler, Mehmet Akif Ersoy''un kemiklerini hiç sızlatmadık!..

T.C. Devleti''nin ekonomik bakımdan, "iflâs"ından ve hükümetin, Batılı devletlerin/kuruluşların lütfen bahşedecekleri birkaç milyar Dolara gözünü dikmesinden söz edilmediği için de, "Ulusal Egemenlik" kavramıyla ilgili şeddeli şüphelere garkolmazdı bu ülkenin vatandaşları..

Yıllar yılı ekonominin hunharca katledilişi neticesinde, bugün gelinen noktada, ülkenin akla gelebilecek tüm gelir kalemleriyle gider kalemlerini karşılaştırdığımızda ortaya çıkan tam 75 Milyar Dolarlık korkunç açık, amiyane tabirle tüyü bitmemiş yetimin yarınlarını ipotek altına almaya yetiyor da, artıyor bile.. Öte yandan, son on yılda ''çöp''e giden 190,5 Milyar Dolar rakamı karşısında, hepimizin nutku tutuluyor.. Fazla söze ne hâcet!..

Evet, bugün 23 Nisan; "Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı"!

Umarım, istikbâle dair tahayyül ve tasavvurlarını göz önüne getirdiğimizde, günümüz çocuklarının hâlet-i rûhiyelerinde de, bu millî bayram dolayısıyla yeni yeni umut kıvılcımları ve özgüven hisleri yeşeriyordur..

Çocuklarımızın bugünleri ve yarınlarına ilişkin el birliğiyle gerçekleştirdiğimiz büyük fenalıkların farkına varabilecek miyiz acaba? Hiç olmazsa, bu bayram vesilesiyle bunları düşünelim, diyorum. N''olur düşünelim; yazıktır bu ülkenin güzelim çocuklarına!..