Depremin ardından...

Tüm toplumu derinden sarsan deprem hadisesinin üzerinden iki hafta geçti. Geçen hafta kaleme aldığım ve doğal olarak o sıcak saatlerin ıstıraplı rûh hâlini de yansıtan yazımı, iletişim kopukluğu yüzünden bir türlü ulaştıramadım gazeteye.

Enkaz kaldırma çalışmaları sürüyor. Şimdi ve bundan sonra, deprem yaralarını sarma zamanı. Hemen herkesin ortak kanaati şu, depremli ilgili olarak: Bu millet ne kadar büyük olduğunu bir kez daha gösterirken, devlet ve devlet odaklı kimi kurumların âcizliği tescil edilmiş oldu. Devlet, örneğin "irticai simge" (!) saydığı başörtüsü karşısında ne kadar atak ve kıyıcı bir tutumu benimsiyor ve bunu tüm insan haklarını çiğneyerek hayata geçirebiliyorsa; aynı devlet, büyük bir felâketin yaşandığı ve bu coğrafyanın en gelişmiş yerleşim birimlerinde insan ve mal kayıplarının zirveye çıktığı bir ortamda, bir türlü aynı atak ve cevvaliyeti gösteremiyor, bürokratik engellerin kucağında o ağır ve hantal yapısıyla baş başa kalıyor. Ve devlet erki, deprem felâketinin sarsıcı boyutlarını ancak bir kaç gün sonra farkedebiliyor. Kim ne derse desin; bu, artık gizlenemez bir olgu!

Dolayısıyla, depremin yaralarının âcilen sarılması hususunda, insanların, devletten ziyade, bu milletin genlerine işlemiş yardım severliğine, "komşusu aç iuken tok uyuyan bizden değildir" hadis-i şerifini düstur edinmesine, tasada ve sevinçte bir ve bütün olan hassasiyetine güvendiğini, güvenmesi gerektiğini ifade etmek hiç de yanlış olmaz..

İnsan önce akrabalarını, dost ve arkadaşlarını merak ediyor. Sivil ulaşım, ancak, depremin ikinci günü öğleden sonra sağlanabildiğinden, Yalova''ya intikalim gecikmeli gerçekleşti. Depremin ilk saatlerinde, Yalova''nın uğradığı yıkım, pek bahse konu olmamıştı. Neden sonra, bu ilimizin de ağır kayıplara maruz kaldığı ortaya çıktı. Hem, ailesinin Yalova''da bulunduğunu ve kendisinin de mutlaka oraya ulaştığını tahmin ettiğim Kâmil Eşfak Berki''den bir haber alabilmek ve hem de depremin korkunç yüzünü yerinde görebilmek amacıyla Yalova''ya vardığımda karşılaştığım manzara dile gelebilecek türden değildi. Doğrusu yegâne tesellim, Berki ailesinin depremden yara almadan kurtulmaları olmuştu. Ama yakın dostları ve ahbaplarından birçok kayıpları söz konusuydu. Diğer taraftan, iletişimin bir türlü sağlanamadığı bir il olan Adapazarı''nda oturan değerli şair dostum Yılmaz Taşçıoğlu ve ailesinin sağlık haberlerini, ancak birkaç gün önce yine Kâmil Eşfak Berki vasıtasıyla alabildim. Oysa aynı ilde olan değerli hikâyeci Necati Mert''le ilgili bu güne kadar herhangi bir bilgiye sahip değilim...

Yalova''da yıkıntılar arasında gezinirken, Kâmil Eşfak Berki''nin "Bu depremin bir ''dil''i var!" ifadesi, son derece haklı ve uyarıcı bir tespit oldu benim için. Gerçekten de acziyetin, şokun, korku ve dehşetin, acı ve gözyaşının birbirine karıştığı böylesi büyük bir felâketin kendine özgü bir ''dil''i vardı. İnsanların bu ''dil''le öyle veya böyle bir bağ, bir iletişim kurmaları gerekiyor. Hattâ, kaçınılmaz bir zorunluluk bu! Eğer bu ''dil''i algılayabilir, okuyabilir, anlayabilir ve anlamlandırabilirsek, hiç olmazsa bundan sonra, maddî/manevî hayatımıza yeni bir çehre, yeni bir boyut katabilmemiz mümkün olabilir.. Yoksa?!..