Şiir ihmale gelmez!

Siir ihmale gelmez: ''Şiirin ruhu'', yedekte bekletilmeye tahammül gösteremeyecek denli zirvelerde yer alır zira. Kıyıda-köşede kalmak, azıcık olsun unutulmaya yüz tutmak, paranteze alınmak, önem ve önceliğini yitirmek, hayatın varoşlarına itilmek, sesine kulak verilmemek... şiirin asil varlığı, bu gibi her türden olumsuz konum ve yüklemlere asla tahammül göstermez.

Şiir, ihmal edildiği her durum ve şartta, bunun bedelini en ağır bir biçimde ödettirir: Şairin semtine bile uğramaz; ruhunu ve ruhunun hüzmelerini şairden ve şairin yeteneğinden esirger; şairin kalbini yankısız ve kurak bırakır; elini-kolunu bağlayarak sonsuz bir karanlığa mahkûm eder şairi..

O bakımdan şairin en önemli görev ve sorumluluğu, şiirin ruhuna sadık kalmaktır. Gündelik yaşantısında göreli sayılabilecek önemdeki tüm unsurları elinin tersiyle iteleyip, şiirin ruhuyla sağlayabileceği ünsiyeti ''hayat''ının odak noktası hâline getirmektir söz konusu görev ve sorumluluk..

Şiiri elinin altında hazır bir malzeme gibi görenler, yanıldıklarını geç de olsa farkederler/farkedecekler bir gün. "Şiir değil mi alt tarafı, istediğim zaman hakkından gelirim; ben ne zaman istersem şiir yazarım" tavrının nasıl bir yanılgılar kombinezasyonu ürettiğini/üreteceğini yaşamak ve anlamak için, denemeye yeltenmek, ücrete tâbî değil. Dileyen, yeteneğini, deney nesnesi hâline getirebilir!

Şiirle ruhsal bağını kesme gafletine düşenlerin, o gün alacakları en büyük ders; şiir yazmanın elbet bir ''bedel''le kaim olabileceği gerçeğidir.

Şiiri hafife alanların, şiiri küçük görenlerin, şiire geçici de olsa boş verenlerin en belirgin handikapı; esasen şiiri boşlarken ''hayatı'' da boşladıklarının, hafife aldıklarının ayırdına varamamalarıdır. Dolayısıyla şiiri ve şiirin ruhunu ciddîye almak demek, hayatı ve hayatın ontolojik bütünlüğünü ciddîye almak demektir.

Şiire ancak gündelik yaşantı boşluklarında yer arayan ve şiir yazmayı o boşluklara hasredenler için, ne şiirin hakîkî tadına varmaktan ve ne de hayatın esrârlı anlamına vâkıf olmaktan söz edebilme imkânına sahibiz.

Hayata sahici bir gözle bakabilmenin vazgeçilmez şartıdır şiirle eksiksiz bağ kurma zorunluluğu. Bu zorunluluktur ki, bizi, insanî özümüzle iç içe kılar, insanlık paydasına katılmamızın önünü açar..

Hem bu bakımdan da, şiir ihmale gelmez! Unutmayın!.