Vay canına... "Hepimiz Ermeni"yiz" ha!

“Kör ölür, badem gözlü olur”muş.. Tam da bizi, bizim hayatta iken insanlara kıymet vermeyip, ancak ölümü ertesinde ve fakat bu sefer de ziyadesiyle abartılı yüceltmelerimizi anlatıyor bu atasözü. Bizler akılla duygu, sevgiyle nefret, iyiyle kötü arasında bir türlü ''denge'', ''oran'' tutturamayan, bu işi bir türlü beceremeyen insanlarız. Uçlara yönelmekte, aşırılığa varmada üstümüze yok.. Ya ifrat ya tefrit, noktasındayız..

Akdeniz havzasına ait aşırı/yoğun duygulu insanlar olduğumuzdan mıdır nedir; sevdiğimiz kişiyi göklere çıkarıp hiçbir kusurunu görmemekte ya da tersine, nefret ettiğimiz kişiyi de yerin dibine batırıp hiçbir erdemini kaale almamakta, Allah için çok mâhiriz..

Esasen, “Kör ölür, badem gözlü olur” atasözünde hepimiz farkındayız ki, insanların riyakârlığına, ikiyüzlülüğüne dair tipik bir îmâ da gizli: Evet, zaman zaman da öyleyiz; ikiyüzlü ve riyakârız!. Bunun en son örneğini, Hrant Dink''in katledilmesi sonrası oluşturulan ortam dolayısıyla yaşananlara/yaşatılanlara baktığımızda görmüş olduğumuzu sanıyorum.

Bu topraklarda kendi hâlinde yaşarken, yazdığı kimi yazılarda dile getirdiği görüş ve yaklaşımlar dolayısıyla yargıyla ve bazı çevrelerle başı derde giren, karşılaştığı nahoş olaylar ve maruz kaldığı tasvip edilemez tavırlar bakımından ve dahası içinde bulunulan nazik konjonktürün de etkisiyle bir anda Türkiye''nin ve başka ulusların gündemine oturan bir gazeteciydi Hrant Dink.. Şu garabete bakınız ki; hayatta iken görmediği bir ilgiyi, sevgi ve merhameti, ölümü ertesinde görmektedir.

Daha düne kadar, hakkında olur-olmaz, doğru-yanlış her türden olumsuz eleştiriyi, hatta yok edici tavrı kendisine lâyık bulanlar, bir bakıyorsunuz, ölümü sonrasında tam da bir ''bukalemun'' hüneriyle, üstüne toz kondurtmuyor, kısaca kraldan çok kralcı kesiliyorlar.. Atatürkçü-ulusalcı-lâik kesimden “İslâmcı”sına, solcusundan sağcısına politik/ideolojik görüş sahibi neredeyse hemen herkes, Hrant Dink''i bağrına basmak için âdeta yarış hâlinde.. Ne oluyoruz?

Sorarım; bunan adı riyakârlık, ikiyüzlülük değil de nedir Allah aşkına?

Hrant Dink''in katledildiği yerde yapılan gösterilerde atılan sloganlarla cenaze töreni sırasında taşınan pankartlar, doğrusu unutulacak cinsten değildi: “Hepimiz Hrant Dink''iz”, “Hepimiz Ermeni''yiz”!.. Yani?..

O kalabalık içinde elbette Ermeni vatandaşlar da mevcuttu, ama eğri oturup doğru konuşalım; binlerce Türk''ün, yeni bir etnik kimlik keşfetmiş gibi, ortalık yerde “Hepimiz Ermeni''yiz” şeklinde pankartlar taşıyıp, bağırıp-çağırması nasıl mümkün olabildi?

Buyursunlar; hiç huylanmadan, azıcık olsun rahatsızlık duymadan başlarının üstünde “Hepimiz Ermeni''yiz” pankartı taşıyan o ''Türkler'', bunun ne mânâya geldiğini ve bu arada “Kullanılmış olabilir miyiz?” sorusunu da unutmadan, serinkanlı bir şekilde düşünsünler.. Aklı başında hiç kimse, o ''Türkler''in bir gecede ''Ermeni'' olduğunu iddia edecek kadar ahmak değil! Ancak, bu topraklarda atılan o slogan da, sanıldığı kadar ''masum'' değil!..

“Toplum psikolojisi bu; nihayetinde bir tepki ve sahiplenme/paylaşma duygusunun her şeyin önüne geçmesi” diyeceklere, Hrant''ı sahiplenmenin ve o acıyı paylaşmanın “Hepimiz Ermeni''yiz” haykırışından başka yolu kalmamış mıydı, diye sormak lâzım.. Aslolan, benim bir ''Türk'' olarak tepki göstermemdir; bunu, illâ ''Ermeni'' kimliğine bürünerek ortaya koymam gerekmez! Nitekim bakınız, o slogan, yok yere cenaze törenini gölgelemiş ve ülkeyi germiştir.. Ya, slogana dönük ''tevil''lere ne demeli? Bu millet geri zekâlı, anlama özürlü mü?

Evet, Hrant Dink''in katledilişi bize çok şey öğretirken, bu arada bir olgunun daha farkına vardık: Aramızda, zaman ve zemin uygun olduğunda Ermeni kimliğine sahip çıkacak, dahası Ermeni olduğunu haykıracak, bunu içine sindirebilecek bir sürü ''Türk'' varmış! Bravo!

Bu tablo karşısında düşünüyorum da; yarın-öbür gün, devir değişip ilişkiler rayına oturur ve benzeri bir olay, Türkiye''de yaşayan ve bu topraklara bağlanan örneğin bir Amerikalının başına gelecek olursa, demek ki, bugün Amerika''ya küfredenler, o gün, o psikolojiyle “Hepimiz Amerikalıyız”, “Hepimiz Amerikanız” diyebilecekler.. Öyle mi?

Toplum olarak, daha doğrusu toplumun bir ke-simi olarak, böyle zamanlarda ''ayar''ımız hepten kaçıyor: Sağduyumuzu, soğukkanlılığımızı, metanetimizi, suhûletimizi tümüyle yitiriyoruz..