Avare sahicilik

Avrupalıların bir atasözü şöyledir: "Kral saray yaptırırsa duvarcıya iş düşer". Bu sözü isterseniz bir millete mensup her bireyin o millet tarafından yüceltilmiş aslî taslağa katkıda bulunduğu şeklinde yorumlayabilirsiniz. Büyük işin bir ucundan herkes tutar. Eğer bir beceriniz varsa bunu ancak yüksek karar mercilerinin belirlediği toplum hayatı vesilesiyle gösterebilirsiniz. Hegel eğer kendi felsefesini felsefenin varabileceği en yüksek düzey, Prusya devletini toplum örgütlenmesinin en üst aşaması gibi anladıysa bunun sebebi yapılan sarayın duvarlarında kendi katkısının azımsanmayacağına inanmış olmasıdır.

Peki ya kral saray yaptırmıyorsa? Yapılan şey çocukların oyun olsun diye yaptıkları kumsaldaki şatolara veya iskambil kâğıtlarının maharetle dikine durdurulması suretiyle meydana getirilen kulelere benziyorsa? O zaman duvarcı işsiz kalacak. Daha da kötüsü şu ki duvar ustası kumdan şatolara, iskambilden kulelere bel bağlamış olanların gözüne kendi uyduruk uğraşılarını tehdit eden bir meslek sahibi olarak görünecek. Sarayın, daha doğrusu millî kültürü barındıracak yapıların inşa edilmediği yerde duvarcıyı mahvetmek fikri rağbet bulacak. Türkiye millî kültürünü böyle bir kültürü ehliyetle savunacak ve sağlamca koruyacak unsurlardan mahrum kalarak oluşturma gayretine kendini adamış bir ülke.

Söylenildiğine göre değerinden kuşku duyulmayan Profesör Zeki Velidi Togan Türk Tarih Kurumunun Orta Asya''da bir iç denizin kuruması yüzünden Türklerin dünyaya dağıldığına dair tezi benimsemesi üzerine böyle bir safsataya istinaden hiçbir tarih çalışması ve araştırması yapılamayacağını düşündüğü için mesleğini Avrupa''da icra etmek üzere Türkiye''yi terk etmiş. Adnan Adıvar, Halide Edip Adıvar çiftinin de tarihi gerçekler konusunda resmî anlayışa "kavuk (!)" sallayanlarla uyuşamadıkları için belli bir dönem Türkiye''de barınamadıklarını biliyoruz. Bütün bunlar Türkiye''de kral saray yaptırmadığı için oldu. Bu yakıştırmayı yaptım diye siz eğer bana Türkiye''de hiçbir zaman kral olmamıştır ve bütün sarayların canı cehenneme diyecekseniz ben hemen sesimi keserim.

Türkiye devlet olarak bilgiden inhiraf ve sahici bilgiye bigânelik bakımından dünyada yalnız değildir. Türkiye''nin dünyada biricik olduğu husus "millî kültür" konusunda millî müktesebatının ve millî mevcudiyetinin zıddı istikamette ilerleyişidir. Sahiciliğin dünyanın her yerinde devlet himayesinden yararlanmadığını gözlemleyebilirsiniz. Sahicilik her zaman avaredir. Ne var ki sahiciliğin devlet tarafından bir tehlike olarak algılandığı ve kifayetsiz muhterisler tarafından düşman ilân edilip devlete ihbar edildiği yegâne ülke Türkiye''dir.

Sahtecilikle gününü gün edenler bir gün sahiciliğin onlara öldürücü bir nihaî darbe indireceğinden korkuyorlar.