Milletin devletle buluşması

Türkiye''nin Cumhurbaşkanı 1924, Başbakanı 1925 doğumlu. Her ikisi de Cumhuriyet ilânından sonra doğmuş; her ikisi de Türkiye''nin en yaşlı siyasetçiler kuşağına mensup. Artık Türkiye''de zihnî oluşumu Cumhuriyet ilânından önceki olaylardan ve duruşlardan etkilenmiş insanlar yaşamıyor. Cumhuriyet tarihi boyunca resmî söylem de dahil, hiçbir melfûz süreklilik el üstünde tutulmadığı için millet olarak nereden nereye geldiğini yabancılar gibi kitaplardan öğrenebilecek bir topluluk yaşıyor Türkiye''de. Bu gerçek şöyle bir dokunup geçilecek türden değil. Ülkenin hangi akla hizmet edilerek varlık kazandığı, hangi düzeydeki zihnî donanımla memleketimize sıyânet veya hıyânet edildiği ancak bu gerçeğin bütün boyutlarıyla yeniden anlamlandırılmasıyla mümkün olabilir.

Toplum olarak hayatımızın Cumhuriyet sonrasında hangi sabitelere müstenit olduğunda anlaşmış değiliz. Buna mukabil söylemi dönemlere bağlı olarak değişen bir kesim insan toplumda Cumhuriyet rejimini tehdit eden unsurların mevcut olduğu propagandasıyla kendine muteber bir yer edinmiştir. Onların itibarlı bir konuma yerleşmiş oldukları ne kadar sahiciyse, kendilerine imtiyaz sağlayan propagandanın içi o kadar boş. Öylesine boş ki şimdiye kadar ne zaman kendi pozisyonlarını muhafaza gereği doğmuşsa bu kesimdeki insanlar ilk iş olarak rejimi tehdit ettiğini söyledikleri unsurları kullanmayı seçmişlerdir. 1960 sonrasında sosyalist jargon ve 1980 sonrasında şeriatçı jargon fiilî yerini korumaktan başka endişe taşımayan; lâkin her ideolojik şiveyi taklit edebilen bu insan kesiminin işine yaradı. Günümüzde yeni bir deneme yapılabileceği ve son seçimler akabinde devreye Türkçü jargonun gireceği zehabına kapılabilir; ama böyle olmayacağını da akıl edebiliriz.

Çünkü Türkçülük yetmiş beş yıllık ömrü boyunca Cumhuriyet rejimini tehdit eden bir yaklaşım olarak görülmemiştir. Hem sosyalist, hem de şeriatçı söylem içlerinden yozlaştırılmadıkları, kamu gözünde itibardan düşürülmedikleri taktirde karşılarında sarih ve sabitelere dayalı bir resmî görüş gerektirecek derecede insicam taşırlar. Yani gerek sosyalizmi, gerekse şeriatçılığı savunanlar devletin resmî ideolojisinin sosyalist veya şeriatçı değilse "ne" olduğunu sormak konumundadır.

Oysa Türkçülük bütün gücünü kendi iç tutarlılığıyla değil, devleti ideolojik anlamda muâheze etmemekle kazanmıştır. Türkçüğün kendi içinde tutarlı kalma gereğinde ısrar ettiği taktirde ırkçı bir görüş olma özelliğinden uzaklaşamayacağı izahtan varestedir.

İşte bizler bu ülkenin Cumhuriyet ilânından sonra hayata gözlerini açmış ve bütün fikrî oluşumları askıya almış insanlarıyız. İnsicama ihtiyaç duymayan bir resmî görüşün üstünlüğü kabul edilerek kendine yaşama alanı tanınan millet hiç gocunmaksızın devletiyle verili şartlarda buluşabiliyor. Nedir verili şartlar? Nereden olursa olsun günlük ekmeğini çıkarmak ve tanındığı çevrede alaya alınmayacak kadar sosyal statü sahibi olmak.