"Başkalarının ölülerini" de unutmamak

Can Yücel''in ölümü "İslamcı basın" olarak nitelenen gazete ve dergilerde yer aldı mı, aldıysa nasıl yer aldı bilmiyorum, şu günlerde onlarla ilgilenemedim. Ben de birçoğunuz gibi sadece, bazılarınca bu basın grubuna sokulan Yeni Şafak''ı izleyebildim. Yeni Şafak, şairin ölümüne yer vermedi değil; ama çok kısa bir haber olarak, bir bakıma yasak savar gibi. Gazetenin bu duyarsızlığını yadırgamadım desem yalan olur. Hem de gazetenin "Genel Yayın Koordinatör"lüğünde bir şair, Mehmet Ocaktan bulunuyorken! Hafta başı Yeni Şafak''ı elime alınca, bakalım "kültür sayfası" Can Yücel için neler hazırlamış, İhsan Deniz şairi hangi yönüyle incelemiş, diye doğrudan 14. sayfayı açtığımı hatırlıyorum. Boşuna umutlanmışım tabii... Koca sayfada Can Yücel ile ilgili tek bir haber yoktu. Sayfada bir şeyler tabii ki vardı; ama hepsinin bir hafta ertelenmesinde hiçbir sakınca yoktu. Can Yücel bu sayfada sağlığında da yoktu, ölünce de yok. İhsan Deniz''in yazısının başlığına gözüm ilişince bir an umutlanır gibi oldum: "Şiirde ''iman'' aramak!" Kendi kendime "Herhalde bu başlıkla imansız şairin de pek güzel şair olabileceği anlatılıyor" dediğimi de iyi hatırlıyorum. Ne gezer! Doğru anlamışım, İhsan Deniz "şiirde iman taraması" yapanları eleştiriyor, ama Can Yücel ile uzaktan yakından ilişkisi olmayan bir yazı.

Bu neden böyle? Yeni Şafak, Can Yücel''i niçin olması gerektiği gibi uğurlamıyor? Bu sorunun aklımıza gelen bazı cevaplarını hemen sıralayabiliriz: Şair dünyaya sol cenahtan bakıyor, "deizm"e bile yüz vermeyen bir imansızlık sergiliyor, küfürlü konuşup çok alkol tüketiyordu. Suskunluğun sebebi bunlar olsa gerek. Fakat insaf, Can Yücel bu "sebebler"den mi ibaretti?

diyen bir şaire hiç mi yakınlık duyulmuyor? Yeni Şafak okuru olup da şimdiye kadar şairden bir dize okumamış olanları, vazgeçtik "küfürlüsü"nden, hiç değilse "Hayatta ben en çok babamı sevdim"in dizeleriyle tanıştırmak fena mı olurdu?

dizeleriyle son bulan "Requiem" adlı şiirinden Yeni Şafak okurları niçin mahrum kalsın? "Kainat Paşa" dediği Evren Paşa için yazdığı bir şiirde "Kabaramazsın kel fatma/Atan güzel sen çirkin" diyen, 12 Eylül generallerini "Beşi Bir Yerde..." adlı şiiriyle betimleyen bu hınzır ve bilge şairin dizeleri inanın herkesin ruhuna ilaç gibi gelir.

Yeni Şafak haklı olarak, kendi dünyasına yakın insanların kaybının yasını tutmasını iyi biliyor. Ama madem ki bu gazete "bir avuç" insanın değil de "her kesimden" okurlar kazanmak peşinde koşuyor, o zaman "başkalarının ölülerini" de unutmaması gerekmez mi? Tabii ki gerekir, "Bilgelik"in tek yolu olduğunu kim iddia edebilir ki zaten?

Can Yücel''in taşlamalarından biri de şuydu:

Ben Yeni Şafak''ın yerinde olsam, manşet sıkıntısı çektiğim şu günlerde hiç değilse zeka kokan bu taşlamayı kullanırdım!