Değinmeler

Sezin Öney''in tamamı düşündürücü olan yazısının (26 Kasım 2010) son cümleleri: “Bölge gücü olmak, bu bir dış politika iddiasıyla yapılıyorsa, güçlü bir ordu de gerektirir. Türkiye''nin ihtiyacı olansa, gücü ordusunda değil, hak ve hukuka inancında olan bir anlayışa yönelmek…

Eski hayatın sonuna doğru geri sayarken soruyorum; bu mümkün mü?”

Çok yerinde bir ilişkilendirme doğrusu. “Bölge gücü olmak iddiası = Güçlü ordu”.

Bu eşitlik -tam da- Başbakan''ın Lübnan ziyaretine denk geldiği için özellikle önemli.

Başbakan''ın “Gerektiğinde katile katil diyecek, katilden bütün yaptıklarının hesabını soracağız” şeklindeki sözleri ister istemez “Güçlü ordu”yu çağrıştırmıyor mu? Türkiye''nin “Bölge gücü olmak” yolunda bugüne kadar özellikle altını çizdiği husus “ekonomik ilişkilerin güçlendirilmesi” değil miydi? “Güçlü ordu”yu hatırlatmayan-çağrıştırmayan bir biçimde yani…

Alıntı ile başladık böyle devam edelim.

Kerim Balcı, Zaman gazetesinin dünkü sayısında birçok satırının altını çizdiğim bir yazı yayımladı. Bunlardan birkaçını aktarmak isterim:

“Taraf''ın İslamî kesimden gördüğü yazarların (…) İsrail düşmanlığı, İran tehdidini algılamamalarına sebep oluyor. İran tehdidi, İran''ın kendisiyle alakalı değil sadece. İran''a yönelik bir müdahale ihtimalinin kendisi asıl tehdit. “

“İsrail''le konuşamayan bir Türkiye Arapların işine yaramıyor; belki ancak Ürap sokağının heyecanlarını coşturabiliyor. Avam tabiriyle gazını alıyor. NATO''nun bir parçası olmayan Türkiye, NATO''nun rahatsız olduğu bir İran''la neyi konuşacak?”

“Ankara''dan hepten Doğululaşmasını bekleyenler, ya Türkiye''yi Batı''da anlamsızlaştırmak isteyen ulusalcılar ya da ister solculuk, isterse İsrail karşıtlığından kaynaklansın felsefi bir temeli olmayan reaksiyoner sığ anti-emperyalistlerdir.”

“İran, bizi NATO''nun kendisini anlayan bir parçası olarak kabul etmek durumundadır; bu kadar. Hamas, Ankara''da kendi şiddet yanlısı görüşlerine yakın duran bir yönetim veya Türk halkında bu görüşleri benimseyen bir ümmet dayanışması filan aramasın. Gazze insanının dramının suçlusu onda sekiz İsrail ise onda bir de Hamas ve El-Fetih örgütleri, ve onda bir de komşu Arap rejimleridir.”

Görüyorsunuz, “Birkaçını aktarmak isterim” dedim ama hızımı alamadım.

Dönelim biz yine Sezin Öney''in hatırlattığı “Bölge gücü olmak= Güçlü ordu” eşitlemesine:

Geçmişte “Güçlü ordu” isteğinin ülkeyi ne hale çevirdiğinin farkında değil miyiz? Farkında olmayanlara “Kürt sorunu”nun geçtiği durakları hatırlatmak yeter de artar bile…

Ama bugün, madem ki “vesayet”in hiç değilse yumuşadığı, önümüzde duran yeni anayasa ödevinin de yerine getirilmesiyle bu kadim sorunun içinden daha da güçlü çıkılabileceğini düşünüyoruz, o halde ekonomik toplumsal gelişmemizi bize “Güçlü ordu” gerekliliğini aratmayan bir tarzda, sükunet ve suhulet içinde yapamaz mıyız?