Mosmor bir medya..

Sanıyorum bir kez daha söylemiştim; Türkiye''nin "Basın Tarihi" olmadığını söyleyenler arasında ben de varım. Bir ülkede başka "tarih"ler gibi, göreli de olsa özerk bir "Basın Tarihi" yoktur. Sayıları çok sınırlı birkaç şanlı sayfa dışında, "Basın Tarihimiz" de rolünü asıl olarak "iktidarın hizmetçisi" olarak belirlemiş bir tarih değil mi? Henüz cumhuriyet ilan edilmemişken başlayan bu "İktidar aşkı"nın 1925''ten sonra ne haller aldığını uzun uzadıya anlatmaya gerek yok. Tek Parti dönemi gibi "Çok partili hayat", 27 Mayıs ve sonrası, 70''li yıllar ve nihayet 12 Eylül döneminin "basın ilkeleri" de bilinmeyen şeyler değil... Bu nedenle, Zaman''dan Nuh Gönültaş''ın dünkü yazısına attığı şu başlık tümüyle yanlış değil: "Demokrasi için tehdit basındır!"

Üç yıl kadar önce başka işim yokmuş gibi Kenan Evren''in bir kitabını okumuş ve bu sütunda değerlendirmiştim. Söz konusu kitap, 12 Eylül rejimine darbenin hemen ertesi gününden itibaren övgü düzen kimi ("kimi" dediğim "çok fazla"!) köşe yazarlarının birkaç yıl sonra "demokrat" kesilmelerinin Evren''in kafasının tasını attırmasının bir ürünüydü. Dolayısıyla bir derlemeden ibaretti. Fakat, özellikle 12 Eylül günlerini hatırlamayanlar için çok da öğreticiydi. Köşe yazarlarımız Milli Güvenlik Konseyi üyelerini öyle göklere çıkarıyorlardı ki, hep birlikte yükseldikleri o "gök"ten yine hep birlikte "Pat!" diye düşmeleri haklı olarak Evren''i şaşırtmış ve kızdırmıştı.

Milliyet''ten Umur Talu, Sedat Ergin''in doğru söylediğine inandığını belirtiyor. Ama Talu şunu da ilave ediyor: "Ancak, yine ''bence'', o konuşmayla ilgili reddedişleri bir yana, asıl önemlisi, 28 Şubat döneminin Genelkurmay Genel Sekreteri Emekli Tümgeneral Erol Özkasnak da ''doğrular''ı söylüyor. (...) Sedat Ergin bir olayla ilgili olarak ayrıntıları anlatıyor. Özkasnak ise, o olayı reddetmekle birlikte, ayrıntılara değil ''genel''e işaret ediyor. Bu yüzden onun vurguladığı ''doğru olmayan'' doğrular, kendisinin o günlerde Ergin''i arayıp aramamasından daha önemli. Çünkü ''yapısal'' bir durumu gözler önüne seriyor."

Talu, birkaç gündür medyayı izleyenlerin (unutmayalım ki bu ülkede bir de "medyayı izlemeyen" büyük bir kitle var) zihnini meşgul eden "Kim doğruyu söylüyor?" tartışmasını ne güzel özetlemiş. Gördüğünüz gibi, tarafların birbirini yemesinin bir anlamı yok! "İkisi de doğruları söylüyor" ama ne yazık ki "iki doğru"dan aklı başında bir doğru çıkmıyor!

Biz en iyisi -madem ki artık gazetelerin internet sayfaları var- yazıyı, Hürriyet''ten Ertuğrul Özkök''ün 2 Mart 1997 tarihli (yani "28 Şubat" adını koyduğumuz post-modern yavrumuz henüz iki günlük) "Maksat hasıl oldu" başlıklı yazısının ilk cümlelerini aktararak bitirelim:

"Dokuz saatlik Milli Güvenlik Kurulu toplantısına askerlerin bakışı nedir? Dün sabah konuştuğum üst düzey komutan aynen şunları söylüyor:

"Maksat hasıl oldu. Biz alınması gereken önlemleri 20 madde halinde bildireceğiz. Sonra da çok yakından takip edeceğiz."

Evet, anahtar kelime bu. Askerler çok yakından takip edeceklerini söylüyorlar. İzleyecekleri süre de iki ay.

Ama asıl önemli olan cümle bundan sonra geliyor:

"Biz aslında Parlamento''nun yapması gereken şeyi yaptık."

Bu son sözlere ben de aynen katılıyorum."(!)

Evet evet aynen... Talu''nun yazısından esinlenerek söyleyecek olursak, "Anahtar" nitelikteki "Yapısal doğru" işte bu!