Okullarımız (devam)

“Okullarımız” çerçevesinde yayımladığım dünkü yazıda Milli Eğitim Bakanlığı''nın bundan böyle öğrencilerin “terörü kınama gösterilerine” dahil edilmemesine ilişkin yayınladığı haklı genelgeden söz etmiştik. Bazı öğretmen sendikalarının genelge karşısında dile getirdikleri tepkilere de yer vererek.

Bakanlık tamamen haklıydı, çünkü küçük-büyük demeden öğrencilerin “kurtbaşı” işareti yaparak sokakları doldurduğuna şahitlik yapan fotoğraflar vardı önümüzde. Tabii ki teşvik edilmesi, izin verilmesi mümkün olmayan uygulamalardı bunlar. “Akıl yoluna” girsin diye okullara gönderilen çocuklar, kimi öğretmenlerinin yönlendirmesiyle “işaret dili” yolunu benimsemenin ilk egzersizlerini yapmaya başlamışlardı.

Dünkü yazıyı yazarken üşenmeyip bu gelişmede adı geçen bir öğretmen sendikasının web sitesini de ziyaret ettim. “Bakalım” dedim, “Milliyetçi olduğu söylenen bu öğretmen sendikasında durum ne merkezdedir.”

Şimdi söyleyeceklerimi başka-farklı bir öğretmen sendikasının safında yer alarak formüle ettiğimi sanmayın. Çünkü benim açımdan, kiminin dili daha temiz, imlâsı çok daha düzgün, heyecanı çok daha kontrollü, bilgisi dana geniş olsa da, bana göre onlar da “Okul” meselemizin sadece etrafında dolaşmaktadır.

Neyse... Dün ziyaret ettiğim site gerçekten çok moral bozucuydu. İsteyenin kendisine bir site inşa edip, çok özel sınırlamalar dışında canının istediğini ekrana geçirmesine bir şey diyemeyeceğimiz açık. Ama bu kişiler birer “öğretmen” ise, ve söz konusu site bir “öğretmen sendikası” sitesi ise bu ekranın karşısına geçenin moralinin bozulmaması imkansızdır. İmkansızdır, çünkü bu kişiler birer “öğretmen”; çünkü bu kişiler çocuklarımızın karşısına geçip “ders veriyor”lar; çünkü çocuklarımız ülkede ve dünyada olup biteni karşılarındaki bu “otorite”nin gözüyle görmeyi öğreniyorlar.

Görüyorsunuz; dönüp dolaşıp yine geldik şu kadim soruya cevap aramaya: İyi ama eğiticileri kim eğitecek?

Belki inanmayacaksınız ama –inanın- vereceğim şu bilgi gerçek: Söz konusu sitenin “köşe yazıları” bölümünde yer alan (müellifi sendika yönetiminde bulunan bir öğretmen) bir yazıda şu cümlelere bile rastladım:

“Gün olur, ülküsüz insanlara gıpta ile bakasınız gelir. Rahat yaşarlar. Tıpkı şairin dediği gibi: ''Akl-ı şuur''ları vardır, ''güzel'' severler, ''Bade'' içerler, ömürleri mutfakla tuvalet arasında geçer ve nihayet ölüp giderler. Ülkü sahibi kahramanların hayatı bambaşkadır. Sözlüklerinde rahatlık kelimesinin yeri yoktur. Daimi bir mücadele içinde ömürleri geçer. Mutfakla tuvalet arasında geçen süreçte yapacakları çok iş, çok uğraş vardır....”

Kolaysa hayal edin şimdi: “Okullu” yaptığınız çocuğunuz karşısına geçen “öğretmen”, her işi bırakmış, dönüp dolaşıp “mutfakla tuvalet arasında geçen süreç”ten söz ediyor.

Haklı olarak isyan etmez misiniz?

İsterseniz şimdi de, fazlasıyla zaman kaybettiğimiz bu meseleyi bir kenara bırakıp, bugünlerde İstanbul''da öğrencileri ve velileri bayağı meşgul eden yeni bir uygulamaya değinelim:

İstanbul''da İl Milli Eğitim Müdürü''nün emriyle okullarda öğle yemeği verilmesi yasaklandı. Takdir edersiniz ki, bütün günü okulda geçiren öğrenciler (ve de velileri) açısından değerlendirilmesi gereken bir yasak bu. İl Eğitim Müdürü koyduğu yasağın nedenini şöyle açıklamış: “Okul müdürleri bu işten rant sağlıyor. Ayrıca çocukların zehirlenme riski var.”

Müdür şöyle devam ediyor: “Yemek verenler menfaatleri için çıkarıyor. Verilen yemekten farz edelim ki çocuk zehirlendi, öldü. Bunun hakkını kim savunacak? Burada okul müdürleri yemek fabrikaları ile anlaşarak rant sağlıyorlardı.”

Ne kadar “uygunsuz” açıklamalar bunlar böyle... Bir ilin milli eğitim müdürü, beraber çalıştığı okul müdürlerinin çocukların sağlıklarını hiçe sayarak sırf “rant sağlamak” için okullarında öğle yemeği verdiğini iddia ediyor!

Peki bu yasak sonrasında öğrenciler karınlarını nasıl doyuracaklar? Besbelli ki (bir öğretmen sendikasının belirttiği gibi) doğru “kantin”in yolunu tutup “fast-food” olarak adlandırılan mönülere hücum ederek. Bunu söyleyen sendikanın okullardaki “kantinler” söz konusu olduğunda da söyleyecekleri var: Okullardaki “kantin”ler zaten belli çevrelerin elindedir.

Bu durumda –haliyle- İl Milli Eğitim Müdürü''ne şu soruyu (kendi sorusunu) yöneltmemiz gerekmez mi: “Farz edelim ki kantinde satılan hamburgerden çocuk zehirlendi ve öldü. Bunun hakkını kim savunacak?”

Aslına bakacak olursanız, “fast-food kültürü”nün yerden yere vurulduğu bir dönemde çocuklara “kantin”in yolunun gösterilmesinden sakıncalı bir karar olabilir mi?

Gördüğünüz gibi söz konusu “dosya” baştan sona sorulara açık vaziyette. Bu ülkenin okullarının kantin ve yemekhane sorununu çözmek çok mu zor? İşin içine –burada da- illâki bir takım güçlü ya da kayrılan gruplar, öğrencilerin sağlıklı beslenmesine dikkat etmeyen bir takım şirketler mi girecek? Ramazan ayında milyonlarca insana âlâsından iftar yemeği çıkarılabilirken, okullardaki çocukların beslenmesi hâlâ “rant kapısı” olarak mı görülecek?

Aklımızdan hiç çıkarmayalım: Okulu ile gerektiği gibi ilgilenmeyen toplumlar sonra dizlerini döver.