Savaştık ve kazandık

Slovenya, altı takımlı dört grup içinde Amerika, İspanya ve Arjantin’in ardından en fazla sayı üreten fakat attığı kadar sayı yiyen (434//433) istikrarsız bir çizgi çizmişti. Bu durum, sert savunmayı sistemine oturtan Milli Takımımız için büyük avantajdı.

Kadrosunda NBA ve Avrupa’da isim yapmış yıldızların bulunması onların avantajı gibi görünse de attıkları ve yedikleri sayılar oranı, takım olamamanın göstergesiydi. Yani bizim eski halimiz.

Savaşan çocuklarımızdaki sıkıntı ise, artan sakatlıklar, Ersan’ın yokluğu, tecrübesizliğimiz, yorgunluk belirtileri ve özellikle antrenör Tanjeviç’in oyun kurucu pozisyonunda Engin Atsür’den zamanlama olarak yeterli yararlanamaması oldu.

Gard pozisyonunda Hakan ilk 5’te bu kez iyi başladı. İlk çeyrek kontrollü ve kafa kafaya geçti. İkinci çeyrek karşılıklı sayılarla geçilirken, her iki takımın faul sayısını ve top kayıplarını arttırmaları, son çeyreğin son saniyelerinin bu maçın kaderini belirleyeceğini gösteriyordu.

Biz faul yaptıkça Slovenler çok kaçırdı (22/13). Sakin ve kontrollü oyunumuz sayesinde devreyi 44-36 önde bitirmesini de bildik.

Kerem Gönlüm, ikinci devreye müthiş başladı. Ermal yüreğiyle ona katıldı. Fakat savunma direncimizi bir an yitirmemiz 6 dakika içinde farkın eşitlenmesine neden oldu. Üçüncü çeyrek 60-60 eşitlikle tamamlandı.

Son çeyrekte ise Ender Arslan’ın Yunanistan maçında olduğu gibi topu elinde fazla tutması zararlı oldu. Bu arada Slovenya’nın NBA yıldızları etkili olmaya başladı. Nihayet Tanjeviç, Engin’i takıma aldı. İşte ne olduysa son dakikalarda bu değişiklikle oldu.

90-84 ile çeyrek final vizesini aldık. Helal olsun size aslanlar. Sizinle ne kadar gurur duysak azdır. Siz Arjantin’i de haklarsınız...