Zor oyunu bozdu...(1)

1947''de İngilizler''den bağımsızlığını kazandıktan sonra 52 yıllık bağımsızlık tarihinin 25 yılını askeri yönetim altında geçiren Pakistan tekrar süngülerin gölgesi altına girdi ve son güç çekişmesini siyasilerin oyunlarını bozarak askerler kazandı. Pakistan''daki bu sivil asker çekişmesi aslında ta bağımsızlığın ilk yıllarından itibaren başladı. 1958 yılında General Eyüp Han ile başlayan askeri darbe geleneği dün de devam etti ve askerler bir kere ülkenin geleceğine damgalarını vurdular. Aslında devrik başbakan Nevaz Şerif ülke tarihindeki en güçlü şahsiyetlerden biri idi. Bu gücü elde edebilmek için çok mücadeleler de vermişti. Dört eyaletten oluşan Pakistan''ın ne etkili eyaleti olan Pencap''ın Finans Bakanlığı''ndan eyalet başbakanlığına kadar yükselmişti. Yıldızı aslında Ziyaul Hak zamanında parlamaya başlamıştı. Ziyaul hak''kın bir suikaste kurban gitmesinin ardından, ülkenin en önemli siyasi gücü olan Müslim Lig partisini toparlamış ve 1990''da Federal başbakanlığa gelmişti. Ancak o sıralar devlet başkanının yetkileri çok fazla idi ve 1993''de o zamanın Devlet Başkanı Gulam İshak Han, Şerif hükümetini görevden alacaktı. Ancak Şerif dişli idi ve mücadele edecekti. Yürüttüğü yasal mücadeleyi Akazanacak ve geri döndüğünde askerlerin de arabuluculuğuyla hem Gulam İshak Han ve hem de Nevaz Şerif istifa ederek ülkeyi seçimlere götüreceklerdi. İstifa sonrası seçimlerde Binezir Butto''ya karşı alınan mağlubiyet onu yıldırmayacak, ancak bu sefer onun başına gelen Binezir''in başına gelecek ve Benazir''in kendi partisinden Devlet Başkanlığı''na getirdiği Faruk Han Legari bu kez Binezir hükümetini görevden alacaktı. Bu Nevaz Şerif''e büyük bir fırsat verecekti. Ülkenin enbüyük halk tabanına sahip Halk Partisi ve Binezir Butto yolsuzluk, rüşvet vs.den iktidardan olmuş ve Şerif''in başında olduğu Müslim Lig, rüzgarı arkasına almıştı. 1997 seçimleri Şerif''e parlamentoda ezici bir çoğunluk sağladı. Artık deneyimli bir politikacı olarak Nevaz Şerif ayaklarını sağlam basmalı ve gücünü maksimuma çıkarmalı idi. Bu yolda iki engel vardı:

1- Acı tecrübesini tattığı devlet başkanının olağanüstü yetkileri

2- Ülke tarihinde her zaman büyük bir ağırlığa sahip olmuş askeriyeyi karşısına değil de, yanına alabilmek. Devlet Başkanının yetkileri Ziyaul Hak zamanında anayasada bir yeileme ile arttırılmış ve neredeyse devlet başkanı tüm yetkileri elinde toplamıştı. (Hatırlanacak olursa, Devlet Başkanlığı''na geçilmesi tartışmaları sırasında, bu yetkilerin fazlalığı bizimkilere de ilham kaynağı olmuştu.) Ziya''dan sonra bu yenilemenin iptali defalarca gündeme gelmesine rağmen parlamentoda yeterli çoğunluk sağlanamadığından, kimse devlet başkanlarının elinden hükümetlerin üzerinde demoklesin kılıcı gibi sallanan bu yetkileri almayı başaramamıştı. Nevaz Şerif parlamentoda ezici çoğunluk sağladıktan sonra senato seçimlerinin yenilenmesini bekledi ve orada da üstünlüğü ele geçirince herkesin isteyip de yapamadığını yaptı ve bu yenilemeyi iptal etti. Devlet başkanına karşı savaş kazanılmış, Faruk Han Legari istifa etmiş ve Devlet Başkanlığı''na Nevaz Şerif''in istediği bir şahsiyet getirilmişti. Ancak sırada ikinci bir zorlu rakip vardı: Ordu. Ülke tarihinin en güçlü politikacısı konumuna gelen Nevaz Şerif arkasındaki halk-parlamento-senato desteğine güvenerek ilk hamlesini yapacak ve başarılı da olacaktı. Hükümetin politikalarını eleştiren ve ordunun da ülke üzerinde rolü olması gerektiğini seslendiren zamanın General Kurmay Başkanı Cihangir Keramet, sivil baskı karşısında ülke tarihinde istifa eden ilk Genelkurmay Başkanı olacak ve Nevaz Şerif''in ikinci hamlesinin ve de devrilmesinin muhatabı olacak Perviz Müşerref Genelkurmay Başkanlığı''na getirilecekti. Görünüşte Nevaz Şerif kendisini sağlama almıştı ama son altı aydaki gelişmeler gösterdi ki ordunun sivillere alternatif potansiyel bir güç taşıdığı ülkelerde, siviller ne kadar güçlü olurlarsa olsunlar zemin her zaman kaygandır ve düşmek an meselesi olabilir.