Bir küçük kıyamet

Bu yaşıma kadar en az üç dört defa depremle tanıştığımı zannetmeme rağmen yaşadığımız son felaket gösterdi ki ben hiç deprem görmemişim. Depremin merkez üssünün sadece 25 km uzağındaki evimizde önceki gece 03.02''de uyandığımızda bir depremin bu kadar şiddetli olacağını ve bu kadar uzun süreceğini doğrusu hiç düşünmemiştim. Uyandığımda ilk anda ne olduğunu algılayamadım. Eve bir uçak mı düşmüştü, yoksa kıyamet mi kopuyordu? Duvarlar bir sağa bir sola gidip geliyor, dolapların kapakları açılıyor, evin kiremitleri, pencerenin pancurları piyano resitali verir gibi ses çıkarıyordu.

Eşimin "deprem" çığlığıyla mesele aydınlandı. Sonra her ikimiz de var gücümüzle çocukların odalarına doğru koşmaya başladık. Bir tek düşüncemiz vardı: "Benzerini hiç görmediğimiz bu sarsıntıyla nasıl olsa evimiz çöker, ''anne, baba'' çığlıkları içinde uyanan çocuklara son bir ebeveynlik görevini yapıp birkaç saniyelik son demlerinde kendilerini yalnız hissetmelerini önlemek, ellerinden tutarak birlikte ölmek". Evet gerçekten yıldırım gibi bu düşünceler geçti zihnimizden. Çocukların odasına kadar ev yıkılmayınca kurtulma içgüdüsünün etkisiyle çocuklardan en küçüğünü kapıp aşağıya koşmayı denedim. Ben duvarlara çarpa çarpa bunu başarmaya çalışırken eşim uyananları merdivene yöneltip uyanmıyan bir oğlumuzu bacağından sürüklemeye çalışıyordu. Kendimizi topluca bahçeye attığımızda her halde 45 saniye de dolmuştu, ilk sarsıntı durdu. Bahçede İzmit tarafından gelen kuvvetle bir patlama sesi ve alevlerle irkildik. Sonradan bunun Tüpraş rafirenerisi yangını olduğunu öğrenecektik.

O an ne kadar güçsüz olduğunuzu ve mülkün sahibi ''Yüce Yaratıcı''dan başka hiç kimsenin size yardım edemeyeceğini anlıyor ve gerçek güç sahibine sığınıyorsunuz. Dilediğini öldüren, dilediğini hayatta bırakan, dilediğine mülk veren dilediğinden mülkü alan sensin Ya Rabbi. Bizi yalnız, yardımcısız bırakma, kulluğundan azad eyleme!

Küçük bir kıyameti andıran deprem anından şu yazının yazıldığı ana kadar 36 saat geçti. Depremin olduğu geceden başka ikinci bir geceyi daha dışarda geçirdik. Onlarca orta şiddette artçı sarsıntıyı hissettik. Toprakta sarsıntıları daha doğrudan hissediyorsunuz. Önce dipten kuvvetli bir ses geliyor, insanı ürperten bir ses, depremin çığlığı adeta. Bir saniye sonra da sarsıntıyı duyuyorsunuz. Şimdi en ufak bir gürültüde pür dikkat kesiliyoruz, depremin sesi mi yoksa başka bir gürültü mü diye. Bu yazıyı yazarken böyle bir sesi yine duyduk ve artçı sarsıntıyı hissettik. Her halde ömür boyu bu sesi unutmayacağız.

Böyle şiddetli bir depremin büyük zayiat vermemesi mümkün değildi. Hele Türkiye gibi yetkililerin yetki ve görevlerini felaketten felakete bir kaç günlüğüne hatırladıkları bir ülkede. Ölenlere rahmet, geride kalanlara başsağlığı diliyor ve Yüce Rabbim''in milletimizi benzer felaketlerden korumasını niyaz ediyoruz.