Avrupalı olacağız, başka yol yok!..

Herhalde Ankara''da birileri, kendi kendilerine "bu tehlikeyi de atlatırız" diyordur. Tabii bu cümleleri, İstanbul''da da mırıldananlar vardır...

"Tehlike" dediğimiz olgu, Türkiye''nin bugün ya da yakın gelecekte, şu ya da bu şekilde "Avrupa Birliği" ile entegrasyona girmesidir..

Ben de Ankara''da "devlet adına" gerekçesi ile, kendini yerel ve evrensel yasaların üzerinde sayıp güç kullanan bir kişi olsaydım, Avrupa Birliği ile her türlü yakınlaşmayı, "tehlike" olarak görürdüm..

Ben de "korumacılık" ve "devletçilik" perdesi arkasında, Türk tüketicisine en kalitesiz malı en pahalıya satan bir sanayi ve ticaret ağası olsaydım, Avrupa Birliği''nden ürkerdim.

Bakın çevrenize..

Kendilerini kemalist olarak sunanların büyük bölümü, hep aynı tekerlemeyi seslendirip, "Batı bizim gelişmemizi istemez" demiyor mu? Onlara göre Türkiye''yi bölüp, parçalamak isteyen planların kaynağı, ya Amerika''dır, ya Almanya''dır, ya da İngiltere''dir..

Mustafa Kemal Atatürk''ün temsil ettiği "modernleşme" ideolojisinin en temel ögesi "Batılılaşmak" iken, bu kemalistler, Türkiye''nin en anti-Batıcı kesimini oluşturmaz mı?

Ama çaresi yok artık..

Değişimin, globalleşmenin, demokratikleşmenin önünde durmaya çalışanları, tarih yok ediyor.

Yeni uygar ve çağdaş dünyada, artık "insanın egemenliği"ne karşı "devletin egemenliği" ilkesini sürmek, çok zor.. "Ben sınırlarım içinde, egemenliğimi kullanıp, canımın istediğini yaparım" diyen rejimler, aşağılanıyor, dışlanıyor, ambargoya alınıyor..

Daha da ötesi, Yugoslavya gibi, bombalanıyor.. Çeçenistan''da katiama girişen Rusya gibi aşağılanıyor.

Herkes biliyor artık.. "Egemenlik hakkı"nı kullanıp, kendi halkına zulüm yapan rejimler, sade kendi ülkelerinin değil, komşularının ve bölgenin de istikrarını tehdit ediyor.. Kitlesel güçler, tırmanan terörizm ve toplumsal kan dâvaları, bu tür "bana kimse karışamaz" diyen rejimlerin, birer yan ürünü.

Türkiye, artık evrensel rüzgâra yelkenlerini açmak zorunda..

Irkçılık, yobazlığın her çeşidi, militarizm ve benzeri tüm olgular, şimdi birer "insanlık ayıbı" konumunda..

Avrupa''nın, Amerika''nın bakımlı kentlerinde ev alan ve "burada insan insanlığını biliyor" diye cümleler kuran varlıklı seçkinler, Türk insanının da, Batılı insan gibi, özgür ve egemen olmasını kabullenmek zorunda...

Türkiye''de para kazanıp, bunu Batı''da harcamayı seçkin olmak zanneden kesim, artık kendi ülkelerinin de, yaşanmaya değer bir hukuk devletine sahip olması yolunda, çaba harcamalı..

Halktan toplanılan vergilerle maaş alan, halkın verdiği yetkiyle devlet gücü kullanan atanmış ve seçilmişler, yeni düzende, kendi halklarını tehlikeli olarak göremeyecek..

Artık dünyada her ülke otomobil üretiyor, baraj yapıyor, bilgisayar kullanıyor.

Gelişmenin ölçüsü, artık, üretim ve satış rakamlarına bağlı değil.. Zaten hukukun üstün olmadığı, insan haklarının yok sayıldığı, serbest rekabetin ve şeffaflığın bulunmadığı ülkeler, istikrara kavuşamıyor.

Seçimlerle iktidarın değil, darbelerle rejimlerin değiştiği ülkelerin başı, hep belada.. Siyasal kan davaları bitmiyor buralarda.

Türkiye, Avrupa Birliği''nin eşiğinde.. Bugün ya da yarın.. Ama mutlaka gireceğiz..

Türk insanı, en az Yunan insanı veya bir Polonya vatandaşı kadar, çağdaş hukuka ve demokrasiye sahip olmaya layıktır..

Demirel, cumhurbaşkanlığına devam konusunda, 3 yıl uzatmaya razı değilmiş.. "En az 5 yıl olmazsa, olmaz" diyormuş..

Bir önerimiz var..

Süleyman Demirel''in en verimli çağında emekli olması, gerçekten yazık olur..

Onu, Avrupa Birliği''nin başkanlığı için destekleyelim.. Bakarsınız orada da, Türkiye''deki kadar başarılı olur.. Sonunda Avrupa Birliği, Türkiye''ye girmek için çaba gösterir..

Merkez Bankası Başkanı Gazi Erçel''in açıkladığı parasal programın başarıya ulaşması, hepimizin en içten dileği.

Neticede, Türk merkez bankacılığının kronik ayıbı olan enflasyonun indirilmemesi, bu meslek için de bir ölüm-kalım meselesi. Geçenlerde "Forbes" dergisinde, dünya merkez bankalarına başarı puanı verilmişti. T. C. Merkez Bankası, 6500 çalışanı ve yüzde 50''nin altına düşmeyen kronik enflasyon ile, 38''inci sıradaydı..

IMF''nin de zoruyla açıklanan yeni programda, bizi endişelendiren en ciddi olgu, döviz kurlarının, önceden belirlenmesidir..

Türkiye 1980''li yıllara kadar, kambiyo mevzuatı ile de, ekonomik politikalarla da, döviz fiyatını merkezden belirleyip, anti-enflasyonist bir çıpa olarak kullanmıştır..

Bu politika sonunda ihracat artmamış, piyasada çifte fiyatlar ve karaborsa oluşmuştur..

Ankara''daki birkaç kişinin, doların, markın, euronun değerini saptamasının komikliği, Türk ekonomisinin 1958''de, 1969''da, 1977''de ve 1994''te girdiği krizlerle kanıtlandı..

Şimdi kısmen bu yol, yeniden deneniyor. Her malın ve her paranın fiyatının elektronik global ortamda dalgalandığı bir dünyada, Ankara üç yıl sonrasının döviz kurlarını belirleme eğiliminde..

Üstelik, başta askerî harcamalar olmak üzere, devlet giderlerinin kısılması, ciddi biçimde ele alınmadan yapılıyor bu..

Yine de başarı diliyoruz..