Güncel Midas"ların işi çok zor artık!

Bu "televizyon" denilen olgu, en fazla devleti yöneten insanların imajını etkiledi.. Televizyon-öncesi çağlarda, iktidarı kim ele geçirmişse "devlet adamı" kabul edilirdi.. Ama şimdi, televizyon sayesinde, hepsinin ne kadar değerli ve seçkin olduğunu, yakından görüyoruz.

Eski çağlarda televizyon olsaydı, üzerinde ancak aptalların göremiyeceği giysilerin bulunduğu sanan ve bir çocuğun "kral çıplak" diye bağırması ile uyanan Kral Midas, çağlar sonra bile anlatılan geri zekalılığının kurbanı olmazdı.

Şu veya bu şekilde, kamu gücünü kullanma yetkisini ele geçiren güncel Midas''ların, bütün kusurları ile birer insan olduğunu, televizyon çok iyi gösterdi..

Artık "devlet benim" diyen ve devlet gücünü kendi zaaflarının örtüsü olarak kullanan yöneticilerin ipliği pazara çıktı.. Bu konuda "seçilmiş olmak" da, bir şeyi değiştirmiyor. Çünkü seçimler, bir ülkeyi kimin yöneteceğini belirler sadece. Oysa önemli olan, bireylerin devletle ilişkilerini ve yönetimin tarzını belirleyen "hukukun üstünlüğü" ilkesidir..

Neticede Çavuşesku da, Hitler de, Saddam da "seçilmiş" liderlerdir.

Ayrıca bunlar atamalar yaparlar, büyükelçiler gönderirler.. Yani "meşruiyet"leri de vardır.. Bu meşruiyetlerine dayanarak, idam kararlarını onaylarlar ve savaş bile ilân edebilirler.

Bütün bu gerçekleri biliyoruz artık..

Ve televizyon sayesinde, kendilerini devletle özdeş gören, seçilmiş ya da atanmış yöneticileri, günlük yaşamları ve davranışları ile, çok yakından tanıyoruz.. Artık kimsenin kendisini, topluma, "kutsal inek" gibi sunması mümkün değil... Bunların ağzından çıkan saçmaların birer hikmet biçiminde topluma duyurulmasını, devlet televizyonları bile başaramıyor. Bu mümkün olsaydı, ne Sovyet rejimi yıkılırdı, ne Endonezya''da Suharto devrilirdi..

Peki ama yine de bazıları, bu yöneticileri kutsamaya nasıl devam ediyor? Nasıl oluyor da, başarısızlığı ayyuka çıkmış bazı isimleri, hâlâ tutanlar ve "onun alternatifi yok" diye konuşanlar var?

Kötü yönetim yüzünden iflasın eşiğine gelmiş işadamları, nasıl oluyor da, bu yönetimin sorumlularına, "Allah sizi başımızdan eksik etmesin?" diyebiliyor?

Galiba bu da, insanlığın eski alışkanlıklarından kaynaklanan bir davranış..

Biliyor musunuz ki, Orta Çağ İspanya''sında kralların ve kraliçelerin vücuduna, normal insanların elinin değmesi, ölümcül bir suç oluştururdu..

Sarayında şöminenin başında uyuklarken, üzerine bir kıvılcım sıçrayınca tutuşan ve diri diri yanan İspanyol Kralı 3''üncü Filip''i, "idam ediliriz" korkusu ile kimse kurtarmaya cesaret edemedi.

Çünkü daha önce, attan düşen kraliçeyi yerden kaldıran iki asker, elleri kraliçenin ilahi vücuduna değdiği için, idama mahkûm edilmişlerdi.. Tarih kitapları, bu iki askerin İspanya dışına kaçarak ölümden kurtulduğunu yazar..

"Devlet adına" sürdürülen bu aptallıkların öyküsü, bitmez-tükenmez..

Bazan buna "protokol", bazan "diplomasi" denilir..

Biliyor musunuz ki, Prusya Kralı Büyük Fredrik, Fransa''ya tek kolu kesik bir büyükelçi gönderince, Fransa Kralı da, diplomatik dengeyi korumak için, Fransa''ya tek bacaklı bir büyükelçi yollamıştı..

Bütün bunlara bir dönemde, "devletin gereği" olarak bakılırdı.. Sarhoş krallar, müflis politikacılar, rüşvetçi bürokratlar, gazete sütunlarında "devlet adamı" olarak sunulurdu..

Şimdi televizyon var..

Adam devletin nesi olursa olsun, saçmaladığı zaman, herkes durumu evinde izliyor.

Avrupalılar, "ölmüş politikacıya, devlet adamı denilir" derler.. Ama bu da mümkün değil artık.. Tarih de şimdi, inceleniyor, tartışılıyor, eleştiriliyor..

Galiba artık "çağdaşlık" denilince, "şeffaflık" anlaşılıyor. Bunun en etkili aracı da televizyon..

Kimin ne mal olduğunu, herkes görüyor şimdi..

Hürriyet''e göre, Demirel YÖK''e yaptığı atamayı savunmak için, "İslamcı gazeteleri kast ederek" şöyle konuşmuş..

-Birkaç tane gazetenin neşriyatı, ne kadar haklı davrandığımı gösteriyor!..

Evet.. Sayın Demirel''in haklılığını kanıtlamak için, Hristiyancı ve Budist gazeteleri izlemesi, çok doğrudur.

Ayrıca Hinduistler ve Şamanistler de, bu konuda, Türk toplumunun eğilimine ayna olabilir..

"Her yoğurt alana bir gazete" kampanyasını kim başlattı ise, onun adı Türk medya tarihine, mutlaka yazılacaktır.

Gazeteleri birer cacık haline dönüştüren bu "negatif promosyon", sonunda "tiraj" kavramını da, "yoğurtlu kebap" haline dönüştürdü..

Şimdi kimse, bir gazetenin ne kadar satılıp, ne kadar bedava dağıtıldığını bilemiyor.. Benzinciler, süper marketler, artık mal alana, bir de bedava gazete verdiklerini ilan etmekteler...

Gazete yöneticilerinin başarısı, okurların benzin deposunun boşalmasına veya karınlarının acıkmasına bağlı...

"Peynir satışları arttı" gibi bir haber "bedava dağıtılan gazetenin tirajı arttı" gibi de yorumlanabiliyor şimdi.

Ne yapsın bu hale gelmiş bir gazetenin sermayesi?

Doğru bir haberin, içerikli bir yorumun, aydınlatıcı bir röportajın tiraj değeri olmayınca, ne yapılabilir ki?..

Bu durumda, medya dışı işlerden para kazanmaya çalışmaktan başka çare yoktur.. Bu durumda, yazarın-çizerin değeri, bir kilo tereyağından fazla değildir.

Bu "yoğurt promosyonu", çok kötü oldu.