Muhsin ve Mahcuptu

Berit dağlarında sana berat mı verildi, Gül''üm?

Kanlı çukurlardan göklere yükselmen için kanat mı verildi?

*

Meydanlar boş, kuru davalar değil, hoş, duru dualar istiyordu.

Yağan yağmurlar, dökülen bembeyaz karlar, milletçe yunmak, aklanmak için arı dualar istiyordu.

Derin, kirli hesapların, vahşi kibirli kasapların kör dövüşlerini durdurmak için toplu dualar gerekiyordu.

Çamurlar saçılan kara alanların gönül yaralama, insan karalama tavrına karşı, nurlar saçılan kutlu mekânların gül aşılama, her canı, her yanı gülden terazilerle karşılama, gülleri güllerle tartıp, güller pazarlama yeri, yerleri olması için toplu dualar lazımdı.

Sürekli tanış olmanın, bütün işleri kolay kılmanın, Allah için sevmenin sevilmenin sevdalısı olmak, çırağı, kalfası, giderek ustası olmak, olabilmek için milletçe dualara durulmalıydı.

Bütün kollar gül dalları gibi göklere uzamalı, bütün dillerde gül çiçekleri açmalıydı. Gönülleri gül bahçelerine döndürmeliydi.

Anadolu baştanbaşa yediveren gülfidanlarıyla dolmalı, Selçuklu, Osmanlı ruhlarını şad edecek bir diyara dönmeliydi yeniden. Çelebi Mehmed''in ruhu yeşil yeşil gülmeliydi, Bursa''dan.

Siyaset bu ruhla, bu maksatla yapılmalıydı. Ve ona benzer bir hava esmeliydi, bir an da olsa, öyle bir hava esmeliydi, Anadolu''da. O hava esti:

Bir dua deryasına döndü Anadolu.

*

Kutlu bir Fidan''dan bir taze dal doğdu.

Sivas''ta Elmalı''da filizlenen dal, Maraş''ta Elmalı''da koptu.

Bembeyaz güllerin, göklerden dökülen güllerin, semavi çiçeklerin içine kopup düştü.

Elmalı''da doğdu, Elmalı''da geldi dünyaya, Elmalı civarında dön gel denildi, döndü dünyadan.

*

Hilâl kaşlarının ortasında gül gözleri gülmese de, hep tebessüm gülleri açardı yüzü.

İman ve aşk dolu nice zenginliklerle dopdoluydu özü.

Zulmü alkışlamadı, zalimi asla sevmedi, gelenlerin keyfi için geçmişe hiç sövmedi. Üşüdü… Ruh kışlarının ortalığı kasıp kavurduğu, inkâr ve zulüm fırtınalarının estiği en çetin dönemlerde üşüdü ama ısınmak için bir can yakmayı hiç düşünmedi. Allah''tan utandı. O hep Muhsin ve mahcuptu. Ama şimdi biz üşüyoruz.

Kanayan bir yara gördü mü kanardı ta ciğeri, düşenleri tutup kaldırmaktı şiarı. Bu nasihatle çıktı baba ocağından, asla çıkarmadı bu kutlu küpeyi kulağından.

Büyük birlikler için bedel mi gerekti? Hiç tereddüt etmeden, “İşte ben…” derdi. Gözünü kırpmadan, ardına bakmadan giderdi.

Evet, Muhsin ve mahcup bir hayat yaşadı hep, uzak yerler özlemiyle. Kekik kokulu koyaklar aşarak güvercinler ülkesinde bir çeşme başı aradı, milli barış için, milletçe mutluluğa varış için.

Her şeyin zikre daldığı, gülümseyen kar papatyaları içinde aradığı sonsuzluk çeşmesine ulaştı. Dualar gibi ümitlerini Alperenlerine bıraktı. Peygamber çiçeklerini onlara emanet etti.

Ve kendisi Sonsuzluğun sahibine gitti.

Ruhun şad olsun. Yüce Allah sana sonsuz rahmetiyle muamele etsin. Mekânın cennet olsun.

Bütün başlar sağ olsun!