Evladın hiç öldü mü senin?

Evladının öldüğü gün o da ölmüştü.

Evladıyla birlikte ölmüştü.

Evladı bir kez ölmüştü, ama o her gün ve her an ölüyordu.

Yüreğinden akacak yaş kalmamıştı.

Gözpınarları kurumuştu.

Bu ülkede binlerce yaşayan ölülerimiz var bizim.

Ölenlerin sayısından kaç kat daha fazla yaşayan ölülerimiz var bizim.

Kaç yıldan beridir hep ölüm kol geziyor aramızda.

Ölümün yarattığı travmalar ise cabası.

Yürek coğrafyası çorak olanlar akan kandan sadece söz ediyorlar.

Akan kanları ve gözyaşlarını siyasete tahvil etmeye çalışanlar vaveylayı kopartıyorlar şimdilerde.

Kanın duracak olması onları rahatsız ediyor en fazla.

Evladını yitiren Kürt anne başkalarının evlatları ölmesin istiyor artık.

Ciğerparesini yitiren Türk anne, başka anneler yaşayan bir ölüye dönüşmesin diye temennide bulunuyor.

Evlatlarını yitiren Türk ve Kürt anneler birbirlerine yüreklerinden tutunmaya çalışıyorlar.

Kendi acıları üzerinden siyaset yapmaya çalışanlara karşı birlikte ses yükseltiyorlar.

Acılarını ortaklaştırmaya çalışıyorlar.

Başka acıların oluşmamasını insan olmanın gereği sayıyorlar.

Çünkü onlar aynı kıbleye yöneliyorlar.

Onlar evlatları için Rablerine dua ediyorlar.

Onların yürek avuçları, tarifsiz evlat acısına rağmen barış için duaya duruyor.

Siz anne olmadıysanız bilemezsiniz evlat acısını.

Baba değilseniz evlat yoksunluğunun ne anlama geldiğini bilemezsiniz.

Kendi evlatları ölmeyenler, başkalarının ölen evlatları üzerinden siyasi nutuk atmaktan vazgeçmelidirler artık.

Ölümü kutsayan o kan içiciler çok istiyorlarsa bir de kendi evlatlarını göndersinler ölümün kucağına bakalım.

Ölmeye ve öldürmeye ayarlanmış bir kültürü yüceltenler, nedense sıra evlatlarına gelince bin bir çare buluyorlar.

Evlatlarının tırnağına halel gelmesin isteyenler ne hikmetse başkalarının evlatlarının kanı üzerinden nutuk atmayı çok seviyorlar.

Başkalarının evlatlarının artık ölmeyeceği bir ortamın doğma ihtimali bile onları rahatsız ediyor.

Acıyı bala dönüştüreceğimiz günlerin arifesindeyiz.

Benim evladım öldüyse başkalarının evladı da ölsün diyenlerimizin sayısı yok denecek kadar az.

Onca tarifsiz acıya rağmen insanlarımızdaki affetme duygusu, başkalarının evlatlarının ölmemesi ve başka ebeveynlerin benzer acılar yaşamaması içindir elbet.

Bu yüce gönüllülük bu topraklara özgü bir haslet elbet…

Affetmeye başkalarının yüklediği olumsuz anlamlar, inanç kodlarımızla çelişen bir kötücül anlayışın ifadesi.

Unutmak belki zaman alır, ama affederek acılarımızı ortaklaştırabilir ve dahası birbirimizin yüreklerinde yeniden göğerebiliriz.

İntikam duygusu bitirir insanı.

Kin ve öfkeye yüreğini teslim etmiş insanların inanç coğrafyaları başkalarının istilasına açık hale gelir.

Kandan beslenenlerin kin, öfke ve intikam duygularını her dem diri tutmalarının sebebi de bu.

Vicdanı olan her insan başkalarının evladı için de ağlar.

Ama bu ülkede vicdanı olmayan insanların egemen olduğu dönemlerde dağda evladını yitiren bir anneye evladını bağrına basması bile suç olarak görüldü.

Bir anne yüreğini tutmuş bekliyor.

Anneler sevinçli artık.

Evlatları artık ölmeyecek diye sevinçliler.

Dağdaki evlatlarına yeniden kavuşacakları günü iple çektikleri için mutluluk türküsü çığırıyorlar.

Bu ülkenin dağlarına bahar geldi artık.

Annelerin yüreklerine de…

Evlatlarını yitiren annelerimiz, başkalarının evlatları artık ölmeyecek diye seviniyorlar.

Bir yanda acılarıyla yaşıyorlar, öbür yanda yeni ölümler olmayacağı için mutluluk duyuyorlar.

Sadece kendi evladı için ağlayan anneler yok bu ülkede çok şükür.

Her ölen evladı kendi evladı gibi gören annelerimizin sayesinde toplumsal birliğimiz ve kardeşliğimiz ayakta duruyor.

Elleri öpülesi annelerimiz yüreklerinde barışı çoktan kurmuş bulunuyorlar.

Ama akan kandan siyaseten nemalananlar hala ölüm türküsü çığırıyorlar.

Ölümleri engellemenin bir yolunu göstermeden konuşuyorlar.

Ölümün diliyle konuşuyorlar.

Ölümü kutsayarak konuşuyorlar.

Çünkü hiçbirinin evladı ölmedi.

O konuşanlardan hiçbirinin evladı yaşamını yitirmedi.

Onların evlatları hep yanı başlarında oldu.

Onların evlatları hep iyi okullarda okudular, iyi makamlara geldiler, iyi paralar kazandılar, itibar sahibi oldular.

O çok konuşan beylere sorun isterseniz:

Sizin hiç evladınız öldü mü?

Hiç kimsenin evladı ölmesin artık!

Hiç kimse ölmesin artık!

Barış olsun, sulh olsun, kardeşlik kazansın artık!

Ey yürekleri acılarla dolu, ama dilleri barış için duaya duran annelerimiz! Yüreklerinizi kuşanarak çıkın meydanlara, evlatlarınızın kanları üzerinden konuşanların dillerini susturun!

Siz konuşun ki ölüm kusan silahlar, ölümü kutsayan o diller sussun artık!