Acılar, cellatlıklar ve ötesi

Kabul edelim ki bu vahşet, bir yönüyle sırf ismi bağlamında "varmış gibi" görünen "akrabalık" dolayısıyla, İslami duyarlıkları önplanda tutan kesimler için de bir "utanç" oluşturyor.

İnsanlığımızdan utanıyoruz, her köşe başında "celladımız" çıkıyor karşımıza. Lanetli bir öfkenin "toplu kurbanları" gibiyiz hepimiz. Çaresizlik ve utanç içindeyiz, karanlığımız bırakmıyor peşimizi.

Vahşetin ürperten sapağında yapayalnızız, sadece kanlı fotoğraflar ve kanlı gözyaşları düşüyor payımıza.

"Tarifsiz kederler içindeyiz", neler oldu ki, bu görkemli tarih ve kültür coğrafyasında böylesine canavarlıklar üretebildik?

Bir yanda vahşetin "ölüm tarlaları", öbür yanda ise, ellerinde kayıp fotoğrafları ile umut ve korku arasında sarsılan yalnızlar, çaresizler...

Gözlerimizi kaçırarak, sağır ve dilsiz numarası yaparak sorumluluklarımızdan kaçamayız. Belli ki, bu "vahşet"ten, kanlı bilançodan hepimizin payına birşeyler düşüyor.

Siyasetçilerden aydınlara kadar büyük bir kesim, Hizbullah örgütünün bir dönem devletle "derin" bağlantılar kurduğu, hatta devletin bir kesimi tarafından destek gördüğü konusunda hemfikir. Hiçbir komplekse ve alınganlığa kapılmadan devleti bu ayıptan kurtarmak gerekiyor.

Bunun için de gelip geçmiş iktidarlarla, sivil ve askeri bürokrasi dahil, bütün kurumlara demokratik bir şeffaflık içinde sorulması gereken birtakım sorular olmalı. Aksi takdirde Susurluk''ta yaşadığımız hezimeti, şimdi daha ağır bir fatura ödeyerek yaşamak zorunda kalabiliriz.

Kabul edelim ki bu vahşet, bir yönüyle sırf ismi bağlamında "varmış gibi" görünen "akrabalık" dolayısıyla, İslami duyarlıkları önplanda tutan kesimler için de bir "utanç" oluşturyor.

Elbette, mukaddes İslam''ın bu tür hunharlıklarla uzaktan yakından bir ilgisi olamaz. Tabii ki İslam''a gönül verenlerin de. Ama ne yapalım ki, bu katliamları yapanların "soykütükleri"nin bir yerlerinde "İslam" yazıyor.

Galiba bir yerlerde yanlış yaptık. Bu yüzden, şimdi hepimize bu utancı yaşamak zor gelse de, geçmişteki hatalarımızla yüzleşerek belki de gelecek için daha doğru bir başlangıç yapabileceğiz.

Ancak bütün bunlar, birilerine ülkedeki inançlı kesimlere yönelik "kirli" senaryolar üretme hakkı da vermiyor. Hele, bütün "sisli" dönemlerde "ihbarcılık" işlerinin taşeronluğunu üstlenmekten başka bir marifeti bulunmayanların, şimdi de "Doç. Dr. İrtica" diyerek muhafazakarları hedef göstermesi övünülecek birşey olmasa gerek. Eğer bazı çevreler, Hizbullah''ın cinayetleri üzerinden birtakım "mühendislik projeleri"ni uygulamaya sokmayı planlıyorlarsa, hemen belirtelim ki bu beyhude bir uğraştır. Bu gayretler, sadece ülkeye zaman kaybettirir, toplumsal barışı zedeler.

Nitekim, AB''ye tam üyelik yolunda bir umut yakalayan Türkiye, hâlâ 28 Şubat''ın ekonomide, siyasette, toplumsal hafızada meydana gelen travmayı tedavi etmekle uğraşıyor.

Öyle ki, siyasetin zemininde meydana gelen tahribat yüzünden, siyasi partiler bugün en doğal adımları atmakta bile zorluk çekiyorlar. Son yıllarda Türkiye''de siyaset yapmanın "ince dengeleri"ni görebilen siyasi aktörler, yakaladığımız "global dalga" ya halel gelmemesi için adeta adımlarını ölçerek atıyorlar. Gerçi bazı siyasi partilerimiz, hâlâ travmanın etkisinden kurtulabilmiş değiller. Bu yüzden, hiçbir ciddi siyaset üretemedikleri gibi, en azından susmayı bile beceremiyorlar. Ama Türkiye bütün bunları aşabilecek bir dinamizme ve sağduyuya sahiptir, buna inanıyoruz. Nitekim, Genelkurmay''ın FP''ye yönelik zehir zemberek açıklamaları gerek siyaset, gerekse toplum katında kabul görmemiş ve suskunlukla karşılanmıştır. Bu iyiye işaret. Çünkü artık kimsenin, AB''ye "tam üyelik" sürecinde yeni bir "yol kazası"na tahammülü yok.