Cücelerle büyük Türkiye hayal

Türkiye, hergün daha çok kendi içine kapanarak gerek bölgesinde, gerekse dünyada hızla yalnızlaşan bir ülke oluyor. Özellikle son dört yılda, Türkiye''nin siyasi hayatı kelimenin tam anlamıyla vurgun yemiş durumda. Öyle ki siyaset, demokrasi ve özgürlükler konusunda on yıl önceki söyleminin bile gerisine düştü. Bugün neredeyse hemen bütün partiler, siyasi üsluplarını ve söylemlerini Milli Güvenlik Kurulu''nun çizdiği sınırlara göre ayarlar hale geldiler.

Özellikle 28 Şubat süreci sonrasında siyaset ve milli iradenin temsil merkezi olan parlamento öylesine kasvetli bir dönem yaşadı ki, geçmişteki darbe dönemlerinin hiçbirinde temsil ettiği irade karşısında bu denli yüzü kızarmamıştı.

Ne yazık ki, Türk siyaseti 28 Şubat''la birlikte dönüşü çok zor bir yola girmiş bulunuyor. Esasen Türk siyaseti, bu zor dönemde milletten aldığı temsil yetkisini siyaset dışı güçlerle paylaşmayı kabul etmekle maçı daha başından kaybetmişti. Belki de bu maçın rövanşı hiç olmayacak. Nitekim, bu sofistike darbe döneminde yenilgiler üst üste geldi ve sonunda parlamento asli görevi olan "yasama" yetkisinin kaynağını da siyaset dışı güçlere kaptırmak zorunda kaldı.

O gün bugündür, memleketin âli menfaatlerini ilgilendiren önemli konular, demokrasinin kalbi olan parlamentoya uğramaz oldu. Artık çıkması gerektiğine karar verilen çok önemli yasalar, önce siyaset dışı merkezlerde karara bağlanıyor, daha sonra Meclis''e getirilerek yasalaşması sağlanıyor. Tabii bu arada küçük kaçaklar da olmuyor değil. Ancak, özgürlüklerin genişletilmesini isteyen bu kendini bilmezler, hemen derdest edilerek geldikleri yere geri gönderiliyorlar. Örneğin, özgürlükleri kısıtlayan 312. maddeyle ilgili bir değişiklik teklifini parlamentoya getirme gafletinde bulunan bedbahtların kulağı "memleketin gerçek sahipleri" tarafından çekilerek, ülkenin demokrasi gibi tehlikeli(!) bir rejime geçmesi önlenmiştir.

Muhtemeldir ki, siyaseti kontrol altında tutan merkezler, bundan sonra işi daha da sıkı tutarak, geçmiş dönemdeki gibi birtakım kaçakların olmasına da kesinlikle izin vermeyeceklerdir. Zaten, milli iradeyi halen ipoteği altında bulunduran siyaset dışı güçlere göre, demokrasi ve özgürlükler konusu parlamentoya bırakılmayacak kadar ciddi meselelerdir.

Anlaşılan o ki, bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da ülkenin ciddi meseleleri siyasetçilere bırakılmayacaktır. Şimdilik bir umut ışığı gözükmüyor. Her ne kadar, bugünkü parlamentoda, çoğunluk görüntüsü altında bir istikrar tablosu sunulmaya çalışılıyorsa da, demokrasi ve özgürlüklerin arkasında durabilecek sahici bir çoğunluktan sözetmek mümkün değildir.

İşte, içeride siyasal ve toplumsal dinamizmini kaybetmiş, milli iradeye müdahalelerden yorgun düşmüş bir Türkiye''nin, hem kendi "hinterland"ındaki, hem de dünyadaki sıcak gelişmeleri evrensel ölçekte okuması mümkün değildir. Anlaşıldı ki, artık Avrupa treni çok uzaklarda. Daha da önemlisi, Kosova müdahalesi sonrasında AB içinde oluşturulan yeni "Avrupa Güvenlik ve Savunma Kimliği" (ESDİ) ile birlikte NATO''daki konumumuz da tehlikeye girmiş bulunuyor.

İslam dünyası ile ilişkilerimiz zaten yok. Türk dünyası ile olan ilişkilerimiz ise pamuk ipliğine bağlı. Son gelişmeler gösterdi ki, yıllardır hayaliyle yaşadığımız Bakü-Ceyhan hattı rüyası da bitmek üzere. Zira Amerikan çıkarları başka bir güzergaha yönelmiş durumda.

Türkiye bugün, değişen dünya dengeleriyle birlikte kıyıya itilmiş, kendi iç tartışmalarına hapsolmuştur. Üstelik dünya ölçeğinde bir bakış geliştiremediği için, uluslararası etkinliği Kapıkule''nin ötesine geçememektedir.

Ne yazık ki, içeride özgürlükleri kısıtlayan, insan haklarını hiçe sayan, daha doğrusu baskıcı uygulamalarda adeta bütün dünyaya kafa tutan, elindeki sopayla kendi halkı karşısında güç gösterisi yapan Türkiye''yi Kapıkule''yi geçince kimse takmıyor. Gerçi Türkiye''nin, uluslararası arenada önemli aktör olmak gibi bir iddiası da yok zaten.