Korku senaryoları

Demokratik hukuk devletinde işler, perde gerisinde kukla oynatarak, yani "Hacivat-Karagöz" ilişkileriyle yürütülmez. Neyin suç olup olmadığının hukuksal temelleri açık ve net bir şekilde belirtilmiştir. Dolayısıyla, hukukun üstünlüğünün egemen olduğu demokratik toplumlarda, ikide bir "Laik cumhuriyet tehlikede", "Devleti ele geçiriyorlar", "İrtica geliyor" gibi paranoyakça hezeyanlara da yer yoktur.

Bu tür hezeyanlar, ancak Türkiye gibi gerek hukuksal, gerekse demokratik anlamda az gelişmiş ülkelerde görülebilir. Son bir haftadır yaşadıklarımız, bu az gelişmişliğin en yeni ve en acı örnekleri oldu.

Ne yazık ki Türkiye, Fethullah Gülen vesile edilerek ortaya atılan ve üzerinde "28 Şubat markası" taşıyan kaset ve raporlarla bir kere daha korkularına yenik düştü. 28 Şubat''tan bu yana yazılan bütün korku senaryoları, toplumsal barışı tahrip ederek, kutuplaşmayı daha da azdırdı. Çünkü bu süreç, toplumda öylesine büyük hasara yolaçtı ki, ülkede bir arada barış içinde yaşama umutları hergün biraz daha tükenirken, mağdurlar kervanına yeni toplum kesimleri katılıyor.

Anlaşılan o ki, birileri Türkiye toplumunun barış içinde birarada yaşamasını istemiyor. Kasetler ve cinnet raporları üzerinden siyasal ve ekonomik rant hesapları yapanlar, Türkiye''deki İslami eğilimlerle laik eğilimler arasındaki hassas dengeyi öylesine tahrip ettiler ki, toplumsal barış, telafisi yıllar alacak ağır bir yara aldı.

Geldiğimiz noktaya bakın: Seçimler yapılmış, yeni umutlar ve yeni beklentilerle yeni bir hükümet kurulmuş ve tam normalleşme başlayacak derken, bir anda her şey yerlebir oluyor. Sanki görünmez bir iktidar yeni korkular ve "irtica paranoyası" ile çıkageliyor. Bu öylesine bir güç ki, hedefe koyduğu bütün kişi ve kurumları canının istediği gibi tepeleme hakkına sahip olduğuna inanıyor. Üstelik, bu konuda hiçbir yasal ve hukuki kural da tanımıyor.

İşin daha da vahim olanı, toplumsal barışı dinamitlemek üzere yola çıkan bu karanlık kafalar, başlattıkları bu kirli kampanyada askerin hassasiyetlerini bile kullanmaktan çekinmiyorlar.

28 Şubat sürecinin siyasal ve toplumsal dengeler üzerindeki olumsuz etkisinin telafisi belki de uzun yıllar alacak. Türkiye bu denge kaymalarının faturasını gelecek yüzyılda daha da ağır ödeyecek. Ancak 28 Şubat''ın bütün toplum kesimleri için anlaşılır kıldığı bir gerçek var ki, belki de bu bakımdan bu sürece teşekkür etmek gerekiyor.

Eğer böyle bir dönemi yaşamamış olsaydık, kimlerin gerçekten demokrat, kimlerin kapalı rejim özlemleri içinde olduğunu hiçbir zaman öğrenemeyecektik.

Eğer 28 Şubat olmasaydı, iplerinden kurtularak televizyon ekranlarına hücum eden 9 Mart''tan kalma cunta artıklarının bütün inanç sistemlerine ve demokrasiye saldırılarını göremeyecektik.

Eğer 28 Şubat olmasaydı, adlarının başına "Prof." yazarak bilim adamı olduklarını sanan ve ekranlarda bu ülkenin mukaddeslerine saldıran zavallıları hiç mi hiç tanıyamayacaktık.

Eğer 28 Şubat olmasaydı, kurdukları sözde sivil toplum kuruluşlarının kapılarında, kendileri gibi düşünmeyenlere ölüm tehditleri savurarak insan avına çıkan sözde sivil haydutları hiçbir zaman tanıyamayacaktık.

Eğer 28 Şubat olmasaydı, Saddam komiserlerinin üçüncü sınıf kopyası olan tenekeden cumhuriyetçileri tanıma şerefinden mahrum kalacaktık.

Eğer 28 Şubat olmasaydı, üniversitelerde bilimsel düşüncenin ırzına geçen, "YÖK çiftliği"nin kahyası Kemal Gürüz gibi bir bilim fukarasını bu ülkenin genç insanları nasıl tanıyacaktı?

Eğer 28 Şubat olmasaydı, üniversitede icat ettiği, pardon Hitler amcasından arakladığı "ikna odaları"nı bilim dünyasına armağan eden Kemal Alemdaroğlu''ndan bu ülke mahrum kalırdı.

Görünen o ki, çağdaş demokrasilerle aynı dalga boyutunda buluşmayı beceremeyen bir Türkiye''nin, daha uzun süre "irtica paranoyaları" ve "kapalı rejim" hayalleriyle oyalanması mukadder gibi gözüküyor.