"Bilseydim öldürtmezdim"

Cenazede kullanılan "Hepimiz Hrant''ız" sloganı o kadar değil ama "Hepimiz Ermeniyiz" sloganının aşırı kaçtığı konusunda mutabakat sağlanmış gibi görünüyor.

Bu kadar empati bünyeye fazla geldi.

Empati yerine ''duygudaşlık'' da desek, sonuç aynı; sempatik bulunmadı.

Genel kanaat bu yönde.

Başbakandan, sokaktaki Ahmet Amca ile eşi Ayşe Teyze''ye kadar.

Ayşe Teyze''yi buldum ve sordum, o da aynı görüşte.

"Bizim Ermeni komşularımız var. Sarkis, Hayko, Silva, Gilda, Alkine... Hepsiyle iyi anlaşırız. Hiçbir problem yok aramızda. Neticede hepimiz insanız. Fakat ben Türk''üm, Ermeni değilim. Ben onları bu haliyle seviyorum, onlar da beni Müslüman bir Türk olarak tanıyıp seviyorlar."

Edebî sanatlar arasında en fazla kullandığımız, hiç şüphesiz ''mübalağa'' sanatı.

Kırk bin defa söyledim, abartma konusunda milletçe ustayız.

Bu konuda da öyle oldu. Dozunu kaçırdık.

Hrant Dink''in kendisine bırakılsaydı, bir ''orta yol'' bulunması üzerinde ısrar ederdi.

23 Nisan Türkler için önemli bir gün, 24 Nisan da Ermeniler için önemli sayılıyor.

Nasıl ki Hrant Dink bu iki tarih söz konusu olduğu zaman, 23,5 Nisan''da anlaşma fikrini ortaya atmıştı...

Burada da "Hepimiz Ermeniyiz" yerine "Bazılarımız Ermeni" demenin daha isabetli olacağını bize kabul ettirirdi.

Zaten yazılarında önemle üzerinde durduğu konuydu bu.

Keşke sağlığında sorulsaydı, cenazede kullanılacak slogan.

Çok değil, daha üç hafta önce bu sütunda şu satırlar yer almıştı:

"Her, hep ve hiç kelimeleriyle başlayan yahut içinde bu kelimelerin zikredildiği cümleler, esasında o kadar tehlikelidir ki genellikle bunun farkında olmayız.

Diyebiliriz ki her genelleme yanlıştır; hatta bu bile."

Tutuklanan cinayet zanlısı, Hrant Dink''i fikirlerini beğenmediği için vurduğunu söyledi.

Onu yönlendirmekten tutuklanan ise, Fatih Sultan Mehmed''in azınlıklarla ilgili fermanı polisler tarafından kendisine gösterilince, "Bilseydim öldürtmezdim" dedi.

Ağladığı ve "Biz Fatih''in torunlarıyız" dediği de kayıtlara geçti.

Fikirlerini beğenmediğimiz kişileri vuracak olsak, bir beyaz bere ayarladıktan sonra, günde elli kişinin peşine düşmemiz gerekirdi.

Başkasını bilmem, kendi adıma konuşayım.

Yazısını beğenmediklerimi vurmaya kalksam, tek kişiye kilitlenip kalmam.

Elli kişilik bir liste çıkarabilirim.

Canımı sıkanların da canına kastedecek olsam, bir o kadar insanı da bu sebeple haritadan silmem kaçınılmaz demektir.

Başlamışken devamını da getirmek icap eder.

Tipini beğenmediklerimi de ekleyin... Etti mi yüz elli kişi?

Üst kattaki fazla gürültü yapınca, çık vur... Alt kattaki müziğin sesini çok açınca, in vur.

Yolda karşına çıkan biri saygısızlık edince, çek vur... Nereye kadar?

Birinin hayatına son verme hakkını kendimizde gördüğümüz zaman, ipin ucu öyle bir kaçar ki iki saatte "seri katil" olup çıkarız.

Hâlbuki bir gün yazısını beğenmediğim biri, ertesi gün harika bir yazı yazabiliyor.

Çok gürültü yapan komşu, hatasını fark ederek elinde bir tas aşure ile kapıyı çalıyor.

Önce yan bakan biri, sonradan düz bakabiliyor.

Kanaatimiz değişince, vurduğumuzu geri mi getireceğiz?