Bodrum Palas

Bir varmış, bir yokmuş... Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; deve tellal, pire berber iken... Ülkenin birinde nizamı sağlamak maksadıyla çeşit çeşit kanunlar çıkartılmaktaymış.

Bu kanunlardan biri demiş ki binalara fazla kat çıkmayacaksın. Her apartmanın altına otopark yapacaksın...

Daha inşaat aşamasındayken, yapmazsam ne olur diye sormuş müteahhit.

Kanun cevap vermiş, o zaman cezasını ödersin, cezası şu kadar.

Müteahhit hesap adamı. Yukarıya çıkacağı kaçak katın getireceğini hesaplamış.

Otopark yapmadığı takdirde ödeyeceği ceza miktarı ile bodrum dairesinden kazanacağı miktarı karşılaştırmış.

Ben cezayı öderim arkadaş demiş, böylesi daha kârlı.

Sonuçta ne olmuş?

Ülkenin büyük şehirlerindeki her apartmanın altında, yarısı –bazen de yarıdan fazlası- toprağa gömülü bodrum daireleri yapılmış.

Birbirine bitişik binalardan oluşan sokaklar arasında otopark yeri bulabilmek mesele haline gelmiş.

Sayısı günden güne artan otomobilleri park edebilmek için “İnşallah bir arabalık yer bulurum” diye dua eder olmuş insanlar.

Kimi zaman başka biri daha aynı maksatla oraya geldiğinden kavgalar çıkmaya başlamış.

Kavgaları dövüşleri, ücretli otoparkları ve bunlardan doğan çapraşık sonuçları bir yana bırakalım.

Ve o bodrum katlarında kimlerin yaşadığına bakalım.

Tabii ki üst katlara parası yetmeyen yoksullar. En çok da öğrenciler.

Zenginler, holding patronları, üst düzey yöneticiler, şehrin valisi, belediye başkanı o bodrum dairelerinde yaşayacak değil ya.

Masalda bile olmaz öyle bir mantıksızlık.

Üniversite öğrencisiyken bir ara ben de kaldım bir bodrum katında.

Bodrumun en belirgin özelliği, rutubettir.

Yeni yapılan badananın bile hükmü, birkaç gün ya da birkaç hafta sürer.

Sonra yine yeşillenir duvarlar fındık dalları gibi.

Gecenin bir yarısı dişiniz ağrımayagörsün; rutubetli ortam dolayısıyla iki kat fazla hissedersiniz ağrıyı.

Hiç unutmam, yeni sayılabilecek ayakkabılarımı boyamış ve onları evde bırakarak bayram tatiline gitmiştim.

Dört gün sonra döndüğümde ayakkabıların üzerinde, kar yağmış gibi bir tabaka oluşmuştu.

Deterjan kutusu durduğu yerde ıslanmıştı.

İki aydan fazla dayanamadım o bodrum katına ve taşındım.

Ziyaretime gelen arkadaşım, “İnsan burada çürür yahu! Toparlan gidiyoruz” deyip kamyoneti kapıya çekmeseydi belki biraz daha sabrederdim.

O zamanlar bir karar vermiştim... Bundan sonra asla bir bodrum katında ev tutmayacağım ve ileride param olursa, sırf öğrencilerin oturacağı bir site yapacaktım.

Sitenin bodrum katlarında daire bulunmayacaktı.

Bu kararın ilk kısmı tamam da ikinci kısmını gerçekleştiremedim.

Üniversite döneminde Fındıkzade''de bir bodrum katında kalan ve oraya “Bodrum Palas” adını veren öğrencilerden biri, bugün ülkenin bir numaralı koltuğuna oturdu: Abdullah Gül.

Hayırlı olsun.

Ama şehirlerimizin bodrumları hâlâ yoksullar ve öğrencilerle dolu.

Ve ben merak ediyorum, kesilen cezalar nerelerde harcanıyor, niye yeterince otopark yapılmıyor? Dahası, yoksullarla öğrenciler ne zaman kurtulacak bodrum palaslardan?