Deprem gelince

Yeşilmişik sazmışık, eskiden bu kadar çok değil, azmışık... Evvel zaman içinde göçerlerden olduğumuz söylenir. Yerli yabancı bütün kayıtlarda öyle geçer.

Bir sıkıntı yaşadık mı büyüğünden, pılıyı pırtıya toplar, yola koyulurmuşuz aheste.

"Göç yolda düzülür" gibi bir söz, başka hangi milletin ortak hafızasında yer bulabilmiştir?

Orası öyle de epey zaman var ki yerleşik düzendeyiz.

Artık susuzluk oldu göç, deprem tehlikesi doğdu toparlan; olmuyor.

Toparlansak da bir yere gitmiyoruz.

Toprağa öyle bir bağlanmışız ki bizi kimse yerimizden kımıldatamaz.

O yüzden deprem riskiyle bir arada yaşamayı öğrenmek zorunda olduğumuzu söylüyor deprem dede.

Fayların üzerindeysek, değiştirme gücümüz de yoksa, başka ne yapabiliriz?

Deprem kuşağında olup da iyi şartlarda yaşama beceresini gösterenler ne yapıyorsa, bizim de yapacağımız odur...

"Tıpkısının aynısının ta kendisi, hem de bizatihi!"

Altımızda yılan gibi uzanan faylar varken, üzerine yarısı sağlam yarısı çürük binalar yapmışız.

Bir sallantı olunca sayısını kimsenin bilmediği kadar kayıp veriyoruz.

Maddi zararın haddi hesabı yok.

17 Ağustos depreminin üzerinden kısa bir süre geçtikten sonra, unutmuş gibi davrandık.

Ne gibi tedbir alındığını kalem kalem saysak, kaç maddeye ulaşabiliriz?

Ne kadar bina sağlamlaştırıldı, ne kadar bina yıkılıp yerine yenisi yapıldı?

Arada bir fazla büyük olmayan sarsıntılarla tehlike yine hatırlanıyor fakat sonuç değişmiyor.

İstanbul''da büyük bir deprem yaşanırsa, kaç kişi ölür, ben size söyleyeyim.

Açıklanan bütün rakamlardan fazla!

Sekiz yıl öncekinden daha büyük acılar yaşayacağımız, daha fazla kayıp vereceğimiz kesin olmasına rağmen, hep beraber büyük bir vurdum duymazlık içindeysek, pes demekten öte yol görünmüyor.

Bu tablo karşısında açıkça söyleyebiliriz ki bize nükleer bombalar bile bir şey yapamaz.

Nasıl ki deprem tehlikesi, Çernobil dolayısıyla radyasyon tehlikesi, "atın ölümü arpadan olsun" dedirten aids tehlikesi ve yeryüzünde olabilecek her türlü tehlike karşısında yiğitçe durabiliriz.

Oysa deprem olmaksızın binalar çöküyor, insanlar ölüyor.

Bir nevi pasif direniş halindeyiz.

Hiçbir şey yapmadan bekliyoruz.

Binalardan gelen sesler müzik gibi algılanıyor galiba.

Formülümüz basit:

"Bize bir şey olmaz."

Olursa da ne yapalım; ölen ölür, kalan sağlar bizimdir!

Deprem gibi acı bir olayın bile, şakaya gelir tarafları var.

17 Ağustos depremine, Beyazıt''ta Sinan Paşa Medresesi''nin İlesam Lokali olarak kullanılan kısmında, koltuğa uzanmış haldeyken yakalanmış bir tanıdık var.

Lokaldeki garsonlardan birinin koltuğu salladığını sanmış.

"Sallama Muhittin!" demiş. Bakmış ki sallantı devam ediyor, sesini yükseltip bağırmış: "Sallamasana lan!"

Şakanın uzadığını görünce gözlerini açıp yukarı bakmış, medresenin kubbeleri ve sütunları da hareket halinde.

İşte o zaman şu tespitte bulunmuş:

"Bu iş bir kişinin işi değil arkadaş!"