Şekerim var şekerim

Bir baklava, bir ekmek... Baklavanın yanında ekmek yenir mi hiç demiyorsanız, vaktiyle bir yerde rastlamış olabilirsiniz, kulağınıza çalınmış olabilir.

Televizyonun henüz yaygınlaşmadığı, (günde birkaç saatlik deneme yayınıyla nasıl yaygınlaşacak?) radyonun hayatımızda önemli bir yer tuttuğu dönemde, bir radyo oyununda vardı böyle bir sahne.

*

Şehre giden köylüler, vitrinde baklavaları görünce dayanamayıp bir kilo almışlar. Ekmekle beraber katık ederek doyasıya yemişler.

Köye döndüklerinde anlatıyorlar. “Öyle bir yedik ki, bir baklavadan, bir ekmekten...”

“Ay sahi mi söylüyon kız? Nasıl yediniz bir daha anlat.”

“Bir baklava, bir ekmek...”

*

Köylüler baklavanın nasıl yeneceğini bilmezler mi, hayatlarında hiç mi baklava görmemişlerdir, böyle gariplik olabilir mi yoksa fakirlik yüzünden baklavaya hasret mi kalmışlardı?

Radyo oyununun asıl anlatmak istediği neydi orasını hatırlamıyorum.

Aradan çok sene geçti.

O zamanlar ben de orta mektebin ortasındaydım.

*

Aradan geçen zamana rağmen, ufak yaşta dinlediğim bir radyo oyununu unutmamışsam, hafızamın güçlü oluşundan ziyade, arada benzer hadiselerle karşılaşmış olmaktandır.

Benzeri ne kelime! Daha beteriyle, hatta!

Bayramdan bayrama görüştüğümüz bir komşu hanım.

Kilosu epeyce ileri...

Tatlı gördü mü dayanamıyor.

*

Bayram ziyareti sırasında, güzel görünüşlü ev yapımı baklava ikram edildiğinde, “Biraz da zeytin rica edebilir miyim?” dedi ve ekledi “Zahmet olmazsa...”

Şaka mı yapıyor diye tartmaya fırsat bırakmadı.

“Yok yok, şaka değil, gerçekten bunun yanında zeytin iyi gider.”

Az sonra siyah zeytinler de geldi.

Ve bizim komşunun şişman karısı, yıllar öncesinde dinlediğim o radyo oyununu kaleme alan yazarı pes ettirecek şekilde, bir baklava bir zeytin yedi.

*

Şaşkın bakışlarımız, kısa bir süre sonra alışmışlık kazandı, şaşkınlığından kurtuldu.

Öyle ki bir başka bayramda tatlının yanında turşudan yemesi bile çok şaşırtmadı.

Zaten sebebini iyi açıklamıştı komşumuz.

“Böyle nefis tatlılar görünce dayanamıyorum ama yeyince de dokunuyor. Şekerim var şekerim.”

“Yaa...”

“Yaa... Onun için bir tatlıdan, bir bundan idare ediyorum. İkisi birbirini dengeliyor. Şekerim fazla yükselmiyor şekerim.”

*

İyi ki fazla yükselmiyor, iyi ki birbirini dengeliyor...

Yoksa -Allah korusun- kısa sürede üçyüz kiloya çıkabilir insan.

Kim ister bir anda iki katına çıkmayı?

Diğ mi, diğ mi? Dikkat etmek lâzım tabii ki.

Tatlı ile tuzlunun, baklava ile zeytinin yahut şekerpare ile turşunun birbirini dengelediği tezine dayanarak, aynı anda yenmeleri, acaba iktidar ile muhalefet ilişkisine benzetilebilir mi?