Seçme özgürlüğü

Gerçekten de dedikleri gibi "Reklam, bize seçme özgürlüğü" veriyorsa, cumhurbaşkanlığı seçimlerinde niye reklam yapmıyor, dahası niye seçme özgürlüğümüzü kullanmıyoruz? Demirel''e mecbur muyuz?

Şair, "Ben sana mecburum" derken, sanırım büyük bir "aşk"tan bahsediyordu. Sanırım değil aslında, kalıbımı basarım.

Söyler misiniz, aramızda kaç kişi Demirel''e âşık?

Ameliyattan sonra

Hastanede bir oda... Odada bir yatak... Yatakta bir hasta. Hastanın başı sargılar içinde.

Doktor yaklaşıp hastaya bir şeyler söylüyor.

"Operasyon başarılı geçti. Yalnız, bir kulağınızı almak zorunda kaldık."

Hasta, doktorun söylediklerini anlamıyor.

Anlamamasının sebebi, duymaması.

Daha doğrusu duyamaması.

Doktor, sesini yükselterek meramını tekrarlıyor:

- Kulağını kestik aloo!..

Alo dedim de...

Alo dedim de aklıma geldi. Çok eski bir anı bu anlatacağım...

Henüz ilkokula bile gitmiyorum. Ya da en fazla yeni başlamışım.

Yanımda benden bir-iki yaş büyük olan bir arkadaşım, eline bir gazete almış, bulmacasını çözmeye çalışıyor.

Önce soruyu okuyor; bildiğini yazıyor, bilemediğini geçiyor.

İşte sorulardan biri: "Telefonda söylenir..."

Ben, "Telefonda o kadar çok söz söylenebilir ki, hangi birini soruyorlar acaba" diye içimden geçirdiğimi hatırlıyorum. Öyle ya... "Gel" denir, "Git" denir, "Geliyorum, Gidiyorum, Gelmiyorum, Gitmiyorum... Nasılsın... İyi misin?.."

Bunlar en basitleri tabii. İnsan, telefonda aklına geleni söyler canım...

Meğer öyle değilmiş. Ben bunları düşünürken, o hiç vakit kaybetmeden cevabını yazdı: "Alo"

O zaman aklımdan şöyle bir şey geçmiş olmalı: "Vay canına! Ne bilgili çocuk."

Okumanın faydası

İşte o günden sonra, okumanın çok faydalı olduğuna inananların safında yerimi ayırttım. Hem de kapalı türbünden.

"Alo" deyince aklıma gelenler bu kadarla sınırlı değil elbet. Takdir edersiniz ki bu kısacık kelime, iki heceden ve üç harften ibaret ama, pekçok şey hatırlatır herkese.

"Alo" ile ilgili olarak, telefonla, çocukluk dönemini aştıktan sonra tanışıp, epeyce bir zaman sonra ancak samimi olabilen bizim kuşağın, daha genç olanlara göre çok farklı anekdotları vardır.

Beklenen önemli telefon

Hiç unutmam, ilkokul beşinci sınıftaydık. Din dersine müdür bey giriyordu. Bir gün, sınıftan bir arkadaşımızı (Zekai, evet ismi buydu) kendi odasına gönderdi.

- Odamda bekle, önemli bir telefon gelecek. Bak tekrar ediyorum, önemli. Bana haber verirsin.

Dersin tam yarısında Zekai telaşla geldi.

- Hocam, sizi arıyorlar.

Müdür bey koşarak çıktı. Geldiğinde Zekai''ye ve bize bir açıklama yapmak zorunda hissetti kendini. Önce Zekai''ye çıkışır gibi yaptı.

- Evladım, telefonu kapatmışsın.

Zekai anlamamıştı.

- Oğlum, "çağırıyorum bir dakika" dedikten sonra, telefonun ahizesini yan tarafa koyman gerekir. Üstüne kapatırsan, hat kapanır. Anladın mı?

Oradan biri çıktı:

- Hocam, ahize ne demek?

Bugün için komik değil mi? Durun, daha ahize ile avizeyi karıştıranlardan bahsetmedim.

"Onu biliyoruz" diyorsanız, geçelim.

Geçtik işte

Geçtik ve geldik ortaokul sıralarına.

Yaz tatilinde Çorlu''ya gitmiştim. Teyzemlerde bir ay kalacağım.

Tatil olunca zaman çok çabuk geçer nedense. Gözümü açtım ve kapadım, bir ay bitti.

Babama telefon edip, hiç değilse bir hafta daha kalmak için izin istemem gerekiyor.

"Aç öyleyse" demek kolay ama, başarmak o kadar basit değil. Teyzemlerde telefon yok. Onun için "Hemen şurada" denen bir komşuya gitmemiz gerekti.

- Ne iyi ettiniz de geldiniz.

- Bir telefon için postanede beklemeye değer mi canım?

- Ne güzel, çayımız, keklerimiz de hazır.

İşi biraz abarttılar. Dedikleri gibi çaylar, kekler, pastalar, börekler...

Kaç saat bekledik?

Öğle civarıydı telefon kaydını postaneye verdiğimizde. Saatlerce bekledik, defalarca hatırlattık, bir türlü bağlanmadı telefon.

Allah''tan ki teyzem ve komşuları (pek de hemen şurada sayılmazdı evleri) konuşkan ve hoşsohbet insanlardı. Dahası, samimiydiler.

Akşam olmasına rağmen görüşmeyi yapamamış ve iptal ettirmek zorunda kalmıştık. Postane bir sonraki postaneye bağlanıyor, o ötekine derken, zincirleme devam ederek ulaşılabiliyordu son noktaya.

"Adana çık aradan... Aloo, Konya orada mısın?.. Gemlik, ne oldu bizim Umurbey?.." gibi bugünün çocuklarına şaka gelen laflar, o zamanlarda zavallı santral memurlarının ve memurelerinin sıkıntıyla ve terleyerek sarfettiği sözlerdi.

Sonunda ne oldu derseniz, işte cevap: Telgrafla bildirmiştik.

Sen sus

- Yine kriz, yine kaos, yine darbe...

- Yine çikolata...

- Yine terör, yine enflasyon, yine muhtıra...

- Yine çikolata...

- Yine seçim, yine çete, yine üç kağıt...

- Yine çikolata...

- Sen, sus bakayım!..

- Yine iltimas, yine rant kavgası, yine Demirel...

- Ulan yine mi Demirel?

Zorlu yol

Hasan Abim, Celal Abim, Güzel Abim benim. Mektup yazdın, anlamadılar. Telgraf çeksen emin ol ki yine anlamazlar. Ama sen çok iyi bilirsin ki yufka yüreklilerle çetin yollar aşılmaz.

Paydos

Canım, fena halde kestane kebabı çekti dün. Aynı saatlerde bizim Karga da acıkmış, "Ben kokoreç yemek istiyorum" diye tutturdu. Beraber çıktık. Sahilde bir kokoreççi ile bir kestaneciyi yanyana bulduk bulmasına da bir işe yaramadı.

İkimiz de eli boş döndük. Meğer beyler öğle tatilindeymişler!.. Çin usûlü spagetti yiyorlardı. "Kapalıyız beyabi" dediler.