Tanıdığım İsa

Bir gün içinde kaç hikâye birden yaşıyor insan... Hangi birini anlatacağına karar verememek ve bu yüzden saatler geçirmek de kusurlarımız arasında sayılır.

Önceki gün Beşiktaş''tan az beride, yol kenarında müsait bir yere parkettik.

Beş dakika beklememiz icap ediyor.

Bilirsiniz, bazen beş dakikalar, on dakikadan fazla süre demektir.

Direksiyondaki arkadaş, beni arabada yalnız bırakıp dışarı çıktı.

Elinde telefon, buluşacağımız arkadaşlarla konuşuyor.

Bir aksilik olmazsa hep beraber gazeteye döneceğiz.

Ne aksiliği olacak diye düşünmek; altında araba var, deposu da dolu, hava bahar havası, niye dönemeyesin demek çok yanlış.

Dünyanın binbir türlü hâli var, akla gelmeyen başa gelebilir.

Allah korusun, durduk yerde veya giderken bir kaza olabilir.

Yukarıdan hiç beklenmedik bir şey düşüp arabayı yamyassı edebilir.

İçimizden biri kalp sektesinden aniden gidebilir.

Deprem olabilir, üstümüze uçak düşebilir, ayı çıkabilir...

Şaka değil, az sonra, karşıdan bakınca yürüyüşüyle ayıya benzeyen bir adam yaklaştı.

Üstü başı kirli, dağınık... Aylardır eline yüzüne su değmediği her halinden belli.

Geçen haftaki gibi iki karış kar yağsa, belediye görevlileri, sokakta yatan evsiz barksızları toplarken, onu da alıp götürürler kesin.

Yaklaştı ve kalın, kendine güvenen bir sesle "Yiğidim" dedi, "kalemini müsaade eder misin?"

Ben o tür hitabı, sadece eski zaman filmlerinde olur sanırdım.

Elinde beyaz bir kâğıt vardı.

Açık ve güneşli havada, kirli siyah paltosu, çamurlu pantolonuyla, elindeki beyaz kâğıdın, tezat teşkil ettiğini, o ana kadar fark etmemiştim.

Hâlbuki ilk bakışta görülecek kadar bariz sayılır.

Elim cebimdeki kaleme gitti, camın aralığından uzattım.

"Sağolasın" dedi, "Eyvallah" dedim.

"Arabanın üzerinde yazabilir miyim?" diye sordu.

"Tabii" dedim.

Ne yazdığını göremiyordum fakat gelip geçenlerin bakışlarından, iyi bir fotoğraf karesi oluşturduğumuzu anlıyordum.

Burnunun ucu sürtülmüştü. Mecazi değil, gerçek anlamda. Derisi biraz soyulmuş haldeydi.

Az sonra kalemle sağ elinin baş parmağına noktalar, küçük çizgiler çizmeye başladı.

"Ne oldu" dedim, "yazmıyor mu?"

"Yazıyor" dedi ve çizgilerine devam etti.

Anladım ki yazdığı yazının sonuna parmak basacak.

Parmağını yaladı ve kâğıda sağlamca bastırıp izini çıkardı.

İyi de yazı yazmayı biliyorsa, niye imza atmıyor, neden okuma yazması olmayanlar gibi parmak basmaya çalışıyor? O da işin püf noktası!

Kalemi uzatırken, "Sağol... Ben Hazreti İsa..." dedi ve uzaklaştı.

İşte o zaman anladım işin sırrını.

Yazdığı neyse, nereye verecekse, sahte olmadığının ispatıydı o parmaz izi.

Biz Hazreti İsa''yı mevcut çizimlerden hep zayıf olarak biliriz. Bu ise epey heybetli görünüyordu.

Bugün 28 Şubat''ın yıldönümü olması dolayısıyla o konuda birkaç satır yazmayı düşünüyordum aslında. Neye niyet, neye kısmet!

Sağlık olsun. 28 Şubat nasılsa seneye yine gelir. Ama bir daha Hz. İsa''yı görür müyüm, Allah bilir.