Unutulmaz bir iftar

Rabbül alemin, hiç kimseyi iftar sofrasında bir başına bırakmasın, orucunu tek başına açmak zorunda komasın diye az mı dua etmişizdir? Yine de ne kadarının kabul olduğunu bilemeyiz. Görüyor ve yaşıyoruz tek başına iftarları. Ne acı.

En güzeli, insanın evinde ailesiyle birlikte olduğu iftarlar. Kalabalık iftar sofralarının tadı bir başka. Fakat bazen de pek nazik davetler geliyor.

Yazarlar Vakfı iftarına Salih Bey davet etmiş; katılmamak mümkün mü?

Ramazan''ın yedinci günüydü. Yola koyuldum. Vakit yavaş yavaş yaklaşıyordu.

Taksim''de dolmuştan indim, yukarı doğru aheste yürümeye başladım.

Sağda solda millet oturmuş masalara, çaylar kahveler peş peşe… Sigaralar püfür püfür.

Yürüdükçe orucum mertebe kazanıyor sanki; öyle hissediyorum.

Hey Allah''ım diyorum, buralara hiç Ramazan gelmez mi? Bu nasıl iştir?

Vakfın adresine geldiğimde karşımda kapıyı duvar buldum. Binanın demir kapısını çekmişler, kilitlemişler, önüne de bir iki koli yığmışlar.

Yandaki büfeciye soracaktım, o benden önce davrandı.

"İftara mı davetliydiniz?"

"Evet ama…"

"Taşındılar onlar."

Hah dedim, aksilik başladı. Sebebi ne ola ki? Biraz önce yol kenarındaki masalarda çay içenleri görüp de kendimi bir nane zannettiğim için mi?

"Nereye taşındılar?"

"Karşıya, Altunizade galiba."

Anlaşıldı… Kalmış on beş yirmi dakika. Uçarak gitsem yetişemem. Buralarda bir yerde orucumu açmak zorundayım. Tek başıma.

Yürüyerek aşağı doğru indim.

Hiçbir lokantayı beğenmiyorum. İnsan biraz saygı gösterir Ramazan''a.

Televizyonu açarsın, güzel bir iftar programı seçersin…

Nur yüzlü garsonların, nur yüzleriyle iftar topunu bekleyen müşterilerine kelebekler gibi hizmet eder, ne bileyim, bir iz olur dükkânda en azından. Ramazan geldiği belli edilir. Bir işaret, bir rumuz, bir bilmem ne.

En iyisi gidip simit sarayından bir çayla bir simit alayım. Bugünlük payıma bu düşmüş olsun. Daha fazlasını hak etmediğim de belli ayrıca.

Öyle yaptım. Simidimi çayımı alıp bahçeye oturdum, ezanı beklemeye başladım.

Yavaştan da olsa dakikalar geçiyor.

Vakit geldi, kulağım ezan sesinde. Fakat ses yok.

Allah''ım bu nasıl bir Ramazan, bu nasıl bir iftar? İnsan şurada ezan sesini duyamaz mı?

Etraftaki dükkânlardan gelen seslere kulak kabartıyorum. Hepsinden gürültülü müzikler geliyor cıstak cıstak.

Saate baktım, vakit tamam.

İki dakika da etrafa bakınıp bekledim. Garantiye almak için. Olur ya pili zayıflamıştır vs.

Hayır, dedim kendi kendime, pilde kusur yok, Taksim''de Ramazan böyle. Yersen…

Bismillah deyip orucumu açtım. Simidimi çıtır çıtır yedim. Çayımı içtim. Allah kabul etsin.

Büyük boy çay bardağı yarıya gelmişti ki, evet ki ayrı, ezan başladı. "Allahuekber, Allahuekber…"

Dondum kaldım. Öylece. Kıpırtısız. Başım döndü, döndü… Gözlerim bir tuhaf oldu. Görüntüler birbirine karıştı. Bir kaynar kazanın içine düştüm. Yandım kavruldum.

Sen misin biraz önce yol kenarında çay kahve içenlere tepeden bakan? Al bakalım.

Sen kimsin de onun bunun hakkında hüküm veriyorsun?

Çok fena bir iz bıraktı o iftar içimde. Hiç unutmayacağım bir iz.

Kimseyi yargılama hakkının kimsede bulunmadığını iyice belletti.