IMF üzerinden saldırı

Ekonomi konusunda yazan bir kesimin, yeni ve popüler merakı bugünlerde IMF oldu. Son günlerde, ekonomi gündeminde ağırlığını sürdüren IMF ve onun üzerinden hükümete yapılan eleştiride, sınırlar bu kesim tarafından iyice zorlanıyor. Eleştiride sınır tanımazlığın boyutunu anlamak için aşağıdaki satırlara bakmak yeterli.

Efendim hükümet madem IMF ile anlaşmayacaktı o halde onları niye buraya çağırmış, bu saatten sonra anlaşma olmasaymış tahribatı iki, üç misline çıkacakmış. Bu eleştirinin hiçbir tutar tarafı yok. Neye göre tahribat üç misline kadar çıkacak, merak etmemek elde değil. Yaptıkları eleştiriyle adeta kraldan daha çok kralcı bir yaklaşım sergiliyorlar. Kim bu kral derseniz, buradan götürdükleri kendi birikimlerini yurtdışından getirmek yerine, IMF''den gelecek parayı, işletmelerine aktarması için şimdiden hükümete baskı yapmaya başlayanlar demeye gerek yok sanırım. Amaç riski ve maliyeti, yine topluma yüklemek.

Bir gün sonra da şu cümle ile devam ediyor; Hükümet seçimlere bir hafta kala IMF ile anlaşma yapacak ve bunu seçim kozu olarak kullanıp bunu oya tahvil edecekmiş.

Uzun zamandan beridir IMF sever olan bir başka yazar, anlaşma yapmak için tavizi IMF''nin verdiğini, ancak başbakanın uzlaşmaz tavrını sürdürmekte ısrar ettiğinin altını çiziyor, olayların, gelişmelerin içindeymişçesine.

Her şeyden önce, IMF ile anlaşma yapmanın, seçim yatırımı olabilecek kadar halkın gündeminde olduğunu sanmak, halkı tanımamak, içinde olmamak demek. Şu anda halk kredi kartını ödeyebilmek, işini koruyabilmek, eve ekmek götürmek, eşinin ve çocuklarının ihtiyaçlarını gidermek derdinde. IMF ile anlaşma yapmak kimsenin, hatta sokaktaki hiç kimsenin umurunda bile değil.

Kaldı ki hükümetin IMF ile anlaşmaktan çok, toplumun refahını yüksek tutmak derdinde olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Refah kaybına ve istihdam sorununa neden olacak bir anlaşmayı Türkiye''de topluma açıklayabilmek mümkün olmayacaktır. Üstelik IMF ile yapılacak anlaşmaya kamu tarafının ihtiyacı kesinlikle yok. Özel sektör yönetemediği kendi borçları ve sıkıntılarını, yine kendi sermayesini yurt dışından getirmeden, IMF anlaşması ile tüm ülkenin üzerine yüklemek istiyor. Anlaşma yapılması için yapılan baskının, altını çizerek söylüyorum, tek nedeni bu.

İkincisi, hükümet IMF''yi çağırmakla, onun dikte edeceği bir anlaşmayı peşinen kabul etmiş olması mı gerekiyor? Türkiye''nin çıkarlarına uygun bulmadığı bir anlaşmayı kabul etmeyip, müzakere ile anlaşma koşullarını değiştirmeye çalışıyor diye, hükümeti acımasızca eleştiri yağmuruna tutmak, ancak az önce söylediğim nedenlerle açıklanabilir. IMF bize hibe mi yapacak, karşılıksız destek mi verecek de, hükümet bunu kabul etmediği için eleştiriyi bu derece acımasızca yapıyoruz.

Daha birkaç ay önce, 2008 yılının son aylarında MB''sının faiz indirimine de bu zihniyet aynı karşılığı vermiş ve MB''sını itibar kaybetmekle itham etmemiş miydi? Sonuç ne oldu, önce gelişmiş ülkeler faizleri nerede ise sıfıra çekti, ardından dünyada faiz indirim yarışı başladı. Neyse ki bu yaklaşım karşılıksız kalmadı da, gelen tepkilerden sonra, yılların yazarı ve köşesi uzun zamandır yok.

IMF anlaşması kabak tadı vermiş olabilir. Ama bunun suçu medyanın bu konuda aşırı gündem tayin edici yaklaşımda bulunmasıdır. Biz, anlaşma şartlarında kendi hazinemizin, kendi bürokratlarımızın arkasında duracağımıza, onları acımasızca eleştirdiğimiz gibi, tam anlamıyla teslimiyetçi olması için baskı da yapıyoruz. Geçmişi hatırlayacak olursak, ilk kez bir IMF anlaşması öncesi elimizin bu denli güçlü olduğu bir müzakere süreci yaşıyoruz, bırakın da avantaja çevirebilelim.