Bunalmış ruhlara...

Gökte cehennem ateşinin dumanı, kara bulutlar. Fırtına okyanusu kabartmış, dalgalar otuz arşınlık heyulalar gibi Yunus''umu yutmaya hazırlanıyor. Rüzgarın ve tuzlu suyun yaktığı gözleri, kendisini fırtınaya kurban eden gemiyi arıyor. Hakkı söylediği için rahatsız olan şer simalar ve ona sözleriyle tanrıları kızdırdığı yalanını yakıştıran art niyetli ağızlar var, küçük bir dalganın dahi denizin dibine sürükleyebileceği o fındık kabuğunda. Her cihetten zulüm fışkırıyor. Kimden yardım dilenecek, kime iltica edeceksin Yunus''um?

Bakmayın gözlerimize öyle. Kin ve nefret okuyamayacaksınız. Dört taraftan tepemize zebellah gibi diktiğiniz kendi insanımızdan olan çelik zırhlıların ortasında, zemheriye çalan güz soğuğunda üç beşimiz hala orada, karanlığın orta yerinde cılız alkışlarla var olduğumuz sürece, bizi öyle yalnız bırakan dostlara ve tüm umutlarımızı söndüren her taraftan üşüşen karanlığınıza rağmen gözlerinizdeki kin ve nefreti okuyamayacaksınız gözlerimizde. Koparılan fırtınada fındık kabuğu geminizden mi medet umacaktık? Dirilişinde, mevtinde ve yeniden dirilişinde melekûtun bayram ettiği insanlardan olma şerefiyle tutuşan gönüllerimiz, zulmünüzün zifiri karanlığında söner mi sandınız?

Ne yaman bir çelişkidir bilir misiniz, namusun ve inancın sembolü olan örtüsünün bağını kendi eliyle çözmeye uzanmak? Her sabah o meşum kapıların önünde bu acılı çelişki, yüzlerce yüreği kasıp kavuruyor. Okumak için, âtide bir şeyler yapabilmek için, bugünkü duruşlarını feda edenlerin acıyla yıkanmış bedenleri, her sabah forsaya çekilen tutsaklar gibi sıralanıyor yasaklar kentinin kapılarında. Bileklerinde prangalarla anfilerde dolaşanları görünce, yasaklar kentinin mimarları başardıklarını mı sanıyorlar, her ne ise başarmayı istedikleri şey? Tutsaklar hiç unutur mu, özgürlüğü? Unutuyor mu sanıyorsunuz, her gün yeniden aynı işkenceye maruz kalanlar? İşkenceye alışılır mı hiç?

Bakmayın öyle; siz, bir avuç direnenler ve siz, kanlı gözlerle her gün Belene kampına işkence görmeye girenler, sesi soluğu kesilmiş, amigoluk bile yapacak takat bulamayan bizlere. Ürkek desteğimizin zorbalarca dağıtıldığı günden bu yana, ne kadar uğraştıysak da unutmayı, ne kadar görmezden geldiysek de yaşanan haksızlığı, siz orada, o yürek burkan bakışlarınızla bizi her gün kahrettiniz. Unutamadık, ama yanınızda da olamadık. Gözümüzde fer, dizimizde derman kalmadı, ferman yazsa bile birlikteliğimizi. Günahlarınızı yüklendik böylece, sevaplarımızı size devrettik.

Dua, dua, eller karıncalanmış. Bin musibet vursa da, kimden gelip kime döneceğini bilenlerin yegane iltica mercii. Ne karanlığa duamız, bulutlar açılsın diye. Ne göğe fırtına dinsin, ne denize dalgalar durulsun diye. Hele bizi dünyalıkları için kurban edenlere hiç yönelmedi arayışlarımız. Tek Sana''dır yakarışlarımız, göğün, bulutların, denizin ve hatta zalimlerin dahi Rabbi olan yüce yaradan.

Lâ ilâhe illâ ente, subhâneke, innî kuntû mine''z-zalimîn.