Florya"nın çaycısı Prandelli

Çok değil 2 sene önce. Üst üste gelen şampiyonluklar, Şampiyonlar Ligi''nde çeyrek final, 2000 döneminden sonra yakalanmış en uyumlu yerli futbolcu ekibi. Ve kaliteli yabancılar. Takımın başında da Fatih Terim.

Çok değil 2 sene sonra. Türkiye Kupası dahil hiç bir maça favori başlamayan, Şampiyonlar Ligi''nde 32 takımda sondan birinci, orta sınıf bir Anadolu takımı bile taşıyamayacak kalitede yerliler. Kadroya ne zaman girip ne zaman çıktığı belli olmayan isimsiz yabancılar. Takımın başında ise Prandelli!

O günlerde rakiplerinin bile "Bu takım 5 yıl boyunca şampiyonluğu kimseye bırakmaz" dediği, "Şampiyonlar Ligi Kupası bu jenerasyonla gelir mi acaba" tartışmalarının yapıldığı daha dün gibi hatırımızda.

Peki ne oldu böyle? Zaman zaman değindik, karakteristik bir Türk özelliği olduğu üzere, iyi gidişe ilk çelmeyi Galatasaray Kulübü yöneticileri taktı. İşleyen tekere çomak soktular adeta. Basit bir ego savaşı fitili ateşledi. Sonrası malum. Sürekli düşen kalite, gelen giden oyuncu hesabını kaçırdığımız, "Acaba bu adamı ne zaman aldık?" sorularını sorduran transferler, takımı güçlenirdireceğine zayıflatan kadrolar...

Bu kısmı bildiğimiz senaryo. Zaten bu senaryodan sorumlu "kurumsal" başkan artık yok. Olan oldu. Biz gelelim şimdiye.

Duruşuyla, geçmişiyle hatta özel hayatında yaşadıklarıyla başlangıçta umutlu yaklaştığımız Prandelli''yi anlamaya çalışıyorum bir süredir. Getirdiği oyuncuları, kurduğu kadroları, İtalya''nın dünya futbol ülkelerinin gerisinde kalmasını sağlayan çağ dışı taktiklerini Galatasaray''da uygulama çabalarını hayretle izliyorum.

İtalya futbolu tıkanmış durumda. Milan''ı, Juventus''u, İnter''i herhangi bir yarı finalde görmeyeli çok uzun zaman oldu. Avrupa futboluna damga vurdukları yıllar geride kaldı. Ne var ki Prandelli ya bunun farkında değil, ya da bize kamera şakası yapıyor.

Fiziksel durumun belirleyici olduğu, kanat oyuncularının kilit rol oynadığı, atak sürelerinin 10 saniyenin altına düştüğü 2010 yılı sonrası yeni futbolda, kanat oyuncusuz, 3 yavaş orta sahayla, hatta vasatın altında sağ ve sol beklerle başarılı olmayı ancak Prandelli hayal edebilir herhalde.

Yabancı hoca transferlerinde en önemli handikaptır, takımını ve rakipleri tanımıyor olmak. Ancak kamplar bunun için var. Örümcek kameralar dahil yüzlerce kamerayla her maç kayıt altına alınıyor. Üstelik ligler başlamadan, 1 ay boyunca bu takımla çalışıyorsunuz. Ve siz büyük ihtimalle küme düşecek olan Balıkesirspor''u, ya da hezimete uğradığınız Başakşehir''i bırakın kendi takımınız içinde dahi doğru tercihleri yapamıyorsunuz. En ciddi rakibiniz olan Fenerbahçe''yi öyle ya da böyle mağlup etmiş takımın kadrosundan en az 5 kişiyi değiştirip tamamen farklı bir dizilişle Borussia Dortmund karşısına çıkıyorsunuz. Pandev''i hazırlık maçında oynatır gibi 3 Şampiyonlar Ligi maçında banko oynatıyor ama ligde kadroya bile almıyorsunuz. Borussia Dortmund''dan 4 tane yediğiniz ve bir o kadarını da şans eseri yemediğiniz maçtan sonra "Hedefimiz 4. yıldız ve Başakşehir" diyorsunuz. Sonra bir 4 gol daha yiyorsunuz. Bu kadarı fazla!

Bizim bildiğimiz Galatasaray ligde Bursaspor''dan 5 tane de yese, Şampiyonlar Ligi''nde üst üste iki tane gruptan çıkar. Sonra gider Real Madrid''i yenerdi. Bu vizyondan bihaber birisinin ise bırakın Galatasaray''da teknik direktör olmayı, Florya yemekhanesinde çalışan olmayı bile haketmediği açıktır. Çünkü Galatasaray''ın kuruluş ilkesi oldukça nettir:

"Amacımız, İngilizler gibi toplu halde oynamak ve Türk olmayan takımları yenmek."