Bir kez olsun denemek

Sonunda, ülkenin birliği ve bütünlüğünden sorumlu olan "düşünce ve siyaset adamlarını hizaya getirme mekanizması", Erbakan''ı da hapse yollayacak kadar gözünü karattı. Böylelikle; Tayyip Erdoğan ve Hasan Celal Güzel''den sonra, siyasal muhalefetin meşru zemindeki son direnç noktası da "mevcutlu olarak" oyun dışına çıkartılmış oluyor. Üç vakte kadar, Fazilet Partisi''nin de icabına bakıldıktan sonra, "Yeni Türkiye"nin herkese hayırlı olmasını dilememek için hiçbir bahanemiz kalmayacak!

Yargıtay dün, "Sanık Necmettin Erbakan''ın sonuçta halkı din, ırk ve bölge farklılığı gözeterek, açıkça kin ve düşmanlığa tahrik ettiği anlaşılmıştır" diyerek "gerekçe"sini de ilan etti. Sanki, gereçke ilan edilince "gerek" meşru hale gelirmiş gibi, herkesin bal gibi yasak olduğunu bildiği şeyin adı da bir anda "hukuk" oluverdi.

Peki bu kaçıncısı acaba? Kaçıncı ceza, kaçıncı yasak, kaçıncı haksızlık, kaçıncı utanç belgesi... Kaçıncı, hatırlayan var mı?

Ne büyük bir çelişki oysa. Erbakan''ın tıpkı daha öncekiler gibi hiç kimseyi "tahrik etmediği... kin ve düşmanlığa sevketmediği" ve 312. maddenin bu ülkenin sosyolojik realitesiyle çeliştiği verilen her cezanın, getirilen her yasağın millet tarafından yenilip yutulmasından bellidir.

Bu millet; ard arda yağmur gibi yağan, herbiri karanlık bir ihtilal döneminin hukuksuzluk belgelerine boyun bükerek sineye çeken bu millet, hiç "tahrik" olur mu? Sevdiklerinin itilip kakılmasını, uğruna destanlar yazdığı kahramanlarının boğulmasını görmezden gelmeyi adet edinmiş bu millet "kin"i ve "düşmanlığı" ne bilir? Kim, bütün kutsalları taksit taksit koparılıp alınırken bile öfkesini içine akıtmaktan başka bir şey yapamayan bu milleti galeyana getirebilir? Bu millet, bu toplum, bu "cemaat" isyanı bilmez, isyan edeni de sevmez. Bu yüzdendir ki, elindeki herşeyi "istikrar" uğruna feda etmeye hazır, tarihin rüzgarı önünde gezinip durur.

Bir kere olsun denemek yoktur kitabında...

Ne yazık ki tarih, bir kez olsun deneyemeyenleri Rus masalında anlatılan "çarın fıçısı"nda kalmaya mahkum ediyor.

Karısını cezalandırmak isteyen çar, kadının oğluyla birlikte bir fıçıya konulmasını emretmiş. Fıçıya konmuşlar ve fıçının üst tarafına küçük hava delikleri açılmış. Sonra da, ölüme terkedilmek üzere denize atılmışlar. Ancak ikisinin sığabileceği küçük ve havasız fıçıda; ölümle, zayıf küçücük bir yaşam umudu arasında dehşet saatleri başlamış. Çocuk birkaç gün sonra, "Bu kadar sıkışık durmaya dayanamıyorum, gerinmek istiyorum" demiş. Annesi, "Yapamazsın" demiş. "Fıçının dibi çıkar, boğuluruz." Çocuk, birkaç gün sonra isteğini tekrarlamış, annesi yine reddetmiş. Sonra yine... "Bunaldım, yer istiyorum anne" demiş. Kadın, "Allah aşkına yapma, boğuluruz" diye yalvarmış. Çocuk o zaman, "Boğulursak boğulalım, bir kerecik gerinmek zorundayım, sonra ne olursa olsun" deyip dirsekleriyle fıçının kapağını açmış. Bir anlık özgürlüğü tatdıktan sonra, ölümün kollarına atılmış.

Bir anlık özgürlük!... Şimdi sahip olduğumuzdan ne kadar fazla değil mi?