Bugün 28 Şubat Kimde acaba kabahat?

Bu başlığın kendisini "demokrat" kimliği ile tanımlayan herkese neler çağrıştırdığını kestirmek zor değil. Bir dizi saçmalık ve bir o kadar da yüz kızartıcı demokrasi ayıbı. ''1997 Şubat''ının son gününden bugüne kadar yaşanan 730 adet 24 saatten, Milli Takım''ın kazandığı günleri, dinî bayramları ve Apo''nun Türkiye''ye getirildiği 16 Şubat''ı çıkarın geriye kalan bütün günler sıkıntı doludur. Ve herşey çelişkiden ibarettir. Ama, adına 28 Şubat dediğimiz sürecin temel çelişkisi; ne askerin demokrasiye balans ayarı yapması, ne gizli oy açık tasnif ve nisbi temsil yöntemiyle birinci seçilen partinin kapatılması ne de sistemin tıkandığının ayan beyan ortaya çıkışıdır. Temel çelişki, Türkiye''de yaşayanların herbirinin demokrasi ve hukuk devleti ilkesine taban tabana zıt onlarca, yüzlerce uygulamayı olağan görmeleri, kabullenebilmeleri ve nihayet içlerine sindirebilmeleridir.

28 Şubat asla, siyasete müdahale etme zihniyetine tepki göstermenin adı olamadı. Bilakis, demokrasiye ve hukuka zarar vermenin yapanın yanında kar kalacağının belgesi olarak siyasi tarihteki yerini aldı. 6,5 hafta sonra seçimlere gidilecek olmasına rağmen "iyi saatte olsunlar"ın siyaset üzerindeki tesirinin sürmesi, her ferdi sonuçta birer seçmen olan "toplum" bütün mühendislik teşebbüslerine karşı elverişliliğini muhafaza etmesi bunun delilidir. Hal böyleyken 18 Nisan''da sandıktan istikrar çıkmasını beklemek, çıksa bile bunun istikrar olduğuna bazı kesimleri ikna etmek mümkün olamayacaktır.

Zaten, istikrar denilen nesne kimileri için faşizm, kimileri için de sınırlı sorumlu demokrasiden ibarettir. İstikrar kimilerine göre siyasi yasakta ısrar etmek, kimilerine göre de yasaksız bir demokrasidir. Böyle olduğu içindir, 28 Şubat''ın nahak yere yasakladığı biri eski başbakan diğeri bakan iki politikacı "iki yıl sonra hukuk artık avdet etmiş olmalı" düşüncesiyle siyasete dönmek istemişler ancak bir kez daha yasaklanmışlardır. Seçimlerin objektif hukuk kriterlerine göre sağlıklı bir şekilde yapılmasından sorumlu olan Yüksek Seçim Kurulu, majestelerinin mahkemesinin bir yıl önce verdiği yasak kararını "oybirliği ile..." onaylayarak, Türkiye''nin 19 Nisan sabahı için fazla umutlanmamasının ilk önemli işaretini vermiştir. Sadece bugün değil, o sabah da takvim yaprakları 28 Şubat''a ayarlı olacak gibidir.

Nasıl ki, hâlâ o dönemin anayasası ve yasaları uygulamadayken 12 Eylül''ü tasfiye etmek mümkün değilse, yasakları egemen olduğu sürece 28 Şubat''tan kurtulmak da imkansızdır.

Milletvekili aday listeleri açıklandığında, ismi bu dönemle özdeşleşen politikacı müsveddelerinin aday gösterilmediğini gören bazı hüsniniyet sahiplerine de biraz gerçekçi olmalarını hatırlatmakta yarar vardır. Askerin istemediği bir hükümeti yıkmak için bir partiden diğerine pinpon topu gibi zıplayanların sonuçta partisiz kalacakları zaten belliydi. Ancak, onların yeni Meclis''te bulunamayacak olmaları demokrasinin bir zaferi değil, olsa olsa bir insanlık trajedisidir. Kullanılmış ve şimdi di bir kenara atılmışlardır. Onları kullanan liderler -ki 28 Şubat''ı var eden gerçekte onlardır- hâlâ oligarşilerinin başında güçlerini muhafaza etmeye devam etmekte olduklarına göre, ortada sevinecek bir şey görülmemektedir.

Yine de; 18 Nisan günü 28 Şubat''a çanak tutan partilerin tokatlanmasının demokrasi için bir umut olduğunu söylemek lazım. Demokrasiyi belki de çareler tükense bile umutların tükenmemesi kurtaracaktır.