Kızım Kur"an öğreniyor

Kur''an kursuna gitmeye başladığında Meclis, yaz kurslarına gidecek çocuklara beşinci sınıfı bitirme mecburiyetini getirmemişi. O ise, ikinci sınıfı yeni bitirmişti. Meclis bu kararı daha önce almış olsaydı da farketmeyecekti çünkü, aile olarak bu yaz Kur''an eğitimine başlaması gerektiğine karar vermiştik. Aslında, çocuğun öğrenme ve algılama dönemlerine ilişkin pedagojik gerçeklikler ve ona dinî eğitim verme yükümlülüğümüz dikkate alındığında geç bile kalmıştık. Fatma şimdi, kursta dördüncü haftayı geride bırakmış bulunuyor ve aldığı mesafe bu yaz Kur''an-ı Kerim okumayı öğreneceğini gösteriyor. Sadece Kur''an okumak değil, daha ikinci haftada önceden bildiği dualar ve kursta öğrendiği surelerle namaz kılmayı öğrendi ve düzenli olmasa da özellikle kursta bulunduğu sürede namazını kılıyor. Bu arada, ablasına özenen küçük kızımız rükuu, secdeyi öğrendi ve sureleri bilmese de iki rekat namaz kılabiliyor. Özetle, bizim evde "irtica"ın her türlüsü almış başını gidiyor. Bir baba olarak çocuklarımın rejim için "birinci tehlike" haline gelişine tabii ki seyirci kalamazdım. Çocuklarımı kanunları çiğnememek konusunda uyarmam gerektiğinin farkındaydım. Sonunda, kızımı bir kenara çekip yapmakta olduğu bir suç olduğunu ve Meclis''in 12 yaşına kadar bütün çocuklara Kur''an kursu eğitimi almayı yasakladığını anlattım. Önce, ne demek istediğimi anlamadı ve işin ciddiyetini de farkedemedi. Tekrarladım... Bu kez anladı. Suratını astı, dudağını sarkıttı, ağlamaklı bir sesle, "Onlar ne karışıyor" dedi.

"Onlar"ın yani Meclis''in ne karıştığı anlatabilmek için bir kitap dolusu laf etmem gerekiyordu. En başında da; bu işe karar verenlerin başkaları olduğunu "onlar"ın ise bu karara uymak zorunda olduklarını, üç ay önce başka konuşanların bugün başka şey yaptıklarını, demokrasiyi, parlamenter rejimi, millet iradesini, sivil toplumu, farklılıkların bir arada yaşama ilkesini, Anayasa''nın her vatandaşa tanıdığı dinî eğitim alma hakkını vesaireyi anlatmamam gerekiyordu. Tabii ki bunları anlatamadım, anlatamazdım da. Zaten, ben daha ağzımı açmadan kızım kararını vermişti bile: "Ne olursa olsun, kursa gideceğim, engelleyen olursa da ''Sana ne'' diyeceğim!"

Bu diyaloglar şimdi birçok evde yaşanıyor ve aileler çocuklarına karşı anlamsız, düşmanca bir yasağın izahını yapmakta zorlanıyorlar. Bu izahı güç yasak bir yana, Kur''an eğitimi ailelerin çocuklarına karşı en önemli vazifesidir. Çocuklarımızı hayata hazırlarken müracaat ettiğimiz bütün enstrümanların yanında ve en başında bu konu gelmelidir. Toplum mühendisliğine soyunanlar ne düşünüyor olurlarsa olsunlar farketmez. İster seküler, ister tek tip birey üretmek istesinler; bu ülkede yaşayan insanların bir dinî kimliği olduğu ve bu kimliğin olgunlaşması için temel dinî eğitim alınacağı gerçeği değiştirilemez. Meclis, dünyanın en yanlış kararlarından birisini alarak Kur''an eğitimini bir çocuğun temel eğitimi alma çağının verimsiz dönemine -araştırmalara göre Kur''an kursu eğitimi alan çocukların yüzde 80''i 11 yaş ve altındadır- bırakmış olabilir. Bu ülke insanlarına düşen, çocuklarına dini eğitim verdirmenin bir yolunu icad etmektir. Aileler bunu ya kendi başlarına halledecek ya da başka organizasyonlara girişeceklerdir.

Bir çözüm üretmek zorundayız. Mesela, her evin bir Kur''an Kursu olabileceği unutulmamalıdır. Yine de bazıları için, din eğitimi, Kur''an-ı Kerim öğretmek ve bunu aile içinde bir pedagojik disiplin çerçevesinde organize etmek zor olabilir. O zaman da birkaç ailenin bir araya gelerek çözüm üretmesi düşünülmelidir. Kendi çocuğuna düzenli sistemli eğitim verebilen aileler, eğitim alma imkanı olmayan komşu çocuklarını da bu işe dahil edebilirler. Özetle, her aile kendi ortamında kendi pratiğinden çıkan bir çözüm üretebilir ve çocuklarını "tek tip vatandaş" olmaktan kurtarabilir.

Doğrusu ben, kızlarımın 85. Yıl marşında muhtemelen yer alabilecek "10 yılda yaratılılan" yeni nesillerin birer üyesi olmalarına izin vermeye hiç niyetli değilim.