Siyasal İslam biterse demokrasi kalır mı?

Türkiye''de 28 Şubat''tan beri yaşananları; özetle, siyasal planda İslamcılar''ı ve İslamlaşma olgusunu sosyal planda da "muhafazakar-geleneksel-mütedeyyin çoğunluğu" hedef alan sınırlı darbenin sonuçlarını sağlıklı bir şekilde değerlendirmenin vakti geldi de geçiyor. Son örneği Erbakan olan ve seçilmiş politikacılar başta olmak üzere aydınlar, iş adamları ve sıradan vatandaşları kapsayan baskı ve yasaklamalara karşı "demokrasi" referansıyla gösterilen tepkiyi "işlerine gelince demokrat" hafifliğiyle değerlendirenlere bir söz söylemek gerekiyor.

"Siyasal İslam bitti mi?" sorusunun cevabı da sözde gizlidir. Tayyip Erdoğan''dan sonra Necmettin Erbakan''ın da ömür boyu yasaklılığa mahkum edilmesi ve Refah Partisi''nden sonra Fazilet Partisi''nin de kapatılma arefesinde olması bu soruya "hayır" cevabı vemek için yeterlidir. Türkiye''de gerçek sivil muhalefeti temsil eden, hâlâ "alternatif" konumunu muhafaza edebilen tek siyasal güç "İslamcı siyaset"tir. Ve, Türkiye''deki İslam olgusunun kavramakta zorlanan bazı Batılı düşünürlerin söylediklerinin aksine -sadece- İslamcılar demokrasiyi geç keşfetmiş de değillerdir. Bu "geç keşif", bütün olarak Türkiye''deki her kesimden siyasal akımların ortak özürüdür.

Bugün bile, demokrat olarak tanımlanamayacak çok sayıda siyasal ve sivil kurum iktidarda veya iktidara yakın pozisyonda güç odağı konumunda bulunmaktadır. Sözgelimi, iktadar ortakları MHP ve DSP ile 55, 56 ve 57. hükümetlerin açık destekçisi TOBB, TZOB, Türk-İş, DİSK gibi kuruluşlar, Atatürkçü dernekler, İş dünyasının önde gelen kişi ve kurumları da "demokrat" vasfından çok "jakoben, ayrımcı, kısıtlayıcı, tek partici vs.." gibi tanımlara uyan birer siyasal ve ideolojik figürdürler. Türkiye''nin bir demokrasiyi özümseyememe, demokrasi kültürünü kurumlarına yayamama sorunu varsa bundan en az sorumlu tutulması gereken unsurlar "Siyasal İslam" başlığı altında toplananlar olmalıdır. Çünkü, ülkenin tek gerçek muhalefet gücü olmalarının yanısıra, dile getirdikleri bütün talepler ancak demokrasi cesaretinin varlığıyla mümkün olan şeylerdir.

Sudanlı düşünür Abdülvahap El Efendi ile yapılan söyleşiyi bugün Yeni Şafak''ta okuyacaksınız. El Efendi, tıkanmış, köşeye kıstırılmış görünen İslamcılığa soluk verme becerisi gösteren ender "Müslüman" düşünce adamlarından olduğunu bir kez daha gösteriyor. O''nun "Israrla söylüyorum, demokratikleşme İslamileşme''nin ön şartıdır.. Her Müslüman''ın ilk dini vazifesi daha fazla demokrasi talebi olmalıdır. Daha iyi bir Müslümanlık ancak daha fazla özgürlükle mümkün olabilir" sözlerini bir de şöyle söylemeyi öneriyorum: "Demokratikleşme huzurlu bir Türkiye''nin ön şartıdır. Her Türkiye''linin vazifesi daha fazla demokrasi talebi olmalıdır..."

Ve, Türkiye''deki İslamcı siyasal gücü demokrasi karşıtı gösterme kampanyasının nedenini merak edenlere de El Efendi''nin şu sözlerine müracaat etmelerini öneriyorum: "...Uluslararası sistemin olumsuz rolü var. Batılı ülkelerin de içinde yer aldığı etkili uluslararası aktörler İslam dünyasında despotizmi destekliyorlar ve demokratikleşmeye muhalifler." Bu tesbit, Türkiye''de demokrasi ile iktidara gelen ve demokrasi talebiyle muhalefet yapan "İslamcı parti/ler"in akıbetlerini açıklamaya yetiyor.

Problemin temelinde, uluslararası sistemin "demokrasi tekeli" yatmaktadır. Bu tekel, farklılaşma öneren, gerçek muhalfeti temsil eden bütün siyasal güçleri karalamaya ve tasfiye etme refleksine dayalı bir mekanizmadan ibarettir. Bu refleksin son örneği de asla yerel güçlerin bir operasyonu olarak kabul edilemeyecek 28 Şubat sürecidir.

Türkiye''de "Siyasal İslam"ın bitmesinin son tahlilde demokrasiye veda demek olduğunu anlamak neden bu kadar güç, anlayamıyorum?