Yalova, acı ve umutsuzluğun şehri

Yalova''ya iner inmez kıyılara kadar vurmuş bir panik, insanlar sahil boyunca ne olup biteceğini bileden boş bakışlarla etrafı seyrediyorlar.

Demir ve beton kırıntılarından ibaret yıkık evler ve altında bir canlı olduğunu düşünmenin bile insanı ürperttiği bir enkazlar şehrini seyrediyoruz...

Bir vinç, enkaz haline gelmiş bir binayı eşeliyor, evet sadece eşeliyor. Binada ailesi, arkadaşı, komşusu olanlar umutsuzca bekleşiyorlar. Herkesin birbirine benzeyen, birbirinden daha acı, daha umutsuz bir hikayesi var. Hepsi de bir dakikade anlatılıp bitiriliyor.

Eşini, çocuğunu kurtaran ama komşularının tamamına yakınını kaybeden bir vatandaş anlatıyor: "Yatak odasındaydık, fırtırna koptu sandık. Eşyalar dağıldı, mobilyalar birbirine çarparak kırıldı. Odanın kapısına gittik, kitli değil ama kapalıydı. Ama açamadık. Sarsıntı beni eşime eşimi bana çarpıyordu. Gürültü, uğultu, çatırdı herşey 45 saniyide oldu bitti, Yalova yıkıldı. Allah''tan çocukları kurtardık, evimiz barkımız gitti ama şükür, çocuklarımız sağ.

Bu deprem bize aman vermedi, gelişine dair hiçbir işaret alamadık. Ne bir sarsıntı ne bir titreme... Geldi, vurdu ve geçti. Vurmasıyla indirmesi bir anda oldu."

Bir şey daha söylüyor: "Yıkılan, çöken binaların tamamı sığınağı olan binalar. Bunların hepsi boşluğa inmiş. Diğerleri ya yan yattı ya da çatladı, o kadar."

Bir binayı işaret ediyor. İçeride ölenler, arkadaşları, dostları. Hepsi bir umudu, bir yarını hayal ederken o 45 saniyeden sonra şimdi yoklar. Müdürler, işçiler, memurlar, tüccarlar, esnaflar... Şimdi, hala enkazın altındalar ve büyük ihtimalle birer ölüler..

"Bir arkadaşımın çocuğunu kurtardık. Enkazın altından sesi geliyordu. ''Su istiyorum'' dedi. Duvarı deldik, ''Buğra''cığım ışığı görüyor musun'' dedim. ''Görüyorum amca'' dedi. ''Geliyoruz sana, hiç merak etme'' dedim. Etrafındaki yıkıntıları kaldırdık, çocuğa ulaştık. Sıkıntı içinde, terlemiş su içinde olmuştu. Kurtardık ama, anne, babası ve sekiz aylık kardeşi ölmüştü..."

Az ileride başka bir bina. Bir çocuk cesedi çıkarılıyor, babası görüyor, sessiz için için ağlıyor ve oracığa çöküyor. Herşey tıpkı deprem kadar 45 saniyede bitiyor. Acının, ölümün hiçbir değeri yok. İnsanlar, bir acıdan başka acıya koşuyor.

Bir kadın can havliyle koşuyor, "binanın altından ses geliyor, inilti var" diyor. Yardıma kim koşacak? Kimse... İnsan o an; enkaz altındakilerin kurtarılması gibi bir kaygının olmadığını anlıyor.

İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ali Müfit Gürtuna orada. Depremzedelerin dertlerini dinliyor. Soruyorum, "ne yapılabilir?" diyorum. "Organizasyon yok, insanlar çaresiz. Biz İstanbul''u kontrol altına aldık. Şimdi buraya yardım eli uzatıyoruz" dedi. yanında İSKİ Genel Müdürü Veysel Eroğlu var. Eroğlu, telefonlar sürekli talimat yağdırıyor. Büyükşehir Belediyesi''ne bağlı bütün ekiplere bölgeye intikal etmeleri için emir veriyor.

Yeniden enkazların içine dalıyorum. Tamamen çökmüş başka bir bina. Kolon, boydan boya genç bir adamın üzerine çökmüş. Zavallı... Ellerini bir yana açmış, ölümü kimbilir hangi çaresizlik duygusuyla karşılamış...

Tayyip Erdoğan da Yalova''da. İnsanlarla tek tek ilgileniyor. "Geçmiş olsun" diyor, sabır diliyor. Kalabalıktan acılı olduğu her halinden belli bir kadın çıkıyor, "sana da geçmiş olsun." Erdoğan, deprem gecesi Rize''deydi, ertesi gün programını kesip İstanbul gelmiş. İkinci geceyi eilesiyle birlikte dışarıda geçirmiş. "Büroma baktım, tablolar yerinden oynamış, ''Bu da geçer Ya Hû'' tablosu var yana dönmüş. Tablo ceza aldığı dönemde hediye edilmişti." dedi. "Bu deyim de her sıkıntıda imdata yetişiyor, galiba" dedim, yüzünde acı bir tebessüm belirdi. "Üzüldüğüm tek şey, devletin ortada olmaması, vatandaşın kendi derdine yanmasıdır. Böyle ilgisizlik olamaz..." diyor.

Sağa bakıyorsunuz devlet yok, sola bakıyorsunuz devlet yok... Belediye Başkanı tıpkı vatandaş gibi çaresiz, Vali ölü-yaralı sayısı kaydetmekten başka bir iş yapamıyor.

Tam burada o meş''um soruyu bir kez daha ve üstelik haykıra haykıra sormak gerekiyor: Devlet nerede, devlet... Malzemeden çalan müteahhit suçlu da, depremin üzerinden iki gün geçtiği halde hala koordine olamayan, iki ayağı bir pabuca giren devlet daha mı suçsuz?...

Meclis, deprem konusnda genel görüşme yapıyor. Tam, Türk usülü sorun çözme yöntemi. Meclis''te o ateşli nutuklar atılırken o sırada kimbilir kaç vatandaş enkaz altında can çekişiyordu!...

Bir başka kadın, "Deprem haberini aldım İstanbul''dan akrabalarımın yanına koştum. İki gündür buradayım, devlet hala yok" diyor.

Yeni Şafak''ın dünkü manşeti tam onikiden vurdu: Devletin çöküşü.

Gerçek de bu. Enkaz altında kalan devlettir, devletin o burnundan kıl aldırmayan sözde kutsal, aslında hantaldan daha hantal yapısıdır. Telekom''un dünya standartlarındaki imkanlarına rağmen deprem bölgelerinden bakanlarıyla telefon konuşması yapamayan başbakan da tıpkı bir yıkıntının altında inleyerek can veren vatandaş gibidir. O da başka bir ölümü temsil etmektedir çünkü. Bu, "kutsal ve baba olan devlet"in ölümüdür. Bundan sonra yaşayabilecek devlet, insanını gözü gibi sakınan ve sadece hizmetkarlığa talip olan devlettir.

Allah, hepimize yardım etsin, sabır versin. Böyle bir acıyı da bir daha yaşatmasın.