Aragones

Bir yabancı hocanın ilk kez Türkiye''de göreve alması hem o takım, hem hoca açısından risk taşımaktadır. Bu hoca Avrupa''dan geliyor ve Türkiye''yi hiç tanımıyorsa risk artıyor demektir.

Avrupalı hocalar Avrupa takımlarını iyi kötü izlerler ama, Şampiyonlar Ligi''ne veya UEFA''ya katılabilen Türk takımları dışında kalanları pek izlediklerini sanmıyorum. Bu hocalar ayrıca gittikleri yere alışkın oldukları yardımcılarını da beraber götürür ve ilk üç dört ay toplumdan izole edilmiş bir hayat sürerler. Hele Aragones gibi artık “dede” olmuş hocalar için bu süreç hayli sancılı geçer. Âşina olmadıkları bir mekan, bir dil, yemekler, insanlar. Kulübe, futbolculara ve teknik yönetimle, idari yönetime de mesafeli dururlar. Bu elbetti kişilerin mizacı ile de ilgilidir. Mesela Zico''nun yumuşaklığı ile Aragones''in disiplini birbirini tutmaz.

Dolayısıyla eğer transfer geç yapılmış, hocanın bilgisi dışında kalmış, hoca takıma geç katılmış ise aniden gelen lig maçlarında bocalamak, puan kaybı kaçınılmazdır.

Bunun önüne ancak şöyle geçilir: Hocanın adapte dönemi süresinde, onun dilinden anlayan, uyum kabiliyeti yerinde yerli yardımcılar devreye girerek hocayı bilgilendirir. Onun takıma vermek istediği formun ve hedeflerinin bir bir gerçekleşmesi için bir yön tayini, bir ölçme-değerlendirme, bir tampon görevi alırlar.

Fenerbahçe''de bütün bunlar olmadı. Üstelik Tuncay, Aurelio vb. gibi takımı ayakta tutan, ateşleyen oyuncular da ayrılmıştı.

Aragones takımın başına geç geldi. Ancak İspanya''yı “Avrupa Şampiyonu” yaptığı için bu ünvan ve şan gecikmenin zararlarını ört-bas etti. Sezon başında iyi bir hazırlık yapılamadı. Guiza ve Emre de (Ki bu arada askerliğini de yaptı) geç kalmıştı. Üstelik Emre''nin sakatlık problemi tam olarak netleşmemişti. Aragones takımı tam tanımadan (aslında isabetli bir istekle) Alonso''yu o olmazsa Senna''yı istedi ama bu transferler yapılamadı.

Sakatlıklar takımı zorluyordu. Emre, Roberto Carlos, Deivid ve Vederson takıma giremiyordu. Aragones geçen yılların formda elemanı Deniz''i de değerlendiremedi. Onun yerine Maldonado geçti. Üst üste gelen puan kayıpları üzerine bir panik yaşandı. Panik sonucu hiçbir özelliği olmayan Josico takıma dahil edildi.

Fenerbahçe''nin kulübesi de zayıftı. Yedek kalanların hiçbiri, artık bir Avrupa takımı olduğu iddiasını taşıyan Fenerbahçe''nin klasına uygun değildiler (ve zaten forma şansı da bulamadılar).

Kötü sonuçlar alındıkça Dede''nin transferi tenkit edilmeye, hatta Zico''nun hesabı sorulmaya başlandı. Gerçekten de Fenerbahçe galip geldiği maçlarda bile “kötü futbol” oynuyor, takım hüviyeti gösteremiyor, kişisel beceriler ile sonuca gidiyordu. Bu durum ilk yarının son maçına kadar böyle devam etti. Fenerbahçe rakiplerinin de kendisine ayak uydurup sürekli puan kaybetmesi sayesinde ilk yarıyı zirveye yakın tamamladı.

Avrupa''dan eli boş dönen bu takım, ligin ikinci yarısında ne yapar? Bence hiç. Ama yine de Dede''yi göndermek gibi bir hata yapılmamalı, sezon sonuna kadar bu ızdırap çekilmelidir. Kimbilir belki de Aragones tıpkı İspanya zaferinde olduğu gibi tuhaf bir şampiyonluk kazanır. Futbolda “şans yoktur” diyenler var. Ben şansa inanırım. Hele tutunacak bir dal kalmamışsa.