Ağzıma tutulan ayna

Sana önce bir araba alırız abi, şöyle arabaya benzer bi şey... Ayağın yerden kesilsin önce. Şimdi söylemesi ayıp eşek arabasına da araba biyorlar abi, o da bir mânada insanın ayağını yerden kesiyor. Ayağın yerden kesilmesi, nasıl söylesem sana, kafa yapmak gibi yani, uçmak gibi. Arabanın aslı bu. Akvaryumdaki balıklara bakıyorum...

O mâhîler ki derya içindedir... Lakin bunlar pek küçük be, deryaları da kendilerine benziyor.

-Sonracığıma bir yazlık bakarız. Şöyle Altınoluk mu olur, Kemer mi, Göcek mi? Abimin paşa gönlü bilir. Dayarız, döşeriz keyfimize göre. Hem geniş olmalı değil mi? Gelenimiz, gidenimiz. Ne demişler: Misafir misafiri sevmez, evsahibi hiçbirini. Ha, ha, ha...

Kahkahaların aralığından o hüzünlü salon bitkisi. Onun koca saksısı. Saksının yaldızlara bulanmış gövdesi. Biri dip toprağında sigara söndürmüş, izmaritin kavuniçi kalıntısı parlıyor.

-Sen yeter ki bir he de... Yeter ki dilin dönsün. Ağzını doldur söyle. Yok diye bir şey mevcut değil bizde. Yazlık deyince ilk iş havuzu olacak. Havuz da yani bir havuza benzeyecek. Bazı gerizekâlılar yaptırıyor, sanırsın bebek havuzu, dibi bir karış yosun. Bizim tercihimiz olimpik ölçülerde. Atıyorsun, yavaş gel deme sakın. Biz yaptık mı bir işi, adam gibi yaparız.

Garson mum ışığında giderek antika bir halıya dönüşen sofraya yeni renkler, yeni tatlar ilave ediyor. Deniz kıpırtısız uzanıyor karşımızda, havada anason kokusu.

-Yazlık mazlık dedik ama -eğiliyor kulağıma doğru, sesini kısarak- yenge duymasın, yazlıkta da yalnız yaşanmaz yani.

Geri çekiliyor, bir kalın kahkaha daha..

-Bakarız o işin de icabına. Abim benim. Takma kafana. Trafiği bile ayarlarız.

En incesinden, en kritiğinden. Yani gördüğün zaman dudağın uçuklar, tam bir olay yani. Yanında dikil imajın değişsin.

Başımı yıldızlara kaldırıyorum. Samanyolunu seven çocuklar, nerde samanyolu.

O da bir yoldur pek tabii. İçine düşer gidersin, kaybolursun, kaybolursun.

Bu adam bana neler söylüyor. Herhalde herkesin istediği şeyleri söylüyor.

-Özür dilerim. Bize düşmez gerçi, ama ağzı olan konuşuyor. Sağdan soldan aday olsun, garanti milletvekili demişler. Başkan bunu duyunca güldü.

Yeminle söylüyorum. Bakanlık sözü verdi. Kesin. Ya abi, milletvekili olmak ne yani. Sokaktan geçen birini çevirsen olur. Karizması kalmadı.

Bakanlık başka tabii. Hani ne derler, herkeste de araba var ama, kaç tanesi kırmızı plakalı.

Abi bir şey de be.. Evet, hayır, belki. Önüne bir rüya serdik işte. Sende hiç his kalmadı mı?

...................

Sen ölmüşsün be usta, tam İMF''lik olmuşsun yani. Hadi çocuklar kalkalım, iş yok bu hırboda. Çekip gittiler. Ben de denize karşı içimdeki türküyü söylemeye başladım:

Minareden at beni

İn aşağı tut beni