TR
EN
AR
FR
RU
UR
Etiyopya'nın gerisinde
Anadolu ve İstanbul'da altı yıl öğretmen olarak görev yaptığım için eğitimle ilgili konulara daha bir duyarlıyım. Her geçen yıl bu alandaki meselelerin çözümü yolunda bir iyileşme beklerken, daha da içinden çıkılmaz bir tabloyla karşılaşmak hepimizi kahrediyor.
Okur-yazarlık oranı, bütçeden eğitime ayrılan pay, kişi başına düşen eğitim harcaması ve öğretmenlerin ücretleri açısından Türkiye üçüncü dünya ülkeleri arasında duruyor.
Hem de nasıl bir duruş.
Eğitime ayrılan pay konusunda Kenya, Kongo, Etiyopya gibi fakir diye bildiğimiz Afrika ülkelerinin gerisinde.
Bu yıl Türkiye'nin eğitime ayırdığı rakam %2.2.
1997-1998 döneminde başlayan sekiz yıllık zorunlu ilköğretim, sorunların ortadan kalkmasını sağlayamadı. Güya hedefler arasında bilgisayar laboratuvarlı okullar, 30 kişilik sınıflar vardı. Yeter sayıda öğretmen alınacak ve bu alandaki muazzam açık kapatılacaktı.
Ayrıca bir yığın yeni derslik yapımı gerekiyordu. Dört yıl sonra baktığımızda bu hedeflerin hiçbirinin tutmadığı gözleniyor. Yine sınıflar tıkış-tıkış, yine öğretmen açığı diz boyu, yine kırılan camların takılması mesele oluyor.
En dramatik sahneler öğrencilerin kayıt işlemlerinin yapıldığı günlerde yaşanıyor.
Bakanlığın, İl Milli Eğitim Müdürlüklerinin "Kayıt sırasında bağış-yardım adı altında hiçbir şekilde para alınmayacaktır" şeklindeki "kesin" uyarıları; öte yanda kırık camını taktırmak için bile devletten beş kuruş alamayan okul idaresi.
Müdür ile öğrenci velisi kalıyor mu başbaşa. Gel de çık işin içinden. Gazetelerde çocuklarının okul ihtiyaçlarını karşılayamadığı için intihara kalkışan velilerin haberleri ile doldu.
Öte yanda mutlu azınlığın okulları.
Onların televizyon ekranlarında boy gösteren neşeli-gürbüz çocukları. Onların sevimli, rengarenk, pahalı formaları, çantaları, servisleri, ayakkabıları, bilgisayar donanımlı sınıfları.
Peki ne yapmak lazım?
Ben Türkiye'nin kaynakları kıt, bilgi ve becerisi eksik, gerikalmış bir ülke olduğuna inanmıyorum.
Türkiye Sudan, Afganistan, Kenya, Kongo gibi bir ülke değildir; Etiyopya gibi hiç değil.
Türkiye'nin yaşadığı kriz esasen ekonomik de değildir, tamamen siyasîdir; yönetimle ilgilidir. Kaynaklarımızın israf edildiği, yağmalandığı, türlü yolsuzluklar içinde günlerin-yılların gelip geçtiği, yapılan haksızlıkların yapanın yanına kâr kaldığı, her türlü kayırmanın, iltimasın, rüşvetin kol gezdiği bir çürüme ve bozulma dönemi yaşadığımız bellidir.
Millet sadece ve sadece adalet istiyor. Çileye katlanacak ve zaten katlanıyor. Ama bu çilenin sonunda âdil bir çözüm gelsin yeter ki. Tabii bu çözüme temel teşkil edecek olan ahlâktır.
Ben şuna şaşıyorum: Sessiz yığınların sesi olmayı seçenler "Önce ahlâk ve maneviyat", "Âdil düzen" gibi bu ülke gerçeklerinin odağında bulunan ilkeleri niçin terketti.
Bunların önüne geçerek yaraya merhem olacak başka bir ilke var mı? Başlangıç ve istinat noktası kesin olarak bunlardır: Ahlâk ve adalet.
Okur-yazarlık oranı, bütçeden eğitime ayrılan pay, kişi başına düşen eğitim harcaması ve öğretmenlerin ücretleri açısından Türkiye üçüncü dünya ülkeleri arasında duruyor.
Hem de nasıl bir duruş.
Eğitime ayrılan pay konusunda Kenya, Kongo, Etiyopya gibi fakir diye bildiğimiz Afrika ülkelerinin gerisinde.
Bu yıl Türkiye'nin eğitime ayırdığı rakam %2.2.
1997-1998 döneminde başlayan sekiz yıllık zorunlu ilköğretim, sorunların ortadan kalkmasını sağlayamadı. Güya hedefler arasında bilgisayar laboratuvarlı okullar, 30 kişilik sınıflar vardı. Yeter sayıda öğretmen alınacak ve bu alandaki muazzam açık kapatılacaktı.
Ayrıca bir yığın yeni derslik yapımı gerekiyordu. Dört yıl sonra baktığımızda bu hedeflerin hiçbirinin tutmadığı gözleniyor. Yine sınıflar tıkış-tıkış, yine öğretmen açığı diz boyu, yine kırılan camların takılması mesele oluyor.
En dramatik sahneler öğrencilerin kayıt işlemlerinin yapıldığı günlerde yaşanıyor.
Bakanlığın, İl Milli Eğitim Müdürlüklerinin "Kayıt sırasında bağış-yardım adı altında hiçbir şekilde para alınmayacaktır" şeklindeki "kesin" uyarıları; öte yanda kırık camını taktırmak için bile devletten beş kuruş alamayan okul idaresi.
Müdür ile öğrenci velisi kalıyor mu başbaşa. Gel de çık işin içinden. Gazetelerde çocuklarının okul ihtiyaçlarını karşılayamadığı için intihara kalkışan velilerin haberleri ile doldu.
Öte yanda mutlu azınlığın okulları.
Onların televizyon ekranlarında boy gösteren neşeli-gürbüz çocukları. Onların sevimli, rengarenk, pahalı formaları, çantaları, servisleri, ayakkabıları, bilgisayar donanımlı sınıfları.
Peki ne yapmak lazım?
Ben Türkiye'nin kaynakları kıt, bilgi ve becerisi eksik, gerikalmış bir ülke olduğuna inanmıyorum.
Türkiye Sudan, Afganistan, Kenya, Kongo gibi bir ülke değildir; Etiyopya gibi hiç değil.
Türkiye'nin yaşadığı kriz esasen ekonomik de değildir, tamamen siyasîdir; yönetimle ilgilidir. Kaynaklarımızın israf edildiği, yağmalandığı, türlü yolsuzluklar içinde günlerin-yılların gelip geçtiği, yapılan haksızlıkların yapanın yanına kâr kaldığı, her türlü kayırmanın, iltimasın, rüşvetin kol gezdiği bir çürüme ve bozulma dönemi yaşadığımız bellidir.
Millet sadece ve sadece adalet istiyor. Çileye katlanacak ve zaten katlanıyor. Ama bu çilenin sonunda âdil bir çözüm gelsin yeter ki. Tabii bu çözüme temel teşkil edecek olan ahlâktır.
Ben şuna şaşıyorum: Sessiz yığınların sesi olmayı seçenler "Önce ahlâk ve maneviyat", "Âdil düzen" gibi bu ülke gerçeklerinin odağında bulunan ilkeleri niçin terketti.
Bunların önüne geçerek yaraya merhem olacak başka bir ilke var mı? Başlangıç ve istinat noktası kesin olarak bunlardır: Ahlâk ve adalet.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.