Habere inanmamak

Ninemin bir sözü vardı: "Müslüman kim" diye sorulunca "İnanıcı" derdi. Yani karşısındakinin söylediğini doğru kabul edebilmek. Onu "emin" bilmek. Bu bir yerde kendinin de "öyle" olduğunu söylemektir. Kendi de birine bir haber verdiğinde "doğru"yu ifade edecektir.

Evimizin altındaki bakkaldan gazete aldığımda arada bir satışların nasıl olduğunu soruyorum. Filan gazete (büyüklerden) beş tane geliyor, eğer yanında bir şey veriyorsa üçü satılıyor ancak diyor.

"Peki, yanında bir şey vermeyince neden almıyorlar?" diye sorunca:

"Yazılanlara inanmıyorlar" diye cevaplıyor; bizim bakkala göre vatandaş medyadan umudunu kesmiş. Eh yapılan "güven" anketlerinde de medya "en inanılmaz", "en güvenilmez" çıkıyor.

Bunun sonucu gazetelerin satmamasıdır.

Medya mensupları da bunu biliyor, ara sıra "yahu bu işler niçin böyle oldu" diye düşünüp fikir beyan edenler oluyor. Çokluk dile getirilen mazeret şu: Efendim bizler artık evimizden çıkıp arabamıza biniyoruz (Evler zaten şehir dışında veya içinde de olsa özel siteler halinde korunaklı, bekçili, steril mekânlar) şehir dışındaki yollardan plazamıza gidiyoruz. Bütün gün birbirimizden başkasını görmüyoruz. Bu sebepten olsa yazacak bir şey bulamayınca birbirimize sataşmaya başlıyoruz. Halkla irtibatımız iyicene kayboldu. Memleketin ahvalinden, insanların ne yiyip ne içtiğinden hiç haberimiz olmuyor. Siyaset dışı yazdığımızda kendi özel hayatımızdan, bize benzeyenler arasındaki dedikodulardan başka bir şey dile getiremiyoruz. Vatandaş ne yapsın böyle gazeteyi, böyle gazeteciyi.

Zaten sistemin muhalifi olmak, çizgi dışı birşeyler yazabilmek cüret istiyor. Bu cüreti ara-sıra gösterenlerin durağı da malum.

Bunlara "besleme basın", "boyalı basın", "şakşakçılar" vb. gibi öteden beri duyduğumuz sıfatları ekleyin. Takım tutmaları, çıkar hesaplarını, kartelciliği, istediğini "iktidar" yapıp, istediğini "iktidardan indirmek" çabalarını katın. Güç odaklarının gösterdiği istikamet haricinde yürümek isteyenlerin seslerinin türlü yollardan kısılmasını katın.

İşte bu hengâme arasında haber kaynayıp gidiyor. Doğrular buharlaşıyor.

Hak-hukuk aranmaz hale geliyor, kamuoyunun esamesi bile okunmuyor.

Evet, vatandaş artık gazetede okuduğuna, televizyonda gördüğüne inanmıyor. Bekliyor sadece; bakalım altından ne "çapanoğlu" çıkacak diye.

Böyle bir vasatta gazete çıkarmak, gerçek gazetecilik yapmak da zor. Çünkü sizi de "hemen" aynı kefeye koyuyorlar, size de havada uçuşan çamurlardan biri ikisi bulaşabiliyor.

Bu durumda, sade vatandaşın etrafında nelerin olup bittiği hususunda elinde kalan şey belki de yalnız "sağduyu"dur. Tabii dumura uğramamış ise. Ortaya çıkan karanlık tablo çağımızın aynasıdır.

Herşeyi gösteren, ancak hiçbirşeyi aydınlatmayan, hakikatini ifade etmeyen karanlık bir ayna.