Silahsız çözüm üretmesini bilmek

Sanayi toplumundan bilgi toplumuna geçme yolunda olan Türkiye''nin bütün kurum ve kuruluşları, dünyadaki gelişmelerin gerisinde kalmamak için, açıklık içinde yeniden yapılanmak zorundadırlar. Odak noktasında kitlesel üretim olan sanayi toplumunun yöntemleriyle, merkezinde bilgisayarlar olan bilgi toplumunun sorunlarını çözmek mümkün değildir. Bilgi toplumunun yol açtığı ekonomik, siyasal ve kültürel gelişmeler ışığında, sanayi toplumunun ordu gibi örgütlenen kurum ve kuruluşları yeni baştan ele alınmalıdır.

Türkiye''de yeniden yapılanması gereken kurum ve kuruluşların başında, siyasi ve askeri olanlar gelmektedir. Türkiye''nin siyasi ve askeri kurum ve kuruluşları varlıklarını Soğuk Savaş döneminin sağ ve sol çatışmasına borçludurlar. Onlar çatışma olmadan varlıklarını koruyamayacaklarına inandıkları için, toplumun değişik kesimleri arasında gerginlik büyüten bir strateji izlemişlerdir. Berlin Duvarı''nın yıkılışının üzerinden çeyrek yüzyıl geçmiş olmasına rağmen, siyasi ve askeri kuruluşlar, çatışmacı stratejilerden vazgeçmemişlerdir.

Soğuk Savaş döneminde doruk noktasına çıkan sağ ve sol çatışmasının değerleri, tedavülden kalkmış paralar gibi, yeni yüzyılın başında geçerliliklerini büyük ölçüde yitirmişlerdir. Sağ ve sol çatışmasının kaynağını oluşturan sanayi devriminin yerine, bilgi devrimi geçmiştir. Artık sermaye büyüklüğü ve büyük ölçekli yatırımlar güç ve zenginlik kaynağı olmaktan çıkmışlardır. Ülkelerin ürün ve hizmet üretme güçlerini büyütmede sürükleyici güç, sermayeden bilgiye kaymıştır.

Sanayi toplumlarının çatışmacı değerleri yerine bilgi toplumlarının paylaşmacı değerleri geçmiştir. Sanayi toplumlarında herkes iş sahibi olur, ancak sermaye sahibi olmazdı. Bilgi toplumlarında ise, herkes hem iş, hem de eğitim sahibi olabilir. Bilgi toplumlarında ürün ve hizmet üretim gücünü büyütmek, bir sermaye işi değil, bir eğitim işidir. Yeni yüzyılda isteyen herkes eğitim, dolayısıyle bir meslek sahibi olabilir. Bunun için, bilgi toplumları, sanayi toplumlarından daha eşitlikçi ve daha demokratiktir.

Demokratik toplumlarda sorunlar, güçle değil, oyla çözülür. Genel ve yerel seçimlerin belirli aralıklarla birbirini izlediği bir ülkede, hiçbir kurum ve kuruluş, seçmen çoğunluğuna savaş açamadığı gibi, karşı da duramaz. Hiçbir demokratik kurum ve kuruluş, toplumun omurgasını oluşturan seçmen çoğunluğuna meydan okuyamaz. Çünkü, bilgi toplumlarında ülkelerin ürün ve hizmet üretme gücünün kaynağında oyunu bir silah gibi kullanmasını bilen, eğitim düzeyi yüksek, iş ve meslek sahibi seçmenler vardır.

Bilgi toplumlarında askeri başarı, ekonomik ve siyasal başarının tek ve değişmez kaynağı değildir. Politika, hiçbir zaman savaşın kılık değiştirmiş bir biçimi olarak düşünülmez. Artık dünyanın her yerinde savaş, sorunları çözme aracı olmaktan daha çok sorun üretme aracı olarak görülmektedir.

Silahların konuştuğu ülkelerde politik çözümler bütünüyle ortadan kalkar. Oysa politika sorun üretme değil, çözüm üretme ustalığıdır.

Türkiye''de olduğu gibi, askeri güç asimetrik kullanırsa, tehdit de asimetrik oluşur.

Güç kullanmadan güç gösterilmelidir.

Bilgi toplumunda güç, silahla gösterilmez.