Apo İmralı"da

Y ıllardır, hep Apo neden yakalanmıyor diye düşünmüşümdür. 15 yıl sonra, nihayet başarılı bir operasyonla yurda getirildi. İlk günlerdeki memnuniyeti anlamak mümkün de, artık olayı fazla mübalağa etmemek gerekir. Neticede, tam 15 yıl, birkaç bin eşkıya ile bu Apo denilen cani, Türkiye''ye büyük zararlar verdi. Güneydoğumuz''da yaşayan yurttaşlarımızın devletle arasını açtı. 15 yıl rötarla yakalandı.

Kartel medyası -Hani bir zamanlar Ecevit''e bir bölen diye çatanlar- şimdi DSP''nin peşine düşmüş. Ecevit, kaçın kur''ası; durumun elbette farkında ama, "Beni desteklemeyin" diyecek değil ya.

Geçtiğimiz seçimde, "blucinli" Baykal ile "blucinli" Yılmaz''ı "genç liderler" diye kaynaştırmak isteyenler, bu defa, "Yılmaz-Ecevit" ikilisine oynuyor. Ellerindeki en önemli koz ise Apo. Apo ile 28 Şubat''ı meşrulaştırmaya ve Türkiye''ye yeni bir hükûmet biçmeye çalışıyorlar.

Bu konuda yazacak çok şey var ama bugün, hükûmet senaryolarından değil, Apo''nun muhafaza altında tutulduğu İmralı Adası''ndan söz etmek istiyorum. 38 yıl önce, idama mahkum edilen Demokrat Partili milletvekili ve bakanlar, infaz için bu adaya götürülmüşlerdi. Sonradan üçü hariç, diğerlerinin cezası müebbed hapse dönüştü. Ve bir hüzünlü Eylül günü, Zorlu ile Polatkan, sonra da, Menderes asıldı.

O günlerde, biz Demokratlar, gözlerimizden yaşlar akarak, "Nihansın dideden ey mesti nazım / Bana sensiz cihanda can ne lazım / Hebaya gitti bunca emekler / Sana insan değil, ağlar melekler" şarkısını okurduk; biraz daha hayalperest olanlarımız, Menderes''in beyaz bir at üzerinde dolaştığı efsanesine inanıyordu. Demokrat Parti''nin devamı gibi gördüğümüz, AP''nin başarısı için canımızı dişimize takmıştık. Ben daha 16-17 yaşlarındaydım. Bir yaş büyüğüm Ömer ile Yeniköy''deki sandığı tuttuk. Bizi, çocuk görenler, oradan uzaklaştırmak için çeşitli hilelere başvuruyor, hatta gözümüzü korkutmaya çalışıyorlardı. Ama başaramadılar. Çünkü bilinçliydik. Seçim sandığına namusumuz gibi sahip çıktık ve hile yapılmasını engelledik.

İmralı, Demokrat Partililer''e, çok acı günleri hatırlatır. Demokrat Parti ile ilişkili olan gençlerin demokrasi terbiyesi, o tecrübe üzerinde filizlenmiştir.

Askeri darbelerin ülkeye yarar getirmediğini, milleti böldüğünü, orduyu yıprattığını, bizler o zamanlardan beri biliriz. Bu yüzden de, "cahil oy çoğunluğunu" küçük görerek ona tepeden inme reçeteler dayatan sözde aydınlardan hiç olmadık.

Bugün, 28 Şubat''a mukavemet edenlerin pekçoğunun kökü Demokrat Parti''ye dayanır.

Bizim camiamızda anne ve babalar, çocuklarına, küçük yaşlardan itibaren, 14 Mayıs 1950''deki beyaz ihtilalden söz ederler. "Yeter söz milletindir" diye yola çıkanların, 10 yıl sonra nasıl devrildiğini öğretir. Yassıada Mahkemesi''ni, Başol ve Egesel''in yüz kızartan davranışlarını, Ada Komutanı Tarık Güryay''ın zulmünü, onlara bir bir anlatır.

İşte bu yüzden biz, "Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem / Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem" deriz.

27 Mayıs, Yassıada, İmralı, Demokrat Partililer''in, hayat hikayesine kazınmış ve bizleri özgür bir dünyaya doğru yönlendiren önemli kilometre taşlarıdır.

Bu yüzden bizim gibiler, 28 Şubat bataklığına düşmez. Dolayısıyla , 28 Şubat ile demokrasiyi bağdaştırmak gibi, nafile bir çaba sarfetmek zorunda da kalmaz.

İmralı, milli iradenin asıldığı bir ada.

Ve idam sehpasına doğru yol alan Menderes''in son dakikaları: Yol arnavut kaldırımındandı. Menderes sendelemeden yürüyordu. Yolun dönemecinde birden sehpayla karşılaştılar. Çoğu gözlerini, bir devre adını veren Başbakan''a çevirmiş, hafızalarının derinliklerine yerleştirmek için, ona dikkatle bakıyordu.

Son sözleri, "Hayata veda etmek üzere olduğum şu anda, devletim ve milletime ebedi saadetler dilerim. Bu anda, karımı ve çocuklarımı şefkatle anıyorum" oldu.

İdama mahkum olanların koğuşunda, İbrahim Kirazoğlu Kur''an okuyor, Bahadır Dülger de refakat ediyordu. Koğuşta kimsenin kıpırdamaması için görevlendirilmiş bir subay müdahale etti: "Kur''an okumak için kimden izin aldınız?"

- Menderes mutekit bir insandı, onun için okuyoruz. İzne gerek yok...

Tam bu esnada, sağanak halinde yağmur, idamın infaz edildiği yerin üzerine yağıyordu. Bu yağmur, Adnan Menderes''in naaşını, mezara kadar takip edecekti. İnfazın yapıldığı tarafa açılan koğuşta kalanlar, Menderes''in "Allah" diye bağırdığını duymuşlardı. Sağdan soldan hıçkırık sesleri geliyordu.

Fatin Rüştü Zorlu''nun son dakikalarını ada komutanı Tarık Güryay kitabında şöyle anlatıyor:

"Zorlu, ölüme gerçekten zorlu bir metanetle gitti. Hatta, kendisine dini telkinde bulunan hocanın Arapça kelimeleri telaffuzda düştüğü hataları düzeltti... Heyecandan eli titreyen cellada, ''Oğlum ne titreyip duruyorsun? İlmik senin değil, benim boynuma geçecek'' dedi... Sonra adeta kendisini, uçsuz bir boşluğa atar gibi, ''Allah memleketi korusun. Haydi Allahısmarladık'' dedikten sonra, ayaklarının altındaki iskemleyi itmek işini de kimseye bırakmadı. Boyu uzun olduğu için ayakları masaya basmıştı. Cellat masayı itti. Ona, bu kadarcık iş düşmeseydi, Zorlu sanki asılmış değil, intihar etmiş gibi olacaktı."

İmralı, bizim için lanetli bir adadır. Şimdi bu lanetli adada Abdullah Öcalan var.

Bakıyorum da, incinmemesi için binbir itina gösteriliyor. Ve ister istemez, yıllar öncesini hatırlıyorum. Milli iradenin idam edildiği günleri.

Evet, biz Demokratlar hep Yassıada mahkumlarının hikayesiyle büyüdük ve büyüttük çocuklarımızı. Onlara, hapishaneden yazılan şiirleri öğrettik.

"Olmayacak deli istekler var bugün içimde / Başımda bir çıplak gök taşımak / Ayaklarımda sıcak toprak katısı..." Sıtkı Yırcalı

"...Akşamları her taraf derin bir vecde dalar, uhrevi bir sükuta bürünür bu adalar / Güneş ateş kesilir, en yakın ufka iner / Sonra huşu içinde Ada''ya doğru döner / ...Yok etmek ister gibi dünyada bir afeti / Siler bu adaları gecenin kesafeti..." Nüzhet Unat

"Mektubun dün sabah geçti ancak elime / Yavaş yavaş, hece hece okudum, / Çabuk bitmesin diye. / Sen benim ilk oğlum, ilk babalık duygum. / İlk genç arkadaşım, Tektaş''ım" Samet Ağaoğlu

"Gün geçmez içimde bir acı kıvranmasın / Çevrilmesin kapımın tokmağı acı bir haberle / Uyanmasın geceler alev alev / Gün geçmez içimde bir bulut boşalmasın" Neriman Ağaoğlu

"Varsın benim avlum ufak olsun, / Varsın göğüm olsun bana dar / Ama vicdanım, ama alnım ak olsun, / Ama bir gün, "Zulme kurban" diye ta bağrına bassın bizi tarih. / "Zulme kurban" diye ansın evlatlarımız. Bize bu yeter!" Faruk Gürtunca

"Gün doğar. Sohbetimiz yalnız ölümdür Ada''da / Gün batar. Uykuda rüyamız ölümdür yalnız. / Dersiniz böyle cehennem mi olur dünyada? / Çok değil. Bir gecelik bizde misafir kalınız" Faruk Nafiz Çamlıbel.

........................

Türkiye, 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül, 28 Şubat badirelerini aşa aşa, günün birinde doğru yolu bulacaktır.

Hiç olmazsa şimdilik, İmralı''nın, siyaset adamları değil, sadece Apo gibi caniler için uygun bir mekan teşkil ettiği anlaşılmıştır. Biz bunu 38 yıl önce idrak etmiştik. Tıpkı 28 Şubat''ın yakışıksızlığını bugünden kavradığımız gibi.