"Demokrasi direkten döndü"

16 Ekim 1999 tarihli Sabah gazetesinde çıkan haber çok dikkat çekici. Hatta "dikkat çekici" den de öte, çarpıcı, şaşırtıcı, dehşet verici...

Mesut Yılmaz, Merkez Karar ve Yönetim Kurulu''nda yaptığı açıklamada "Devlet safında yer almasaydım ve hükûmete girmeseydim, Pakistan''da olanlar bizim de başımıza gelirdi. Demokrasi direkten döndü. O günlerde devlet safında yer alarak, rejimin kesintiye uğramasına mani oldum. Kendimi feda ettim" demiş.

Bu beyanatın her tarafı sakat.

"Türkiye Pakistan gibi olacaktı, önledim" diyor Mesut Yılmaz.

Refahyol yıkılmadığı takdirde, 15-16 Haziran civarında bir darbenin gerçekleşeceğini sağır sultan bile duymuştu. Lâkin inanmak istemiyorduk. Yılmaz açıklamalarıyla, söylentiyi teyid etmiş oldu.

Peki, Anayasa ve kanunları hiçe sayarak, rejimi yıkmak isteyen bu gruba ne yapıldı? Darbeye teşebbüs eden cunta cezalandırıldı mı? Yoksa, "demokrasiye katkılarından dolayı" ödüllendirildi mi?

Evet, sözü Demirel''in Karadayı''ya demokrasiye katkıları dolayısıyla verdiği mükafata getirmek istiyorum. O günlerde de yazılmıştı. Karadayı''nın demokrasiye ne gibi hizmeti oldu?

Eski Genelkurmay Başkanı''na verilen ödülü, Yılmaz''ın açıklamalarıyla birlikte, değerlendirince, insanın aklına darbenin direkten dönmesinde Karadayı''nın da bir rolü olabileceği geliyor.

Darbenin direkten dönmesi, ordu içinde birilerinin demokratik rejimi devirmeyi planladığı iddiasını gündeme getiriyor.

Gerçi buna benzer dedikoduları hep duyuyoruz. Ama ilk defa resmen açıklanıyor. 28 Şubat''ın taşeronluğuna soyunan bir başbakan, kendisini feda etmek pahasına, demokrasinin karaya oturmaması için nasıl çırpındığını dile getiriyor.

Ortada bir fedakârlık mevcut olduğuna göre, halka rağmen, halkın arzusu hilafına gerçekleştirilen düzenlemeler söz konusudur.

Öyle ya, Yılmaz, "siyasi hayatına mal olsa bile 8 yıllık kesintisiz eğitimi gerçekleştireceğini" beyan etmemiş miydi?

Radikal laiklik uygulamaları, halâ tamamlanamayan 28 Şubat sürecinde, din düşmanlığı biçiminde tezahür etmektedir. En azından vatandaşlarımızın bir bölümü, İmam Hatipler''e, Kur''an kurslarına, bazı vakıflara ve başörtülü kızlara yönelik tatbikatı bu şekilde değerlendirmektedir.

Türkiye 1930''ların laiklik anlayışından, Demokrat Parti''nin kuruluşunu takiben çok partili siyasi hayata geçiş sayesinde kurtuldu.

Dinin, devlete müdahale etmemesinin yanı sıra, laiklik ilkesinin, aynı zamanda, din ve vicdan hürriyeti anlamını taşıdığı idrak edildi. Böylece, ezanın Türkçe okunması gibi aşırı ve toplumla inatlaşma ürünü olan uygulamalardan vazgeçildi. Halkın dinini serbestçe öğrenebilmesi için okullar kurulup geliştirildi. Fransız taklitçiliğine dayanan laiklik yorumu, Demokrat Parti ile birlikte özgürleşti.

Zaten Türkiye''nin şartları, ne Fransa''ya, ne de genelde, hiçbir Hıristiyan ülkesine benziyor.

Sünni İslam''da, Osmanlı''da, Kilise - Devlet çatışması yaşanmadı. Hıristiyanlığın ruhban sınıfına benzer bir imamlık sistemi, bizde mevcut olmadı. Fransa''da devrim, müttefik olan Kilise-Krallık ikilisine karşı, bir halk hareketi biçiminde başladı. Kilise doğrudan doğruya hedef olarak seçildi ve halkın iktidarı (laos = halk; laikos = halktan adam) kuruldu.

Fransız laikliği, çeşitli filozofların beslediği bir arka plana, bir tarihi gelişime sahipti. Türkler ise, Fransa''nın alttan gelen hareketini, tepeden inmeci bir uygulamaya dönüştürdü.

Oysa, bu ilke, tabii ve barışçı bir gelişmenin sonunda gönüllü olarak benimsenebilirdi. Zaten Osmanlı döneminde aynı istikamette adımlar atılmaktaydı.

Çok partili siyasi hayatla birlikte, laiklik uygulamalarında "balans ayarı" yapıldı. Bir başka ifade ile, vatandaş, laikliğin din düşmanlığı olmadığını Demokrat Parti''nin, Adalet Partisi''nin, Anavatan Partisi''nin iktidarları döneminde idrak etti.

28 Şubat''taki "balans ayarı" ise sarkacı aksi yöne doğru itti. Zaman tünelinden geçerek 1930''lu yıllara geri döndük.

Bu uygulamanın taşeronluğunu yapmak da Mesut Yılmaz''a düştü. Anap lideri, dayatmaların cevabını seçim sandığında aldı.

Yılmaz''ın açıklamaları farklı tepkilerle karşılaştı.

Mesela eski Bayındırlık Bakanı Yaşar Topçu, "darbeyi önleyen Mesut Yılmaz değil, Sayın Cumhurbaşkanı''dır" diyor.

Recai Kutan, darbe ihtimalini red''ederek, Yılmaz''ın orduya iftira attığını belirtiyor.

Bazı köşe yazarları, Anap''ın, 28 Şubat''ın dayattığı "laiklik"(!) uygulamaları sebebiyle değil, hırsızlık yüzünden sandığa çakıldığını ileri sürüyor.

Bir çok kişi de, geç gelen bu feryatları samimi bulmuyor. Mesut Yılmaz''ın, "Darbeyi önledim" demek suretiyle, Cumhurbaşkanlığı''na aday olmak yolunda bir adım attığı ileri sürülüyor.

Zaten Yaşar Topçu''nun "Darbeyi Mesut Yılmaz değil, Demirel önledi" diye hemen karşı çıkması, Çankaya ekseninde Demirel - Yılmaz rekabetini ortaya koymakta.

Yılmaz''ın "istikrarı ben sağladım" mesajının, "Demirel sayesinde ordu müdahale etmedi" cevabı ile karşılaşması, bu yarışın bir tezahürü.

Oysa, MGK''nın askeri kanadının baskısına boyun eğerek, Refahyol''u devirmek, 28 Şubat kararlarını gerçekleştirecek bir taşeron hükûmet kurmak, demokrasi ile bağdaşan bir olay değil.

Demirel taşeron hükûmeti kurdurdu; Yılmaz ise kurdu.

Şimdi ikisi de ehven-i şer''e razı oldukları için, neredeyse vatandaştan ödül bekliyorlar.

Askerin rejim üzerindeki baskısı devam ediyor. 4 yıldızlı irade hakimiyetini sürdürüyor. Avrupa Birliği de işin farkında. Hatalı laiklik uygulamaları ile devlet ile milletin arası açıldı.

Bu durumda, Türkiye''nin, rejime ters düşen tavizci liderler yerine, ilkeli, demokrat insanlara ihtiyaç duyduğu çok açık.

Çünkü, belki sıcak darbe engellendi ama, toplum mühendisliğine dayanan baskıcı süreç halâ sona ermedi.