Demokraside uzlaşalım

Bir yandan Anayasa Mahkemesi Başkanı Ahmet Necdet Sezer, demokrasi dersi veriyor; bir yandan Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi''nin talimatıyla, Yeni Şafak gazetesi basılıyor; patron Albayrak ve müessesede idari konumda olanların bir çoğu (20 kişi) gözaltına alınıyor. Albayraklar''ın İstanbul Belediyesi ile işleri var. Fazilet camiası ile, Tayyip Erdoğan ile yakınlığı olan kişiler.

Baskı çok yönlü. Bir yandan Yeni Şafak''ı ürküteceksiniz, diğer yandan Tayyip Erdoğan''ı karalayacaksınız. (Hapse attığınız yetmedi) Bir taraftan da, "irticacı sermayeyi" yakın takibe alıp laik cumhuriyeti koruyup kollayacaksınız!!!

Terörle Mücadele ekipleri, Mali Şube ekipleri, Organize Suç ekipleri üçü birarada, evvelki gün Yeni Şafak gazetesinin de içinde bulunduğu binayı basınca, bir kaç gazeteci arkadaş, meraktan, idare kısmına geçmişler. Polis, onları da saatlerce orada tuttu. "Biz basın mensubuyuz" demeleri bir işe yaramadı. Türkiye''deki bu faşist uygulamaları gördükçe dokunulmazlığa sahip bir gazeteci olduğuma şükrediyorum. Ama, gün gelir, dokunulmazlıklar da ayaklar altına alınabilir. Burası Türkiye. Bırakınız hukuk devletini, kanun devleti bile değil.

Anayasa Mahkemesi Başkanı, hukuk dersi veriyor. İşin tuhafı basın, Başkan Ahmet Necdet Sezer''in sözlerini alkışlıyor. Sezer, "Eylem çağrısı yapılmayan, eyleme yönelmemiş, açıkça eyleme ve suç işlemeğe tahrik niteliği taşımayan, somut bir tehlike yaratmayan düşünce açıklamalarının sınırlandırılmaması gerekir" demekte; açıkça Türk Ceza Kanunu''nun 312''nci maddesinin bugünkü haline karşı çıkmakta. Gazeteler "Ne kadar demokrat" diye Necdet Sezer''i övüyor. Lakin Tayyip Erdoğan mahkum olduktan sonra, 312''nci maddenin değişikliğini engelleyen Vural Savaş ve Mesut Yılmaz''a tek söz etmiyorlar. Aksine, o hadisede de, Savaş ile Yılmaz''ın tarafını tutuyorlar.

Soyut anlamda demokrasi havarisi kesilenler, müşahhas olaylar ve hoşa gitmeyen kişiler söz konusu oldu mu, sus pus. Eminiz, Meclis''te 312 yeniden gündeme gelse, bugün Sezer''i övenler, gene her türlü değişikliği önleme gayretine gireceklerdir. Zira Türk Ceza Kanunu''nun değişmesi Tayyip Erdoğan''a yarayacaktır.

Tayyip Erdoğan ile Ali Müfit Gürtuna aleyhindeki kampanya mahalli seçim öncesinde başlamıştı. İddiaya göre "akıllı bilet" kullanılmasına yarayan cihazlar, İstanbul Belediyesi Bilgi İşlem Sanayii ve Ticaret AŞ (Belbim) tarafından gerçek değerinin üzerinde satın alınmış ve haksız kazanç sağlanmıştı. Cumhuriyet Halk Partisi İstanbul İl Başkanı 13.04.1999''da suç duyurusunda bulundu. 16.04.1999''da savcılık, takipsizlik kararı verdi. Tayyip Erdoğan''ın avukatı Münci İnci ricamız üzerine kararı bize faksladı. 1998/128 sayılı kararda: "Söz konusu zararın meydana gelip gelmediği anlaşılamadığı gibi, böyle bir durumda, Belediye Başkanlarının doğrudan doğruya zimmet suçunu işlemiş olmalarının mümkün olamayacağı, ilgili memurlar veya Belediye şirketlerinin zimmet suçu bulunup bulunmadığı anlaşılmadan, Belediye Başkanlarının zimmetin oluşmasına ve artmasına sebebiyet verdiklerinden bahsedilemeyeceği anlaşıldığından, soruşturmayı gerektirecek yasal şartların bulunmadığı" belirtiliyor.

Tayyip Erdoğan ve Ali Müfit Gürtuna takipsizlik kararı aldılar ama, dünkü bazı gazeteler onları zimmetten suçlu gibi teşhir ediyor. Bence amaç gözdağı vermek. "Acaba, Zekeriya Temizel, İstanbul''da seçilememiş olmanın hıncını mı Tayyip Erdoğan''dan alıyor?" diye soracağız ama, işin içinde Ankara DGM var. Haydi bakalım, gene insanları karalayarak mürteci avına çıktık.

Din ve vicdan özgürlüğü, düşünce hürriyeti adına bu Meclis''te yapacak çok iş var. Kararlılığa ilk adım başörtüsü ile başlıyor. MHP''li milletvekili Nesrin Ünal uzlaşma ile teslimiyeti birbirine karıştırdı gibi geliyor bana. Tüzük veya Anasaya''da mani bir hal bulunmamasına rağmen başını açıyor. Geçen gece, Kanal D spikerine, seçmenden hiç tepki almadığını izah ediyordu. Oysa bu konuda millette büyük hassasiyet mevcut. Bari vatandaşlar düşüncelerini bize yansıtacaklarına, faksla, mektupla, "Nesrin Ünal TBMM" adresine göndersinler.

Uzlaşma ile teslimiyet arasındaki ince çizgiyi aşmamak gerekiyor. Mesela, "İstanbul''u da düşmana kaptırmayalım" düşüncesiyle hareket eden son padişah Vahdettin''e pekala uzlaşmacı denilebilirdi. Mustafa Kemal Paşa ise, başarıya ulaşamasaydı, belki de hain olarak karalanacaktı. Risk aldı, taviz vermedi ve muvaffak oldu.

Yanlış yapanla uzlaşılsaydı ne zenciler ikinci sınıf vatandaş muamelesi görmekten kurtulur, ne işçiler haklarına kavuşurdu.

Uzlaşalım diye Engizisyon Mahkemesi önünde pes eden Galile gibi dünyanın dönmediğini mi kabul edelim? Kaldı ki, o dönemde bile Galile''nin, kapıdan çıkarken asasını yere vurarak "Siz kabul etseniz de, etmeseniz de dünya dönmeğe devam ediyor" dediği anlatılır. Yüce Meclis bir Engizisyon Mahkemesi mi, uzlaşma adına doğruları daha ilk günden unutalım. Kim, TBMM üzerinde bir baskı kurabilir ki?