Devlet, millet ve sivil toplum

Bu, herhalde, psikolojik savaşın bir parçası. Askerî terimle "Alçak yoğunluklu çatışma"

Harp Akademileri Komutanlığı''nın "Alçak yoğunluklu çatışmayı" tarif eden bir kitabı var. Bu çatışma, "politik, ekonomik, psikolojik etki oluşturmak için, dolaylı harekât icra etmek; halkın hükûmete olan inanç ve güvenini zayıflatarak, onu devirmek" olarak takdim ediliyor. Değişim, hoşnutsuzluk, fakirlik, şiddet ve istikrarsızlık alçak yoğunluklu çatışmaya katkıda bulunan başta gelen etkenler arasında sayılıyor.

Kitapta şu cümlelere rastlıyoruz: "Meşruiyet, soyut bir kavramdır. Genel seçimler her zaman meşruiyeti yansıtmaz. Meşruiyet, otoritenin tam ve etkili olduğu ve makûl amaçlar için uygun kurumlar kullandığı varsayımından hareket eder... Yapıları gereği alçak yoğunluklu çatışmalar uzun süreli mücadelelerdir. Barışı koruma bir asker işi değildir. Ama bunu sadece asker yapabilir... Askerî lider aşağıdaki temel soruların cevaplarını aramalıdır:

1- Stratejik hedefe ulaşmak için hangi şartlar oluşturulmalıdır? 2- Olaylar ne şekilde sıralanırsa istenilen şartlar elde edilir? 3- Olayların bu sırası için kaynaklar ne şekilde kullanılmalıdır?.. Barış zamanı harekâtta, halkla ilişkilerden sorumlu olanlar, medyaya, olaylar hakkında bilgi sağlar. Gazetecilerden oluşan ekipler kurar, harekâtın güvenlik ihtiyaçlarını açıklar ve onlarla işbirliğini destekler... Gayretlerin birleştirilmesi yönetim çerçevesi içinde, etkin faaliyetlerde bulunmak için kurumlar arası işbirliği ve koordinasyon gerektirir. Komutanlar, sivil yöneticileri bilgilendirir veya sivil kurumların kaynaklarından bizzat yararlanabilir."

Alçak yoğunluklu çatışmaya, genelde, terör ve uyuşturucu gibi, ülkeyi içten içe kemiren olaylar karşısında başvuruluyor. Ama sanırız, "28 Şubat, laik cumhuriyeti koruma ve kollama(!)" operasyonu da, bu kapsam içinde mütalâa edilebilir.

Kitapta, alçak yoğunluklu savaşın çok uzun süreli bir faaliyet olabileceğini okuyunca, aklıma Kıvrıkoğlu''nun bir cümlesi geldi: "28 Şubat bin yıl sürecek."

Olaylar

Mücadelenin başarıya ulaşmasını sağlayan etkenler, şiddet, fakirlik, istikrarsızlık ve hoşnutsuzluk olarak sıralanıyor.

Türkiye''de hepsi var!

Diyarbakır Emniyet Müdürü Gaffar Okkan''ın cinayete kurban gitmesi, yörede yeniden istikrarsızlığın tohumlarını atmak için miydi? Bu cinayetin ardından, Hadep''in Silopi İlçe Başkanı Serdar Tanış''ın kaybolması bir tesadüf mü? 25 Ocak 2001''de Tanış, yanında Ebubekir Deniz''le Jandarma Komutanlığı''na girerken görüldü; bir daha haber alınamadı. (7 Şubat 2001 - Radikal)

Sakın yeniden, bir dizi "faili meçhul olay" gündeme gelmesin!

Milli güvenliği bozucu nitelikte yayın yaptığı gerekçesiyle Yeni Gündem neden kapatıldı? Türkiye''de Sıkıyönetim haricinde gazetelerin kapatıldığına ikinci defa şahit oluyoruz. Kısa bir süre önce de Yeni Asya "Deprem Allah''ın gazabı" diye yazdığı için aynı akıbete uğramıştı. Basın kuruluşlarından ses çıkmıyor. "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın!" zihniyeti.

Dikkat ediyorum, bazı köşe yazarları, -"Alçak yoğunluklu çatışma" için seçilmiş olanlar- sürekli Yeni Şafak''ı "dinci gazete" olarak nitelendiriyor. Yeni Şafak yazarlarının itibarlarını gölgelemeğe yönelik yazılar kaleme alıyorlar.

Sözüm ona, okur ve muhafazakâr taban nezdinde güven bunalımı yaratacaklar. Aksine, Yeni Şafak -tek muhalif ses- gitgide satışını arttırıyor.

FP''nin durumu

Fazilet Partisi''nin kapatılması bir türlü gündemden düşmedi. Neredeyse iki yıl. İş, yılan hikâyesine döndü.

Sanki, makûl bir şeyden bahsediliyormuş gibi... "Devamdan veyahut odaktan kapanırsa kaç kişinin milletvekilliğinin düşeceği ve bunun ne gibi sonuçlar doğuracağı" müzakere ediliyor.

Ecevit, bir yandan "parti kapatılmasın" diye sözde çırpınıyor, bir yandan, Venedik kriterlerine uygun düzenlemeleri nedense getirmiyor. Dünya artık, sadece, şiddeti teşvik eden veyahut şiddete başvuran partileri kapatıyor.

Bir başka hoşnutsuzluk odağı üniversiteler. Başörtüsü yasağı İlahiyat Fakültesi''ne de yayıldı. Özellikle Marmara İlahiyat, sivil itaatsizlik ve tepki konusunda başı çekiyor.

İlahiyat Fakültesi''ne dekan olarak getirilen Prof. Zekeriya Beyaz, yangına körükle gidiyor.

Geçen gün Cine 5''te Fatih Altaylı''nın programındaydı; "Dinci" dediği gazeteleri "paçavra" olarak ilân etti. Zaten, pek ne dediğini bilmiyordu. Meselâ, "Meclis, Anayasa Mahkemesi''nin kararını değiştirsin" şeklinde konuştu. Koca profesör, böyle bir şeyin mümkün olmadığını veyahut Yüksek Öğretim Kanunu''nun ek 17''nci maddesine göre "Her türlü kılık kıyafetin üniversitede serbest olduğunu" bilmiyor mu?

Düşük yoğunluklu çatışmanın, hoşnutsuzluk ve istikrarsızlık gibi etkenlerden güç aldığını okuyunca, başörtüsü meselesinin bu yüzden çıkarılıp çıkarılmadığını düşünmeğe başladım doğrusu.

Bir ülkenin dinamik güçleri nasıl tahrip edilebilir; insanlar nasıl kısır bir daireye hapsedilir; başörtüsü işte bu amaca ulaştıran bir faktör olmuştur. Yıllardır, huzursuzluk, istikrarsızlık, çatışma ve hoşnutsuzluk kaynağıdır.

Tarikat gerçeği

Türkiye''de devlet, milletin gerçeklerine, toplumun değerlerine sırtını dönmüş. "Tarikatları kapattım" diyorsunuz ama, bir bakıyorsunuz, mürşid de, mürit de ortada duruyor.

İşte hükûmet, Nakşibendi tarikatı hakikatını kabullenmek zorunda kaldı. Bu tarikatın lideri Es''ad Coşan''ın Süleymaniye Camii külliyesine gömülmesi için Bakanlar Kurulu kararnamesi imzaya açıldı.

Mehmet Zahit Kotku Hazretleri de aynı camide yatıyor. Süleymaniye Camii Nakşi şeyhlerinin türbesi. Gümüşhaneli Ahmet Ziyaeddin, Kastamonulu Hasan Hilmi, Safranbolulu İsmail Necati, Dağıstanlı Ömer Ziyaeddin, Tekirdağlı Mustafa Fevzi Efendilerin mezarları hep bu camide.

Siz istediğiniz kadar, Atatürk inkılâplarını Anayasa''nın 174''üncü maddesinin himayesi altına alın. "Türbelerin seddine, bir takım unvanların men ve ilgasına dair kanun" Fethullah Hoca''yı, Esat Coşan''ı, Mehmet Zahit Kotku''yu, Said-i Nursi''yi, zihinlerden de, gönüllerden de silmiyor.

Eyüp Sultan Camii, Yahya Efendi Camii gibi, sultanlar tarafından inşa ettirilen camilerin çoğunun etrafında tarikat büyükleri yatıyor.

Sivil toplum örgütü

Biz, tarikatlara, cemaatlere, sivil toplum örgütü diyoruz. Çünkü devletin dışında bir örgütlenme, gönüllü bir katılım söz konusu.

Kimi, şeyhe mutlak itaat edilmesi, şeyhin de halifesini kendisinin seçmesi yüzünden, demokratik bir yapıdan bahsedilemeyeceğinden yola çıkarak, cemaatlerin sivil toplumu oluşturamayacağını iddia ediyor.

Ne boş bir iddia! Sivil toplum, devletin dışında teşkilâtlanmış yapıya verilen addır. Üstelik, Türkiye''nin bugünkü halinde tarikatlar, devletten daha demokrat ve katılımcıdır.

Hiç değilse, cemaatte, tarikatta, sadece, bir mürşidin önderliğini kabul etmiş olanların itaat mecburiyeti var.

Devlet ise, hayat tarzından, eğitim sistemine kadar, bize sormadan her şeye burnunu sokuyor.

Dikkat edin, yalnız devlet memurlarına karışmıyor. Herkese müdahale ediyor.

Hatta, kimi zaman komplolar düzenleyerek, psikolojik bir harekâtı bile yönlendirebiliyor.

Türkiye, devletle millet barıştığı zaman rahatlayacaktır. Kanunlar, ülke gerçekleriyle, halkın ihtiyaçlarıyla ve beklentileriyle uyumlu hale getirilmelidir.