Hedef sonbahar

Allah kimsenin aklına fikrine ziyan vermesin!..

AB Komisyonu''nun Genişlemeden Sorumlu yetkilisi Verheuguen, Türkiye''de. Önümüzdeki aylarda, AB sürecindeki Türkiye''yi için çok önemli taahhüt-metin''ler hazırlanacak.

Ekim ayında, AB Komisyonu''nun "İlerleme Raporu", Kasım ayında da "Katılım Ortaklığı Belgesi" gibi!.. Yani her kafadan bir sesin çıktığı, at izinin it izine karıştığı bulanık havanın dağılmasına doğru hızlı adımlar atılacak. Dahası, yıl sonuna doğru, AB adayı Türkiye''nin "Ulusal Programı" netleşecek.

Yılbaşından bu yana (5+5) mi olsun, cumhurbaşkanı kim olsun kim olmasın, o da yetmedi, Yüce Divan tartışmaları ile tam yedi ayını harcayan Türkiye; işte ilk defa önündeki zamana tassaruf ihtiyacıyla bir silkinişin içine giriyor. Haddini ve lüzumunu çoktan aşan hükümet değişikliği spekülasyonlarına noktayı koyuyor, kendini takviye ve restore ihtiyacıyla da Yılmaz''ın hükümete girmesi sonucuna ulaşıyor.

Peki ne var bunda? Yılmaz hükümete girmese, şikâyetçisi olduğumuz sorunlar, daha kolay mı çözülecek? Ya da MHP, bu hükümetten çekilse veya dışlansa, ortalık güllük gülistanlık mı oluverecek?

Benim oğlum bina okur

Hal böyle iken, 28 Şubat yıllarında, anlamını ve şartlarını yitirmiş saplantılı Çiller muhalefetini önyargılı bir Çiller düşmanlığına saplayan Sadık Avundukoğlu gibi; geçmişindeki son derece değerli hizmetleriyle hatırlanması gereken Vehbi Dinçerler de, kendisini aynı çıkmaza kilitliyor. "Çiller ve Yılmaz istifa etsin"miş!.. Benzer bir açıklama da, İsmet Sezgin''den gelmesin mi?

Bu ülkede, iki hastalıklı siyaset tarzından geçilmiyor. Birincisi aşiret kafası!.. Bir siyasî programa, en tabii bir hak olarak muhalefet edeyim derken, onda haddi aşmak!.. Geri dönüşü, birlikte hareket ve müzakere şartlarını dinamitlemek!.. Daha da ileri gitmek ve siyasette, bir destabilizasyon unsuru derekelerine yuvarlanmak!..

Mütâreke yıllarında, Hürriyet ve İtilâfçılar''ın içine düştüğü durum da maalesef buydu. Bu ülkede İttihatçılar''ı cezalandırayım, İttihatçı muhalefeti tasfiye edeyim derken, o kadar aşırıya gittiler ki; işgalci İngiliz kuvvetlerinin âmâline hizmet ettiklerinin farkına varamadılar.

Ermenistan keyfi çatanlar

İkinci hatalı siyaset tarzı da şudur: Bir iktidar, bir politika veya uygulanan bir program düşünün!.. Ülkeyi ve toplumu sıkan, yerine göre acı veren uygulamalar!.. Muhalefet etmekten daha tabiî ne olabilir böylesi durumlarda? İşte böylesi muzayakalı hallerde, bu ülkede öyle bazı sınıflar beliriyor ki, Yıldırım Bayazıt''la Timur''un Ankara Savaşı''nda olduğu gibi, tam da savaşın en kızışkın zamanında yer değiştiriveriyorlar. Bu örnekleri Türkiye, Özal iktidarları zamanında da, daha eski dönemlerde de, şu günkü günde de bol bol yaşıyor. Meselâ:

Kars''ta yapılan toplantıya katılan dört Ermeni''yi Türkiye geri gönderdi diye, kızılca kıyameti koparanları iyi hatırlayalım!.. Bu ülke; Karabağ''ı ve Azerbaycan''ın üçte birini işgal eden Ermenistan''ı geri çekilmeye icbar etmek için ambargo uyguluyor. Irak''a ambargoda ısrar eden Batı; Ermenistan''a uygulanan ambargoyu kaldır diyor da, başka birşey demiyor. Buna karşılık Türkiye daha da ileri giderek Gürcistan ve Karadeniz üzerinden ambargoyu tahkim ediyor. Adeta Ermenistan''ı sıkboğaz ediyor.

İşte sağduyu insana buralarda lâzım geliyor. Muhalefet edeyim derken akıntıya kürek mi çekiliyor, yoksa bu ülkede Batı adına beşinci kol vazifesi üstlenen sınıflarla birlikte hareket mi ediliyor? Muhtemelen Ermeni, Emin Alıcı için kaldırılan kazanlara bakın!.. Erzurum ve Malatya rektör adayları konusunda sükût kesilenlere iyi dikkat edin!..

Ayak çelmesi mi, program mı?

Onun için Türkiye''de demokratikleşme mi gerekiyor, 312 meselesi mi var, AB sürecinde ilerlemeler mi kaydedilmesi lâzım? Herşeyden evvel ayağı yere basan, önünü görebilen bir muhatap gerekiyor bunlar için!.. Bugün mü yıkılacağı, yoksa yarın mı tartışmasından kendisini kurtaramayan hükümetler kadar zararlı birşey düşünülemez bu ülke için.

Zayıf hükümetler, iç tartışmalardan kendisini azâde kılamayan hükümetler son derece edilgen oluyorlar. İçeride sermaye güçleri, o zaman dink atmaya başlıyorlar. Hükümet üzeri odakların heyûlâsından da geçilmez oluyor o zaman. Buna, kin ve düşmanlığa dayalı aşiretçi, tahripkâr odakların muhalefeti eklenince; sivil siyasal güçler alabildiğine cılızlaşıyor, güçsüzleşiyor, çaresizleşiyor. Bunu da hep, yeni bestelenmiş arabesk ağıtlar takip ediyor.

Aynı şekilde dış baskılara da, alabildiğine açık hale geliyoruz ve içerideki beşinci kolun tarrakalarından bunun için geçilmez oluyor.

Şu anda yapılması gereken, Türkiye''nin, AB''ın önüne çıkaracağı çerçeve metinlerin hazırlanması!.. Aynı şekilde AB''nin de!.. Bize düşense bu hazırlıkları zenginleştirmek ve bu arada kendimizi yeni baştan restore etmek.