Türkiye"nin sınavı

Geçtiğimiz aralık ayında koptu dananın kuyruğu aslında. NATO Dışişleri Bakanları toplantısında Türkiye, AGSK/Avrupa Ordusu''nun kuruluşunu bütün ısrarlara rağmen veto edince, Fransa neye uğradığını işte o zaman anladı. O tarihlerdeki gazeteler karıştırılır da, Fransızların öfkesi yeni baştan hatırlanırsa, hemen herşey yerli yerine oturuverir.

Şöyle demişti bir Fransız yetkili:

- "Türkiye boyundan büyük oynamaya kalkışıyor!.."

İşte meselenin özü burada yatıyor. "Türkiye boyundan büyük oynuyordu ve cevabı da Türkiye''ye behemehal verilmeliydi. Bu cevap gördüğünüz gibi fazla gecikmedi ve Ermeni soykırımı isnadını Fransız parlamentosunun somutlaştırması biçiminde neticelendi.

Avrupa Ordusu vetosu

O toplantıda yani NATO Dışişleri Bakanları toplantısında, ağzı bir karış açık kalanlardan birisi de kuşkusuz ABD Dışişleri Bakanından başkası olmadı. Clinton''un, sayın Ecevit''in şahsında, Türkiye''ye gönderdiği tehdit içerikli mektup/mesajın amacına ulaşmadığını görmek, musevî kökenli ABD Dışişleri Bakanının renkten renge girmesine yetip de artmıştı bile.

Şimdi eğri oturup doğru konuşalım!..

Aralık ayında bu ülkeler, Türkiye''nin Avrupa Birliği haritasında yerini yok farzedince.. Ancak ve ancak bir on yıl sonra adaylık meselesinin görüşülebileceği gibi bir savsaklama ve istiskal havası üretince.. Bir de bunun yanısıra, AGSK/Avrupa Ordusu''ndan Türkiye''yi bilinçli şekilde dışlayınca.. Türkiye de ister istemez şapkayı önüne koymak mecburiyetinde kaldı. Daha doğrusu şimdilik böyle ifade edilebilen, ileride kesin bir dışlama politikasına dönüşebilecek bu stratejik tutumu Türkiye, daha ileride test etmek yerine zamanında masaya yatırmak ihtiyacını duydu. Mesele bundan ibarettir!..

Kırılan ABD politikaları

Burada teste tâbi tutulan, Avrupa Birliği''nin iki duayeni Fransa ve Almanya değil sadece. Bize göre, Türkiye''nin AB''a girmesi yolunda bol salçalı açıklamalar yapan ve Türkiye''nin yeri Avrupa''dır, Avrupa Birliği''dir diyen ABD politikalarının testidir. ABD''de görüşülen Ermeni soykırımı tasarısından itibaren ve özellikle de, musevî orijinli ABD Dışişleri Bakanının sonbaharda gerçekleşen Avrupa Başkentleri ziyaretinden itibaren, bu ülkenin, Türkiye''nin AB''a girmesi yolundaki politikalardan tornistan edip etmediği kuşkusu içinde yaşıyordu Ankara. Nitekim Clinton''un mektubu, bu kuşkuyu gerçeğe dönüştürmüş değil midir?

Neredeyse bir yıldır, Avrupa Ordusu konusunda Türkiye''yi teşvik ve tahrik edip duran, Washington''da bu hususta kararlar aldırtan ABD''ye ne olmuştu da; aralık ayında, Türkiye''yi AB ordusundan dışlayan bir konsensusa zorluyordu bu ülke? Türkiye böyle bir sonucun, kendisi için, AB macerasının sonu anlamına geleceğini hesaplayamayacak kadar şapşal mıydı?

İşte bunları düşünerek Türkiye, NATO Dışişleri Bakanları Konseyinde, AGSK''nın NATO imkânlarını kullanacak bir kuvvet halinde teşkiline mâni oldu. Türkiye böylece, Clinton yönetiminin son demlerinde kurduğu bir kumpası boşa çıkardı ve konunun yeni baştan müzakeresi bâbından da pası, yeni ABD yönetimine attı.

Bu bakımdan, Türkiye''yi cezalandırmak ve köşeye sıkıştırmak için, Fransa''nın aldığı son karar kuşkusuz ağır bir darbedir. Fakat NATO Konseyinde Türkiye''nin vetosu ise, Fransa için daha ağır bir tahribattır. Bunu kimse unutmasın!.. Zira fiilî, sıcak bir diplomatik savaşın içinden geçiyoruz.

Ayrıca da, Avrupa Ordusu''na katılamayan bir Türkiye''nin, AB''a girmesinin bir hayal olduğunu lûtfen kaydedin bir yere. Çünkü orta yerde, AB''a girmek istemeyen bir Türkiye''den ziyade, bana göre, AB''dan bilinçli olarak dışlanmak istenen bir Türkiye gerçeği ile karşı karşıyayız.

AB''a girmenin yolu var mı?

Bu bakımdan mesele henüz bitmiş sayılmaz: Türkiye AB ordusuna girebildiği takdirde, Avrupa Birliği''ne girmede imkânımız var. Aksi halde maalesef ama maalesef yok!.. Türkiye''nin ısrarı da bana göre sırf bu yüzden!.. Gireceğinin, alınacağının garantisini görmek istiyor. Bu garantiyi gördüğü takdirde, Ulusal Program konusunda yaşadığı muzayakalar da bir bir ortadan kalkıverecek.

O zaman size kocaman bir soru: Sonbahardan beri yaşanan bu kriz, niçin Türkiye''nin gündemine hiç taşınmadı? Bizi bu "sorun"un özünden hangi eller soyutladı? Bu perdedârlar kim dersiniz?