Bir operasyonun anatomisi

Şöyle başlamak zorunludur; Muhalefet Şah-Fırat’ı, “kendi dönemlerindeki” operasyonlar gibi sanıyor hâlâ. Tamamı etnik-dini-siyasi ve stratejik mayınlarla döşeli bir alana ordu soktuk, soktuğumuz gibi de çıkardık. Yüksek ve yerli teknoloji ile yaptık. Tarihte örneği yok.

Şimdi dünya susuyor, içerisi mi Ankara’ya saldırıyor?..

***

Geçtiğimiz Cumartesi sabahı çok sayıda gazetede birinci sayfadan ve içeride tam sayfa hacminde yayınlanan, Musul Başkonsolosumuz Öztürk Yılmaz’ın DAEŞ elinde geçirdiği 101 günlük esareti anlattığı zamanlamayı kavramadan ŞAH-FIRAT operasyonunun kamu diplomasisi boyutundaki yaratıcı aklı anlayamazsınız... (‘Prangaya vurulduk. Diz çöktürüp silah çektiler.’ 21/02, Milliyet. Gecesinde zaten harekât yapıldı.)

Ayın 21’inde, “ABD yüzünü Batı cephesinden yeniden Doğu cephesine dönüyor” yazmıştık. ABD Başkanı Barack Obama’nın, Beyaz Saray’da 67 ülke temsilcisine karşı kurduğu, “biz İslam ile savaşta değiliz, İslam’ı saptıranlarla savaştayız” cümlesini kavrayamadan, ŞAH-FIRAT’ın stratejik boyutunu anlayamazsınız... (‘Biz İslam’ı saptıranlarla savaştayız’, 20/02, Hürriyet.)

Göktürk, İHA’lar, tanker uçak, AWACS, gece görüş, üç komuta odasında naklen yayınlar, özel harekât, yerel istihbarat ve ezici kas/ateş/kara gücü kombinasyonunu kavrayamadan, ŞAH-FIRAT’ın askeri boyutunu anlayamazsınız...

Askeri boyut: a) İlk önemli nokta Şah-Fırat harekâtının birden çok operasyonu içinde barındırması. İki ana kara operasyonu, beklenmeyen durumlar için geliştirilmiş olası operasyonlar ve ihtiyaç duyulmayan hava harekâtları dahil, birden çok kol tarafından yürütülen, iki ayrı hedefli iki operasyon bağımsız olarak gerçekleştirildi. b) Türkiye’nin son yıllarda geliştirdiği/ürettiği, envanterine eklediği yüksek teknoloji araçları bu operasyonda kullanıldı. Harekâtın tamamı, 3 ayrı komuta odasından, çok açı ve ekrandan kesintisiz izlendi. Daha erişilmemiş menziller bile gözlendi. Göktürk uydusu, çok sayıda İHA (en az 5) kullanıldı, tanker uçak -ki havada yakıt ikmali gündüz ve sakin koşullarda bile haz edilmeyen iştir, gece ve savaş koşullarında iyice sevimsizleşir- tabii önemlidir, tepe-göz diyebiliriz, AWACS kullanıldı. Belki bir zaman sonra bölgedeki diğer iletişimlerin izlendiği, dinlendiği hatta bloke edildiği bilgisi de çıkar. Olası füze hareketlenmeleri gözlendi. Kara araçlarında da çok sayıda yeni ve üstün teknoloji kullanıldı, tüm unsurlar karanlıkta her yeri gördü. Evinden dışarısını göremeyenlerin olduğu bölgede hayli iş yaptı. (Yeni tüfeklerimiz de kullanılmalıydı. Oysa Kars’ta kullanılmıştı!)

c) TSK, artık konvansiyonel sayılan kamuflajı/sürprizi de başarı ile uyguladı. Aylardır konuşulan operasyonu gizlemeyi başardı. Bir şeyler duyup yayına yetiştiren gazeteler içinde-araç ve personel sayısını yakaladığı halde-‘ikmal’ diye duyuranlar bile oldu. Operasyon başladıktan sonra haberdar edilen bölgedeki tüm diğer güçlerin ne yapacağının önemi yoktu. Çünkü Türkiye bilgi verdiği dili, “zarar görmeyin” şeklinde kurdu. Türkçesi, ‘ayakaltında dolaşmayın’dır. (Bir ‘PYD Türkiye’ye yardım etti’ lafı dönüp-duruyor. Dil altı bakla, ‘izin verdik’e bağlamaktır. Oysa bağladıkları o yerin ortasından Türk tankları geçti.)

Kamuoyu boyutu: Harekâtın başarılı iç-dış kamuoyu/medya yönetimi açısından şu yeterlidir; akşam saatleri geldiğinde habercilik şehveti kurutulmuştu. Bülten tekrarları hariç, Türkiye’nin 4 özel haber kanalının tamamı saat 16:30’da başka program ve haberler yayınlamaya başlamıştı.

Başbakan Ahmet Davutoğlu’nun basın toplantısı yapacağı erken saatlerde belli olduktan sonra bile önceden tweetler atması, eş zamanlı Anadolu Ajansı’nın görsel materyallerle haberi dünyaya servis etmesi, Genelkurmay ve ardından Dışişleri Bakanlığı açıklamaları, nihayet Başbakan’ın teferruatlı açıklamaları konuyu ‘bitirdi’. Bu hazırlığın en önemli noktası şuydu; ‘tüm sorular’ cevaplandı, ne olduysa o anlatıldı! Ertesi günün gazetelerinde devletin anlattığı dışında bir bilgiye rastlanmamasının sebebi odur.

Siyasi-stratejik boyut: Tıpkı Musul Konsolosluğu vakasında Türkiye’nin elinin tutulması gibi, Süleyman Şah Türbesi’nin Ankara’ya kelepçe olmasının önüne geçildi. Türkiye’nin eli boşaltıldı. Anlamı, o elin yakın zamanda lazım olabileceğidir. Bölgenin havası böyle bir sürecin IŞİD özelinde yaklaşmakta olduğunu hissettiriyor. (Pentagon’un yeni patronu Ash Carter’ın göreve gelmesi kadar, gerçekleştirdiği Ortadoğu ziyaretinin uzaktan-yakına ayakları bu minvalde not edilebilir.)

Türkiye açısından ise artık konvansiyonel yük atılmıştır. Bagaj stratejik gelişmeler için boştur...

Şah-Fırat’ın dünya tarafından nasıl algılandığı, rahatsız olup-olmadıkları noktasına gelince; basit bir sağlama yolu var. İtiraz eden ülkelerle-sessiz kalan ülkeleri listeleyin, durum hemen anlaşılır. Ben bölgede aktif iki süper güçle sınırlayacağım; ABD, bu operasyonun yanındaydı ve en erken öğrenen ülkedir! (‘Tahminim’; ABD’ye hissettirilmesi 19 Şubat’tır.) Zaten dün bu konudaki resmi açıklamaları politikalarını gösteriyor; “hayatını kaybeden Türk askerinin ailesine başsağlığı diliyoruz.”

Moskova, Suriye’de bir şey yapacaksanız önceden bağlamanız gereken ülkedir; kafasını başka yöne çevirdi.

Şimdi ilk paragrafı baştan okuyabiliriz...