Bir hasta adam yaratmak...

Geçen yazımızda Kışlalı suikastı ile verilen "açık mesaj"ın demokrasisiz bir istikrar talebini hareketlendirmek olduğunu söylemiştik. Bunu mümkün kılacak tek şey, suikast ile hedeflenen tartışma biçimlerinin içinde boğulmaktı. Türkiye, bütün odaklarıyla, suikastın hedeflediği tartışma biçimlerinden uzak durmak konusunda "şöyle ya da böyle" bir dirayet göstermeyi başardı ilk günlerde. Cinayeti birilerine yıkma aceleciliğinin, cinayeti planlayanların amaçlarına kusursuz bir hizmet olacağının idraki sevindirici bir şekilde boy gösterdi. Fakat Vural Savaş''ın yaptığı basın toplantısı, böyle bir cinayetin ardından sertleşmekten kaçınma hassasiyetini başarıyla gözeten ortak bilincin tam karşısında yer alan sonuçlar doğurdu...

Basın toplantısının bir iç mücadele çağrısı içermesi ve bu çağrının MGK toplantısının hemen öncesine denk getirilmesi, belli başlı odakların temkinli açıklamaları sayesinde uluorta konuşma cesaretini bulamayanları hemen hareketlendirdi. MGK bildirisinde ortamı sertleştirmek üzere gereken malzemeyi bulamayanlar, Başsavcı''nın, bir gazetenin deyişiyle, bir tek "dikenli tel" istemeyi ihmal eden çağrısına fetva üretmeye soyundular. Perşembe gecesi TGRT''de yayınlanan Alternatif adlı program bunun "numunelik" bir kaydı oldu. Fehmi Koru''nun ortaya atılan hemen her iddiayı en az üç seçenekle değerlendiren ve konunun hiçbir yönünü eksik bırakmayan açıklamalarına karşı, Başsavcı''nın çağrısına fetva üretmeye kodlanmış üç katılımcı, suikastla hedeflenen "demokrasisiz istikrar" talebini inşa etmeye amade her türlü yorumu "savurdular." Başsavcı''nın basın toplantısı hiç konuşulmadığı halde, "malum" üç katılımcının yorumlarını basın toplantısının taleplerinin "sevk ve idare ettiği" çırılçıplak ortadaydı.

Tam da bu noktada Türkiye geleceği ile ilgili kararlar vermekle karşı karşıyadır. Eğer, Başsavcı''nın iç mücadele çağrısı, siyasal yönetim refleksi haline gelirse, içine yuvarlanılacak tartışmalardan başını kaldırıp, gerçekte ne olup bittiğini anlamaya kimsenin mecali kalmayacaktır. Bu tartışmaların koskoca bir imparatorluğu mecalsiz bırakıp, "hasta adam" durumuna getirdiği ortadadır. Bu tartışmaları "lüzumsuzlaştıran" her gelişmenin ardından, bu tartışmaları bir asayiş sorunu olarak "ebedileştirmek" isteyen cinayetler, cezaevi olayları ve toplumsal mühendislikler ortalığı sarmaktadır. Bu tartışmaların siyasal yönetim kodlarını kuşatmasıyla beraber de Türkiye, dış politikada, bilumum sorun masalarına güçsüz kartlarla oturmak zorunda kalmaktadır.

Yüzelli yıl önce Osmanlı Hariciyesi''nin uğraştığı sorunlarla, bugün, ne bir eksik ne bir fazla, Türk Dışişleri uğraşmaktadır. Osmanlı''yı hasımlarının gözünde "hasta adam" yapan tartışmalar ise bugün genç Cumhuriyet''in sınırları içinde daha yaşlanmış ve huysuzlaşmış olarak varlığını sürdürmektedir. Buna karşılık Cumhuriyet''in ürettiği genç ve dinamik hakemlik kurumları da yoktur. Çünkü kurumlar ve kavramlar sorun yumağı haline gelmiştir. Kurumlar her olayda biraz daha iç mücadele tarafı haline gelmektedir. İşlerin bu noktaya kolayca gelebilmesi, birilerinin bu noktaya kolayca gelinebileceğini tahmin etmelerinden, bu topraklardaki kurumlarla "kolayca oyuna gelme" arasında kaçınılmaz bir ilişki varsaymalarından ileri gelmektedir.

Dışarıda birilerinin gözünde bu topraklarda dünden bugüne yaşayan tek şeyin "hasta adamlık" olduğu anlaşılıyor. Bunu kabul etmesek de anlamamız mümkün. Fakat dünden bugüne siyasal hastalık üretme yetenekleri tescilli tartışmaların bu derece işler olmasını ve bu tartışmaları yaşatanların bunu hala "vatanseverlik" etiketiyle yapabilmelerini anlamak mümkün değildir. Çünkü içinde en çok "vatan" kelimesi geçen tartışmaların vatanseverlikle ilgisi olmadığının dramatik örneğidir bizim siyasal tarihimiz.

76. yılı kutlanan Cumhuriyet, bu seneye deprem dolayısıyla daha sade kutlamalarla girdi. Bu sadeliğin bile teselli olmadığı acı ise devletin vatandaşın yardımına koşmakta ne kadar yetersiz kaldığı gerçeğiydi. Bu gerçeği tüm çıplaklığıyla değerlendirerek siyasal kurumları yenilemek için yeni fırsatlar yaratılabilirdi. "Deprem sonrasının Türkiye''si" her türlü yenilenme için bir milat işlevi görebilirdi. Nitekim, bu yönde gelişmeler de boy gösteriyordu. En azından halk böyle bir irade beyanında bulunuyor. Bunu sindirecek olan tek şey "korku"nun egemenleşmesi ve insanların hayat tarzlarını tehdit altında görmeleridir. Suikastla sağlanmaya çalışılan budur. İlk günlerdeki açıklamalar "korku"nun egemenleşmesine direnmiştir. Fakat bir iç mücadele çağrısı ile toplumu kesen fay hatlarının hareketlendirilmesi sadece korkunun kol gezmesine hizmet etmiştir. Bugün bir kere daha bu topraklar, kendi dışındakilerin gayretleriyle değil içindekilerin çabalarıyla siyasal hastalıklar tarafından kuşatılıyor. "Hasta adam" üretme odakları "vatanseverliği" sonuna kadar istismar ediyor...