Çark bütün vehametiyle dönmeye devam ediyor...

Son günlerde "Yüce Divan" bağlamında gündemleşen konuların gelip dayandığı nokta, "istikrar" adına ödenen yegane bedelin "demokrasi" olduğunu bir kere daha gösterdi. Sistemin bütün kontrol mekanizmalarının siyasi dengelerin yeniden ayarlanması için sevk edilmesi, sağlıklı bir yönetim için gereken tüm dinamiklerin ortadan kalkması anlamına gelmektedir. Neticede, siyaset adına sergilenenler de devlet yönetimi adına ortaya koyulanlar da, sadece hiçbir şeyin değişmemesi, herşeyin yerli yerinde sayması adına görünürleşmektedir.

Demokratikleşme yönünde yaptığı "kırılgan" çıkışların ardından Mesut Yılmaz''ın birdenbire köşeye sıkışması anlamına gelen hamlelerle karşı karşıya kalması dikkat çekici bulunmuştu. Demokratikleşmenin ve Avrupa Birliği üyeliğinin Diyarbakır''dan geçtiğini söylediği günden beri, söyleminin bütün "kırılganlığına" ve tutarlılığı konusundaki kronik güven bunalımına rağmen, Yılmaz''ın AB üyeliğinin gereklerinin bayraktarlığını yapmayı alınması gereken "yeni pozisyon" olarak bir şekilde kolladığı görülüyordu. Bu yöndeki pozisyon alma çabalarını her zamanki pragmatikliğinden bağımsız düşünmek sözkonusu olmasa da, hükümet ortağı olarak bunları dillendirmesi herşeye rağmen önemliydi. Yılmaz''ın özellikle bu konjonktürde almaya çalışır gibi yapmaya çalıştığı pozisyonun bedeli ise, 28 Şubat''ın merkez sağa dönük reflekslerinin yeniden hortlatılması ile ödetilmeye çalışıldı anında.

Bu köşedeki 28 Şubat kritiğinin ana eksenlerinden biri, "post-modern darbe"nin birbiriyle eklemlenebilen ve ayrışabilen iki yüzü olduğu şeklindedir. Bu yüzlerden biri malum "irtica" söylemi etrafında şekillenirken, öbürü merkez sağa bakmaktadır. Post-modern darbenin irticaya dönük yüzü kesintisiz bir devamlılık gösterirken ve darbenin varlık sebebi buna endeksliyken, merkez sağa dönük yüzü "ihtiyaca binaen" işlevselleşmektedir. O nedenle "merkez sağın yeniden düzenlenmesi" sürekli güncelleşen bir gündem olarak el altında tutulmaktadır. Bu güncelleşmenin işaret edilmesinden murat edilenin de statükonun muhafazası olduğu açıkça görülmektedir zaten.

Bu noktada, merkez sağ partiler birbirini "dengeleyecek" bir pozisyona sokulmuştur. Yılmaz ya da bir başka merkez sağ siyasetçi, demokratikleşme yönünde bir adım atmaya kalkışırsa, 28 Şubat''ın "ihtiyaca binaen" kurgulanan yüzü hemen çalıştırılmaktadır. Ana muhalefetin zaten "irtica" konseptinin fluluğu altında tamamen eli kolu bağlanmıştır. Merkez sol, bir yandan iktidardaki kolunun kristalleşmiş milliyetçiliği ile öte yandan muhalefetteki kolunun yeniden "altı okçuluğa" sarılmasıyla devlet erki karşısında teslimiyetçidir. Bu tabloda demokratikleşme adına kolunu kıpırdatacak kimse kalmamıştır. MHP ise yansıttığı talepler ve son "Yüce Divan" oylaması sırasındaki tutumuyla "aracı kurum" durumundadır.

Bütün bu görünürdeki hengameye rağmen, değişmeyen gerçek, "istikrar" başlığı altında Türkiye''nin dinamiklerinin köreltilmesidir. Üretkenliğin önüne geçen ve ısrarla eski gündemlere Türkiye''yi mahkum etmeye çalışan bir gidişatın korunmasından başka hiçbir şey elle tutulur değildir. Çok kısa bir zaman dilimi içinde Süleyman Demirel''i yeniden umut haline getirecek kadar kesin bir kıskacın içine girmektedir siyaset. Çünkü eski gündemleri aşıp yeni gündemlere kavuşamamaktadır. Köhnemiş siyasi aklın tazyiki altında yaşamakta ısrar etmektedir...